บทที่ 80 ซูหาน: คิดจะสู้กับฉัน นายยังอ่อนหัดเกินไป

“ซูหานร้องเพลงเพราะมากจริงๆ แถมยังถ่อมตัวสุดๆ ให้ตายเถอะ”

“ซูหานแบบนี้ รักเลยจริงๆ”

“ชอบซูหานจัง รู้สึกว่าเขาเก่งมากเลย แสดงละครก็เป็น ร้องเพลงก็เพราะ ทำได้ทุกอย่าง สารพัดประโยชน์ชัดๆ”

“ที่สำคัญที่สุดคือ ร้องเพราะกว่าจางจ้านอีก”

แค่กๆ มีชาวเน็ตแตะถูกจุดสำคัญเข้าแล้ว

ซูหานคนนี้ที่ไม่เคยผ่านการฝึกฝนมาก่อน กลับร้องเพลงได้เพราะกว่าจางจ้านที่ผ่านการฝึกฝนแบบมืออาชีพเสียอีก

ส่วนสมาชิกในบ้านเห็ดยังคงตกอยู่ในภวังค์ของเสียงสวรรค์ของซูหาน

“ซูหาน! ร้องอีกสักสองสามเพลงสิ!”

“นายร้องเพลงเพราะขนาดนี้ ร้องให้พวกเราฟังอีกสักสองสามเพลงเถอะ!”

อาจารย์เหอเริ่มส่งเสียงเชียร์

จางอี้ซิงรีบแบกเปียโนไฟฟ้าวิ่งขึ้นมา “พี่ซูหาน นายร้องเลย เดี๋ยวฉันเล่นดนตรีคลอให้!”

“เชี่ย จางอี้ซิง ฮ่าๆ ถึงกับแบกเปียโนไฟฟ้าขึ้นมาเลย โคตรเจ๋ง”

“ถ้าพูดถึงความเจ๋งก็ต้องยกให้จางอี้ซิงนี่แหละ”

“กรี๊ดดด ซูหานร้องเพลงเถอะ! อย่ามัวแต่ไปแสดงละครเลย!”

“เสียงของเขาถ้าย้ายไปอยู่วงการเพลง รับรองว่าดังทะลุฟ้าชัวร์ โคตรเก่งจริงๆ ร้องเพราะมาก”

ชาวเน็ตตอนนี้ต่างตื่นเต้นกันสุดขีด พากันเฝ้ารอฟังซูหานร้องเพลง

“ได้ครับ งั้นผมขอมอบเพลง ‘นักแสดง’ ให้สักเพลงนะ”

“ดีเลยๆ!”

อาจารย์เหอตะโกนอย่างตื่นเต้น

จางอี้ซิงสบสายตากับเขา นิ้วทั้งห้าพรมลงบนคีย์เปียโน บรรเลงออกมาทันที

เสียงดนตรีคลอของเพลง ‘นักแสดง’ ดังแว่วอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลอยู่ข้างหู

ซูหานหลับตาลง ดึงอารมณ์เข้าสู่บทเพลง

ริมฝีปากบางขยับเอื้อนเอ่ย…

“ให้มันเรียบง่ายหน่อย รูปแบบการพูดคุยขอให้เรียบง่ายหน่อย”

“อารมณ์ที่ทวีขึ้นมาช่วยข้ามๆ ไปเถอะ เธอก็ไม่ใช่นักแสดง ไม่ต้องวางพล็อตเรื่องเหล่านั้นหรอก”

“ไม่ขัดข้องหรอก~~”

“ฉันแค่อยากดูว่าเธอจะแถไปต่อยังไง”

“ความเสียใจของเธอผิวเผินเกินไป เหมือนนักแสดงไร้พรสวรรค์ คนดูมองปราดเดียวก็รู้”

อารมณ์ของซูหานถ่ายทอดออกมาได้ตรงจุดประหนึ่งเป็นตัวเอกของเพลงนี้ หรือราวกับว่าเพลงนี้แต่งขึ้นมาจากตัวเขาเอง ช่างเปี่ยมไปด้วยเรื่องราว

ต่อจากนั้น ก็เข้าสู่จุดระเบิดอารมณ์ของเพลง!

“ฉันที่ควรต้องร่วมมือกับการแสดงของเธอ กลับแกล้งทำเป็นมองไม่เห็น!”

“กำลังบีบคั้นให้คนที่รักเธอที่สุดแสดงสดออกมา”

“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เราเริ่มทิ้งขอบเขต”

“ปรับตัวตามกาลเวลาที่เปลี่ยนไปเพื่อมองดูการแสดงอันซอมซ่อเหล่านั้น!”

