บทที่ 79 ซูหานแค่เอ่ยปากก็สะกดจนต้องคุกเข่า ตะลึงกันทั้งประเทศ

เหอะ หยิ่งผยองชะมัด

ถึงแกจะร้องเป็น ยังไงก็ไม่มีทางเพราะกว่าฉันแน่

จางจ้านคิดในใจแบบนั้น

"มาครับพี่ซูหาน กีตาร์นี่ผมให้พี่"

จางจ้านยื่นกีตาร์ส่งให้ซูหาน พลางทำหน้าตาเหมือนกำลังรอชมเรื่องขายหน้าของอีกฝ่าย

ซูหานรับกีตาร์มา ถือไว้อย่างคล่องแคล่วแล้วนั่งไขว่ห้างลงไป

ท่าทางตอนกอดกีตาร์ดูมีกลิ่นอายศิลปินสุดๆ เปี่ยมเสน่ห์อย่างยิ่ง

พอซูหานนั่งลง บรรยากาศรอบตัวเขาก็เปลี่ยนไปไม่ธรรมดาทันที

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของทุกคนหรืออย่างไร ตัวเขาในยามนี้ดูมีเสน่ห์เหลือล้น ราวกับมีแรงดึงดูดลึกล้ำบางอย่างซ่อนอยู่

เป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบายเป็นคำพูด

"ฉันจะร้องเพลงอะไรดีนะ"

"งั้นฉันร้องเพลงเดียวกับที่พี่จางจ้านร้องแล้วกัน"

ซูหานจงใจ

หึๆ เขาตั้งใจทำแบบนี้ เพื่อให้ชาวเน็ตได้เปรียบเทียบกันเห็นๆ

เพลงเดียวกัน แต่คนสองคนร้อง เมื่อเป็นแบบนี้ ความแตกต่างก็จะเด่นชัดขึ้นมาทันตา

สมาชิกในบ้านเห็ดต่างนั่งเรียบร้อยอยู่ประจำที่เพื่อรอฟังซูหานเอ่ยปาก

ส่วนเหล่าชาวเน็ต ตอนนี้ก็รัวคอมเมนต์เข้ามาไม่หยุด

"เชี่ยไรวะเนี่ย? ถึงกับจะร้องเพลงเดียวกับพี่จ้านบ้านเราเลยเหรอ? หมอนี่สงสัยจะไม่รู้จักคำว่าตายซะแล้ว"

"นั่นสิ มาร้องเพลงเดียวกับพี่จ้านบ้านเรา นี่มันรนหาที่ตายชัดๆ"

"พี่จ้านบ้านเราร้องเพราะขนาดนั้น ส่วนหมอนั่นเป็นแค่คนธรรมดา ไม่เคยผ่านการฝึกฝนแบบมืออาชีพ ไม่เคยเรียนมา จะมาร้องเพราะกว่าพี่จ้านบ้านเราได้ยังไง"

"อะแฮ่ม ฉันเตรียมเอามืออุดหูไว้รอแล้วนะ"

ชาวเน็ตส่งเสียงจ้อแจ้ถกเถียงกันพักใหญ่

ทว่าในวินาทีถัดมา เมื่อซูหานเริ่มเปล่งเสียงร้อง พวกเขาก็ช็อกตาตั้งทันที!

ช็อกกันถ้วนหน้า!

"มองดูละอองธุลีที่ล่องลอย แล้วร่วงหล่นลงมา~"

"ไร้ผู้ใดพบเห็นการมีอยู่ของมัน ช่างอิสระเสรีเหลือเกิน~"

"แต่โลกใบนี้ล้วนรักความครึกครื้น ไม่อาจโอบรับความเหงาเคว้งคว้างของฉันได้~"

"ไม่ควรเหม่อลอยอยู่ลำพัง มีเพียงฉันที่เฝ้าทะเลทรายอันเงียบสงบ รอคอยให้มันละลายหายไป~"

"มีเพียงฉันที่มองดูความสุขของผู้อื่น แล้วกลับเกิดความรู้สึกลึกซึ้งขึ้นมา"

…

"ภายในใจของฉัน มีเด็กน้อยที่แก่ชราคนหนึ่งอาศัยอยู่~"

ณ เวลานี้ ชาวเน็ตที่เคยคึกคักก่อนหน้านี้ต่างพากันนิ่งเงียบกริบ

ตอนนี้ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ บนหน้าจอไม่มีตัวอักษรวิ่งผ่านแม้แต่ตัวเดียว

ทำไมน่ะเหรอ?

