บทที่ 78 จางจ้าน: ซูหานโคตรจะร้ายกาจเลย! QAQ

หึๆ ตูดเป็ดมันเยิ้มขนาดนี้ ดูซิว่าแกจะกินยังไง!

ในฐานะศิลปิน อยู่ต่อหน้ากล้องก็ต้องกินให้หมดเกลี้ยง ถ้าเขี่ยทิ้งล่ะก็ นั่นแปลว่ากินทิ้งกินขว้างนะเฟ้ย!

จางจ้านเอ๋ยจางจ้าน จะมาสู้กับฉัน แกยังอ่อนหัดไปหลายขุม

มุมปากของซูหานฉีกยิ้มกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบจะถึงใบหู

เขายิ้มแป้นอย่างผู้ชนะพลางมองจางจ้าน "พี่จางจ้าน เป็นอะไรไปล่ะ กินสิครับ!"

"กินเยอะๆ หน่อย ไม่พอกินใช่ไหม เดี๋ยวผมเติมให้อีกนะ"

พูดพลางซูหานก็ทำท่าจะถือทัพพีตักน้ำแกงเป็ดให้จางจ้าน

ไอ้หมอนี่คงไม่ได้คิดจะใส่ตูดเป็ดมาให้ในชามอีกอันหรอกนะ?

แม่งเอ๊ย โคตรชั่วเลย!

จะปล่อยให้มันทำสำเร็จไม่ได้เด็ดขาด!

จางจ้านลนลาน รีบเอามือปิดชามไว้ทันที "มะ…ไม่ต้อง! พี่ซูหาน ขอบคุณที่เป็นห่วงนะ ทางนี้พอแล้วครับ!"

"ไม่เป็นไรหรอก พี่จางจ้านกินเยอะๆ ดูคุณผอมขนาดนี้ ต้องบำรุงให้หนักหน่อย!"

ซูหานพูดจบก็ตักน้ำแกงเป็ดแถมของเด็ดสอดไส้หย่อนลงไปในชามจางจ้านทันที

จางจ้าน: !!!!

หัวใจจางจ้านกระตุกวูบ รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย

เวรเอ๊ย ไอ้หมานี่มันแอบใส่อะไรลงมาในชามกูอีกวะเนี่ย?

เขารีบเอาตะเกียบเขี่ยดูว่ามันคืออะไร

เจอแล้ว!

มันคือหนังเป็ด!

แถมยังเป็นหนังเป็ดติดมันเยิ้มๆ อีกต่างหาก!

ไม่เพียงแค่นั้น บนหนังเป็ดยังมีขนเป็ดเส้นเล็กๆ แบบที่ถอนไม่หมดและรูขุมขนเป็ดเต็มไปหมด

เชี่ย!

โคตรจะขยะแขยงเลย!

ฮือๆ

ทำไมไอ้ซูหานมันถึงได้ชาติหมาขนาดนี้วะ

จางจ้านรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล แต่พอเงยหน้ามองซูหานก็จำต้องฝืนเค้นรอยยิ้มจอมปลอมออกมา "ขอบคุณนะพี่ซูหาน"

ขอบคุณโคตรพ่องมึงสิ!

เชี่ยเอ๊ย!

น่าสะอิดสะเอียน!

ไอ้ซูหานมันน่ารังเกียจที่สุด!

โลกนี้ทำไมถึงมีคนเลวบริสุทธิ์แบบนี้อยู่ได้วะ!

จางจ้านมองตูดเป็ดหนึ่งก้อนกับหนังเป็ดติดมันเยิ้มๆ ที่มีรูขุมขนพรุนไปหมดในชามด้วยสีหน้าอมทุกข์ เขากลืนน้ำลายเอื๊อก ไม่กล้าเอาเข้าปากเสียที

เมื่อเห็นจางจ้านยังไม่ยอมอ้าปากกิน ซูหานจึงเอ่ยเตือน "พี่จางจ้าน กินสิครับ! ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเองทั้งนั้น กินเลย!"

การที่ซูหานทำดีกับจางจ้านขนาดนี้ ทำให้ชาวเน็ตต่างพากันงุนงง

ชั่วขณะหนึ่งถึงกับไม่เข้าใจเลยว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

"โอ้โห ซูหานดีกับพี่จ้านของเราจังเลย นี่ใช่ซูหานตัวจริงแน่เหรอเนี่ย?"

"เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยชอบซูหานเท่าไรนะ แต่พอเห็นเขาดูแลพี่จ้านดีขนาดนี้ ฉันเริ่มจะชอบเขาขึ้นมาแล้วสิ"

"หรือว่าที่ผ่านมาพวกเราจะมีอคติกับเขามากเกินไปนะ? พี่จ้านกับซูหานดูสนิทสนมเป็นมิตรกันดีออก ไม่เห็นมีเรื่องบาดหมางอะไรกันเลย"

"ดาราเขาก็ไม่ได้เกลียดกันจริงๆ สักหน่อย ไอ้ที่ตีกันบนเทรนด์ค้นหามันฝีมือแฟนคลับอย่างพวกเราทั้งนั้นแหละ!"

"จริงด้วยแฮะ โธ่เอ๊ย ฉันเพิ่งจะตาสว่างก็ตอนนี้เอง"

"แปลว่าจริงๆ แล้วซูหานเป็นคนดีมากๆ พวกเราเข้าใจเขาผิดไปเองทั้งนั้น"

"แล้วที่เขาใช้ให้พี่จ้านของเราไปเก็บขยะล่ะ! พวกเธอจำไม่ได้แล้วเหรอ?"

"เรื่องเก็บขยะมันเป็นภารกิจของรายการอยู่แล้ว แขกรับเชิญคนไหนมาก็ต้องไปทั้งนั้น แถมซูหานยังเปิดโอกาสให้พี่จ้านได้แอร์ไทม์โชว์ผลงานด้วยนะ ซูหานนี่พ่อพระชัดๆ พวกเราเข้าใจเขาผิดจริงๆ นั่นแหละ!"

ช่วงเวลานี้ ชาวเน็ตในห้องไลฟ์สดต่างพากันซาบซึ้งใจกับการกระทำที่แสนอบอุ่นของซูหานที่มีต่อจางจ้าน

ซูหาน: "พี่จางจ้าน กินสิครับ! ไม่พอเหรอ? งั้นเดี๋ยวผมตักให้อีกสักสองชิ้นนะ! เนื้อเป็ดนี่มันเยิ้มกำลังดี อร่อยมากเลยนะ! หรือว่าฝีมือผมไม่เข้าท่า?"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ไม่อยากกิน จางจ้านก็ต้องกลืนมันลงคอไปทั้งเป็นอยู่ดี!

บัดซบเอ๊ย!

"ฝีมือพี่ซูหานยอดเยี่ยมมากครับ ของผมแค่นี้ก็พอแล้ว"

พูดจบ เขาก็คีบตูดเป็ดชิ้นใหญ่ยัดเข้าปาก

พอกัดไปคำหนึ่ง…เนื้อนุ่ม มันเยิ้ม และเลี่ยนมาก!

รสชาติ…เหมือนจะมีกลิ่นขี้เป็ดติดอยู่ด้วย ทั้งสาบทั้งคาวจัด

อุแหวะ—

จางจ้านแทบจะสำรอกออกมาหลายรอบ แต่ก็ต้องพยายามกลั้นสุดชีวิต ก่อนจะรีบซดน้ำแกงตามลงไปอึกใหญ่เพื่อช่วยให้กลืนลงคอ

พอเห็นสีหน้าทรมานเหมือนสวมหน้ากากนรกของจางจ้าน รอยยิ้มบนหน้าของซูหานก็ยิ่งเปล่งประกายสดใสขึ้นไปอีก

กับข้าวฝีมือซูหานมันอร่อยเกินไปจริงๆ เผิงเผิงกินจนปากมันแผล็บ ข้าวหมดจานแล้วก็ยังไม่หยุดตักเพิ่ม

อาจารย์หวง: "เผิงเผิง นั่นแกกินชามที่เท่าไหร่เข้าไปแล้วเนี่ย?"