“แต่เธอเคยรักฉันมากขนาดนั้น จะแสดงเก็บรายละเอียดไปทำไม”

“ฉันควรจะกลายเป็นคนแบบไหน ถึงจะยืดเวลาความเบื่อหน่ายนี้ออกไปได้”

“ที่แท้หลังจากความรักลดเกราะป้องกันลง สิ่งเหล่านั้นนี่เองที่เป็นบททดสอบ~”

…

“คุณพระ ฉันจะร้องไห้ น้ำตาแตกแล้ว ซูหานร้องเพราะเกินไปแล้ว!”

“ฮือๆ สุดยอดไปเลย”

“ซูหานร้องเพลงไม่เหมือนคนอื่น คนอื่นมักจะใช้เทคนิค แต่เขาใช้ความรู้สึกจริงๆ ออกมา มันเลยซาบซึ้งกินใจเป็นพิเศษ”

“อืม เอาเป็นว่าทำฉันร้องไห้ไปแล้ว บีบหัวใจเกินไป”

ชาวเน็ตที่อยู่หน้าจอน้ำตานองหน้าจนพูดไม่ออก

ส่วนหยางมี่และเร่อปาที่อยู่อีกที่หนึ่งในเวลานี้ ก็น้ำตาคลอเบ้า สั่งน้ำมูกปาดน้ำตากันยกใหญ่

“พี่ซูหานจะร้องต่อไม่ได้แล้วนะ ถ้าร้องอีก เครื่องสำอางฉันเละแน่เลย แงงง”

เวลานี้ สมาชิกบ้านเห็ดต่างจ้องมองซูหานอย่างใจจดใจจ่อ

ในแววตาของทุกคนอดไม่ได้ที่จะเจือความหม่นหมองอยู่บ้าง

เพราะซูหานร้องได้เข้าถึงใจของพวกเขาจริงๆ พวกเขาชอบมาก และซาบซึ้งใจอย่างลึกซึ้ง

“เพราะเกินไปแล้ว!”

“ซูหาน นายโคตรเจ๋ง!”

“ร้องจนฉันน้ำตาไหลเลย เก่งไปไหมเนี่ย?”

นำโดยอาจารย์เหอ สมาชิกทุกคนในบ้านเห็ดต่างเริ่มเอ่ยปากชมซูหาน

พอเริ่มชมแล้วก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

ตอนที่คนในบ้านเห็ดพากันชื่นชมซูหาน จางจ้านก็จำต้องเอ่ยปากชมร่วมไปด้วย

ไม่อย่างนั้นคงจะถูกคนอื่นหาว่าใจแคบ ใจไม่กว้างพอหรืออะไรทำนองนั้น

เพื่อเลี่ยงข้อครหานี้ เขารีบปรบมือชื่นชมทันที “พี่ซูหานร้องเพลงเพราะมากเลยครับ”

“ชมเกินไปแล้วครับ ของพี่จางจ้านเพราะกว่าเยอะ”

เรื่องเสแสร้ง ใครทำไม่เป็นบ้างล่ะ?

ซูหานจึงกล่าวชมกลับไปตามมารยาทแบบธุรกิจ

จางจ้าน: ชิบหาย! ไอ้หมอนี่ใจดำชะมัด ตั้งใจพูดแบบนี้ชัดๆ

หลังจากจบการแสดงของซูหาน ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว พวกเขาจึงย้ายเข้าไปคุยกันต่อในบ้าน

คุยไปคุยมา ก็วกมาเข้าเรื่องที่จางจ้านถ่ายทำภาพยนตร์

เพราะพวกเขามาที่นี่ก็เพื่อโปรโมตหนังเรื่องใหม่ ย่อมต้องโยงเข้าเรื่องภาพยนตร์อยู่แล้ว

“จางจ้าน ได้ยินมาว่านายถ่ายหนังเหนื่อยมากเลยใช่ไหม?”

“ฉันเห็นบนเน็ตมีข่าวลือว่า เพื่อให้ได้มาตรฐานตามที่ผู้กำกับต้องการ เพื่อให้ผลงานออกมาดีที่สุด บางครั้งฉากเดียวต้องถ่ายตั้งสิบกว่าเทคเลย”

อาจารย์เหอโยงเข้าเรื่องจนได้!

พอได้ยินคำถามนี้ จางจ้านก็ดีใจมาก

คราวนี้ถึงตาเขาได้แสดงฝีมือบ้างแล้ว โอกาสนี้ต้องคว้าไว้ จะปล่อยให้หลุดมือไม่ได้เด็ดขาด

“ครับ ข่าวลือไม่ผิดหรอกครับ เป็นแบบนั้นจริงๆ”

“เพื่อให้ผลงานออกมาดีที่สุด บางครั้งแค่ฉากเดียวต้องถ่ายสิบกว่าเทคถือเป็นเรื่องปกติมากครับ”

“ว้าว! ทุ่มเทจริงๆ เลยนะ”

อาจารย์เหอเอ่ยชมจากใจ

ชาวเน็ตต่างก็พากันนับถือจางจ้าน

“พี่ชายบ้านเราทุ่มเทมากเลย เพื่อฉากเดียว ถ่ายตั้งหลายรอบขนาดนั้น ไม่บ่นสักคำ แถมยังให้ความร่วมมือกับผู้กำกับตลอด น่าชื่นชมจริงๆ!”