ก็เพราะทุกคนต่างตกตะลึงไปกับพลังเสียงของซูหานน่ะสิ!

นี่มันระดับที่แค่ซูหานเปิดปาก ทุกคนก็แทบคุกเข่ากราบแล้ว

กราบกันหมดทุกคนจริงๆ!

โดยเฉพาะสมาชิกในบ้านเห็ด!

ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปตามๆ กัน!

อาจารย์เหอ จางจื่อเฟิง เผิงเผิง และจางอี้ซิง ตาค้างอ้าปากหวอ มองซูหานด้วยความตกตะลึงสุดขีด

อาจารย์หวงมองซูหานพลางพยักหน้าอย่างชื่นชมจากใจจริง: เด็กคนนี้ร้องเพลงได้ยอดเยี่ยมขนาดนี้เชียวหรือ แล้วทำไมไม่ลองไปเอาดีทางวงการเพลงบ้างล่ะ? คุณสมบัติดีขนาดนี้ ปล่อยทิ้งไว้น่าเสียดายแย่

อาจารย์เหอ: คุณพระช่วย ร้องเพราะเกินไปแล้วมั้งเนี่ย รู้สึกว่าทิ้งห่างต้นฉบับไปหลายช่วงตัวเลย

เผิงเผิง: ผมเคลิ้มไปหมดแล้ว โดนพี่ซูหานสะกดจนเคลิ้มตามเลยครับ

จางอี้ซิง: ร้องเพราะกว่าผมเยอะเลย พี่ซูหานนี่เป็นยอดคนจริงๆ ฝีมือการแสดงก็เยี่ยม วรยุทธก็เป็น นี่ยังจะร้องเพลงเก่งอีก ดูท่าผมจะมีเรื่องให้ต้องขอคำชี้แนะจากเขาอีกเยอะเลย ต้องหาโอกาสเรียนรู้จากเขาให้ดีๆ ซะแล้ว

ในเวลานี้ หยางมี่กับเร่อปาที่อยู่บ้านก็ทำหน้าเหวอสุดขีด!

หยางมี่: "เชี่ยจริงดิ? ซูหานร้องเพลงเป็นด้วยเหรอ? นี…นี่เขาร้องเองจริงๆ เหรอเนี่ย? ไม่ใช่ว่าจ้างทีมมิกซ์เสียงเงินล้านมาแอบใส่หรอกนะ?"

เร่อปา: "เพราะมากเลยพี่มี่ ไหนพี่บอกว่าพี่ซูหานร้องเพลงไม่เป็นไงคะ?"

"เสียงสวรรค์ชัดๆ!"

หยางมี่ตื่นตะลึงไปแล้ว

ให้ตายสิ เธอก็คิดว่าซูหานร้องเพลงไม่เป็นเหมือนกัน ใครจะไปนึกว่าซูหานจะร้องเพลงเป็นจริงๆ

บ้าเอ๊ย!

สุดยอดไปเลย!

ซูหาน เจ๋งเป้ง!

นี่มันของล้ำค่าชัดๆ!

ไม่ใช่สิ!

นี่มันต้นไม้เงินต้นไม้ทองต่างหากเล่า!!!

ตัวเธอเก็บได้ต้นไม้เงินต้นไม้ทองมาแล้ว!

หยางมี่ตื่นเต้นจนเนื้อเต้น

ทว่าคนที่ช็อกที่สุดยังมีอยู่อีกคน นั่นคือจางจ้าน!

พอได้ยินที่ซูหานร้อง จางจ้านก็อึ้งตาค้างไปโดยสมบูรณ์

ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

นี…นี่เขาร้องเองจริงๆ เหรอ?

นี่ใช่คนหรือเปล่าเนี่ย?

มันจะเป็นไปได้ยังไง!

จะร้องเพราะขนาดนั้นได้ยังไงกัน

เป็นไปได้ยังไง!!!

เขารู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี

บ้าชิบ!

นี่มันไม่ใช่การทำให้ซูหานขายหน้าแล้ว นี่มันทำให้ตัวเขาเองขายหน้าชัดๆ!

ผ่านไปครึ่งนาที!