เผิงเผิงกลืนอาหารในปากลงคอ ชูห้านิ้วขึ้นมาพลางหัวเราะแห้งๆ แก้เขิน

"ฮึๆ เผิงเผิง ขืนกินต่อแบบนี้แกได้กลายเป็นหมูแน่ๆ"

อาจารย์เหอหัวเราะ "อุตส่าห์ลดน้ำหนักแทบแย่ คราวนี้โดนซูหานขุนจนอ้วนพีอีกรอบแน่"

"ก็กับข้าวที่พี่ซูหานทำมันอร่อยเกินไปนี่ครับ ผมไม่ได้กินอาหารอร่อยขนาดนี้มานานมากแล้ว"

เผิงเผิงพูดอย่างตื่นเต้น พอได้สติก็แอบเหลือบมองอาจารย์หวงตามสัญชาตญาณ "แต่แน่นอนครับ ฝีมืออาจารย์หวงทำอร่อยกว่าอยู่แล้ว"

อาจารย์หวงได้ยินแบบนั้นก็หัวเราะชอบใจ

จางอี้ซิงโบกมือปฏิเสธ จู่ๆ ก็พูดแทรกขึ้นมา

"ไม่นะ ผมว่าฝีมืออาจารย์ยังอร่อยสู้พี่ซูหานไม่ได้ แน่นอนว่าอาจารย์ทำอร่อยมากแล้ว แต่รสชาติที่พี่ซูหานทำนี่มันสุดยอดจริงๆ เหนือกว่าเชฟใหญ่ตามร้านอาหารหรูๆ ข้างนอกที่ผมเคยไปกินซะอีก"

"เด็ดขาดเกินไปแล้ว!"

"เชี่ย อร่อยเบอร์นั้นจริงเหรอวะ?"

"จางอี้ซิงชมว่าซูหานทำอาหารอร่อยกว่าอาจารย์หวงอีก พวกเธอคิดว่าไงอ่ะ?"

"คุณพระ เห็นแบบนี้แล้วฉันอยากจะบินไปชิมฝีมือซูหานเดี๋ยวนี้เลย"

"ถ้าไม่อร่อยจริง พี่จ้านของเราคงไม่กินจนพูดไม่ออกหรอก พี่จ้านกินเอร็ดอร่อยมาก ดูเขาสิ!"

มันเยิ้มชะมัด

น่าขยะแขยงชิบเป๋ง

นี่กูกำลังกินอะไรอยู่เนี่ย กินน้ำมันหมูเหรอวะ?

หนังเป็ดนี่ก็ขนเต็มไปหมด รู้สึกเหมือนกำลังแทะขนเป็ดอยู่เลย

ตอนนี้กำลังอัดรายการอยู่นะ ต้องคุมสีหน้าไว้ ยิ้มเข้าไว้ ยิ้ม…

เมื่อเห็นจางจ้านกินอย่างเอาเป็นเอาตาย ซูหานก็เอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"เป็นไงบ้างครับ พี่จางจ้าน อร่อยไหม?"

จางจ้านฝืนยิ้มแห้งๆ "อืม อร่อยครับ"

"ฝีมือพี่ซูหานยอดเยี่ยมจริงๆ"

"งั้นก็กินเยอะๆ สิ มา เดี๋ยวผมตักให้อีกช้อนนะ!"

จางจ้าน: ???!

"มะ…ไม่…ไม่ต้องแล้วครับ! ผมอิ่มแล้ว!"

จางจ้านลนลาน รีบกลืนตูดเป็ดที่เหลือในชามลงคอไป แล้วกระดกน้ำแกงเป็ดตามรวดเดียวอึกใหญ่

พอน้ำแกงอึกนี้ไหลลงกระเพาะไป ทั้งร่างก็รู้สึกโล่งคออย่างบอกไม่ถูก

บรรดาแฟนคลับของจางจ้านเห็นภาพนี้ก็พากันซาบซึ้งใจยกใหญ่

"ฮือๆ ซูหานเป็นคนดีจังเลย"

"จะร้องไห้แล้ว ซูหานดูแลพี่จ้านดีมากเลย ขอโทษนะที่ก่อนหน้านี้เคยด่าเขา ดูเหมือนฉันจะเข้าใจเขาผิดไปจริงๆ"

"ขอบคุณซูหานที่ช่วยดูแลพี่จางจ้านของเรานะคะ ขอบคุณจริงๆ!"

"กลัวว่าพี่ชายของพวกเราจะไม่อิ่ม ซูหานดูแลคนเก่งจริงๆ เลย!"