“ถ้าเทียบกับซูหานแล้ว พี่ชายบ้านเราทุ่มเทกับการแสดงมากจริงๆ”

“พี่จางจ้านมีมาตรฐานกับตัวเองสูงมาก และนี่ก็คือจุดที่ทำให้ฉันรักเขาขนาดนี้”

หลังจากถามจางจ้านเสร็จ อาจารย์เหอก็หันไปมองซูหาน

เนื่องจากก่อนหน้านี้บนอินเทอร์เน็ตมีคนพูดถึงเรื่องที่ซูหานเหลิง อาจารย์เหอจึงอยากถือโอกาสนี้เปิดช่องให้เขาได้อธิบายตัวเอง

“ซูหาน นายถ่ายหนังคงเหนื่อยมากเหมือนกันใช่ไหม? คราวนี้รับบทตัวร้ายอีก คงเหนื่อยเอาเรื่องเลยสินะ”

อาจารย์เหอทอดถอนใจด้วยความเห็นใจ ทว่าคาดไม่ถึงเลยว่าพอซูหานเอ่ยปากออกมา กลับทำให้คำพูดประโยคนี้ของเขากลายเป็นหมันไปในทันที

“ไม่ครับ ไม่เหนื่อยเลย”

คำตอบที่ผิดแผกไปจากธรรมดาของซูหาน ทำให้ทุกคนถึงกับชะงักไปเล็กน้อย

โดยเฉพาะหยางมี่กับเร่อปาที่นอนดูไลฟ์สดอยู่ในวิลล่าเวลานี้

หยางมี่นี่โมโหจนควันออกหู

หมอนี่เป็นบ้าไปแล้วหรือไง?

อาจารย์เหออุตส่าห์ป้อนคำพูดมาถึงปาก นายแค่ตอบว่าเหนื่อยคำเดียวมันจะตายหรือไง!

ชาวเน็ตเองก็เริ่มขำกันแล้ว

“อาฮ่าๆ ซูหานซื่อตรงเกินไปแล้วมั้ง”

“ที่ไม่เหนื่อยก็เพราะเขาเหลิงไง ไม่ได้ตั้งใจถ่ายทำอย่างดีน่ะสิ!”

“ไม่ได้ตั้งมาตรฐานให้ตัวเองสูงขนาดนั้น จะเหนื่อยได้ยังไงล่ะ อยากสบายแค่ไหนก็ทำได้”

“จริงที่สุด เพราะงั้นเทียบกับพี่ชายบ้านเราไม่ได้หรอก”

อาจารย์เหอพยายามช่วยกู้สถานการณ์ต่อ

“ไม่เหนื่อยจริงๆ เหรอ? ได้ยินว่าบทตัวร้ายไม่ง่ายเลยนะ”

ซูหานขมวดคิ้วเล็กน้อย:

“ถ้าเรื่องเหนื่อยก็เฉยๆ นะครับ เพราะผมเล่นเกือบจะผ่านในเทคเดียวตลอด นานๆ ทีถึงจะต้องถ่ายซ้ำ”

อาจารย์เหอ: นี่กำลังอวดเบ่งแบบอ้อมๆ อยู่ใช่ไหมเนี่ย?

หวงเหล่ย: พวกนายยังอ่อนหัดไป ไอ้หนูนี่มันฉลาดเป็นกรด

จางจื่อเฟิงตาเป็นประกาย: ว้าว! ข่าวลือบนเน็ตที่บอกว่าเทคเดียวผ่านเป็นเรื่องจริงเหรอคะเนี่ย?

เผิงเผิง: เทคเดียวผ่านได้จริงๆ เหรอวะ?! นี่คนเหรอเนี่ย? นี่มันเทพชัดๆ!

พอได้ยินถึงตรงนี้ หยางมี่ก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

รอยยิ้มบนใบหน้าของจางจ้านแข็งค้างไปในชั่วพริบตา

เมื่อเห็นสีหน้าของจางจ้านดำคล้ำลง ซูหานยังจงใจเดินเข้าไปข้างตัวเขา แล้วกระซิบข้างหูด้วยเสียงเบาที่มีเพียงจางจ้านคนเดียวที่ได้ยิน

“คิดจะสู้กับฉัน นายยังอ่อนหัดเกินไป”

“จริงสิ ตูดเป็ดอร่อยไหมล่ะ?”