คอมเมนต์ในไลฟ์สดก็พรั่งพรูวิ่งเต็มหน้าจอไปหมด

"เชี่ยๆ??! นี่มันจะเพราะเกินไปแล้วมั้ยเนี่ย!"

"แม่เจ้า แค่เปิดปากก็ต้องกราบแล้ว นี่มันไม่ใช่คนร้องแล้วมั้ง นี่มันเสียงเทพเทวดาร้องเพลงชัดๆ"

"เพลงเดียวกันแท้ๆ แต่พอซูหานร้องกลับให้ความรู้สึกคนละเรื่องเลย มีจิตวิญญาณมากกว่า แถมยังมีเสน่ห์สุดๆ"

"ถึงฉันจะเป็นแฟนคลับพันธุ์แท้ของพี่จ้าน แต่ฉันก็ต้องยอมรับจริงๆ ว่าซูหานร้องเพลงเพราะมาก หลงรักเลย"

"ฮือๆ เพราะจังเลย อยากจะร้องไห้แล้ว"

"ให้ตายสิ มีพรสวรรค์เรื่องเสียงร้องขนาดนี้ ไม่ไปอยู่วงการเพลง จะมาเป็นนักแสดงทำไมกันเนี่ย!!!! เสียของชะมัด!"

…

เพียงพริบตาเดียว บรรดาชาวเน็ตก็เหมือนคนบ้าคลั่ง พากันแสดงความคิดเห็นชื่นชมอย่างเอาเป็นเอาตาย

ทั้งหมดล้วนแต่เอ่ยปากชมซูหาน ทั้งหมดล้วนตกตะลึงกับฝีมือของซูหาน

"เพราะมากจริงๆ เลย!"

อาจารย์เหอยิ้มตาหยีมองซูหานพลางอุทานด้วยความทึ่ง

"ซูหาน เมื่อก่อนนายเคยเรียนดนตรีมาเหรอ?"

"เปล่าครับ ไม่เคยเรียนเลย"

"ไม่เคยเรียนเหรอ?!"

ม่านตาของอาจารย์เหอหดเกร็ง ยิ่งตกใจหนักขึ้นไปอีก

เขามองซูหานด้วยความรู้สึกเหลือเชื่ออย่างยิ่ง

แทบไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ไม่เคยเรียนดนตรีจะสามารถร้องเพลงได้เก่งกาจขนาดนี้

จางอี้ซิง เผิงเผิง จางจื่อเฟิง และอาจารย์หวงก็ประหลาดใจไปตามๆ กัน

ยิ่งไปกว่านั้นคือจางจ้านที่มองซูหานอย่างไม่อยากเชื่อ: ไม่เคยเรียนเนี่ยนะ? จะร้องออกมาได้เพราะปานเสียงสวรรค์ขนาดนี้เนี่ยนะ?

"ปกติผมก็แค่ชอบร้องเพลงน่ะครับ แค่ร้องเล่นๆ ไปเรื่อย แสดงความเปิ่นให้เห็นแล้วครับ ขายหน้าจริงๆ!"

ซูหานถ่อมตัวอย่างที่สุด

แต่ท่าทางถ่อมตนแบบนี้นี่แหละ ที่พอมองดูแล้วกลับเหมือนเป็นการอวดเบ่งทางอ้อมชัดๆ!

โดยเฉพาะเมื่อมันลอยเข้าหูของจางจ้าน มันช่างบาดหูเหลือเกิน

ร้องเล่นๆ ไปเรื่อยเนี่ยนะ?

คำว่าร้องเล่นๆ มันหมายความว่ายังไงกันวะ?!!!

ไม่เคยเรียนแต่กลับร้องได้ขนาดนี้ ส่วนตัวเขาที่เคยร่ำเรียนมา กลับร้องออกมาเหมือนเศษขยะเนี่ยนะ

เชี่ยเอ๊ย!

ไอ้ซูหานมันจงใจพูดแบบนี้ชัดๆ!

เวรเอ๊ย กะว่าจะสั่งสอนให้มันหน้าแตกเสียหน่อย แต่กลับกลายเป็นช่วยส่งให้มันเด่นขึ้นมาซะงั้น!

บัดซบ!

ทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดนี้นะ!

จางจ้านแทบอกแตกตายด้วยความโมโห อารมณ์เดือดดาลจนแทบจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