มื้ออาหารนี้ผ่านไปด้วยความเพลิดเพลิน ทุกคนกินกันจนอิ่มหนำสำราญ

ช่วงบ่ายซูหานได้โชว์ฝีมือทำอาหารเฉิดฉายไปรอบหนึ่งแล้ว

พอกินข้าวเสร็จ ก็ย่อมถึงเวลาที่จางจ้านจะได้โชว์บ้าง

จางจ้านเอ่ยขึ้น "ให้ผมร้องเพลงให้ทุกคนฟังดีไหมครับ ถือเป็นความบันเทิงหลังอาหาร?"

อาจารย์เหอช่วยตบมุกรับส่งอย่างกระตือรือร้น "ดีเลยๆ! อยากฟังจางจ้านร้องเพลงอยู่พอดี!"

"ว้าว! พี่จ้านจะร้องเพลงแล้ว ตั้งตารอเลย!"

"พี่ชายของพวกเราร้องเพลงเพราะมากนะ!"

"จางจ้าน ฉันรักนายนะ!"

จางจ้านหยิบกีตาร์ตัวหนึ่งออกมาจากห้องด้านใน แล้วเริ่มดีดร้องเพลง 'ฝุ่นผงในกองควันไฟ'

"เฝ้ามองละอองฝุ่นที่ลอยล่อง ร่วงหล่นลงมา…"

"ไร้ผู้ใดสังเกตเห็นว่ามันคงอยู่ ช่างเป็นอิสระเหลือเกิน~"

…

ทุกคนในบ้านเห็ดต่างตั้งอกตั้งใจฟัง

พอจบเพลง เสียงปรบมือก็ดังขึ้นเป็นระลอก

"เพราะจัง!"

"เพราะมากเลย!"

เสียงชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย

เหล่าชาวเน็ตเองก็เคลิบเคลิ้มไปตามๆ กัน

"พี่ชายของพวกเราร้องเพลงเพราะจริงๆ"

"พี่จางจ้าน ฉันรักพี่นะ!"

หยางมี่ที่ดูอยู่ถึงตรงนี้เริ่มจะลนลานขึ้นมา

"คนเขาร้องเพลงเพราะขนาดนั้น อย่าลากซูหานเข้าไปเกี่ยวเชียวนะ ซูหานไม่ได้เก่งเรื่องพวกนี้สักหน่อย"

เธออดกังวลไม่ได้

ทว่าสิ่งที่เธอกลัวกลับเกิดขึ้นจริงๆ

จางจ้านหันไปยิ้มตาหยีมองซูหานอย่างกะทันหัน

เหอะๆ ไม่อย่างนั้น ให้หมอนี่ร้องเพลงดีไหม?

มันต้องร้องห่วยแตกแน่ ได้เวลาทำให้มันขายหน้าแล้ว หึๆ

"พี่ซูหาน คุณอยากจะร้องสักเพลงด้วยไหมครับ?"

ตึก!

หัวใจของหยางมี่กระตุกวูบ ลนลานขึ้นมาทันที!

เร่อปาเองก็มองดูด้วยความกังวล "พี่มี่คะ พี่ซูหานร้องเพลงเป็นยังไงบ้างเหรอคะ?"

"ไม่รู้สิ! ไม่เคยได้ยินเลย! คนทั่วๆ ไปร้องเพลงจะไปฟังได้ที่ไหนกันล่ะ!"

"แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงเขาก็เป็นนักแสดง ไม่ใช่ไอดอล ร้องเป็นหรือไม่เป็นก็ไม่สำคัญหรอก"

เหอะๆ ไม่กล้าล่ะสิท่า?

จางจ้านยิ้มหน้าระรื่น มองซูหานอย่างได้ใจ

ไอ้กระจอกเอ๊ย ไม่กล้าแล้วล่ะสิ ไม่กล้าล่ะสิ!

จางจ้านแอบหัวเราะร่าอยู่ในใจ และในวินาทีนั้นเอง มุมปากของซูหานกลับผุดรอยยิ้มเหมือนแผนการสัมฤทธิ์ผล

เขาตอบรับอย่างคล่องปาก "ได้สิ!"

ดูเหมือนเขาจะรอโอกาสนี้มานานมากแล้ว!

จางจ้านขมวดคิ้วเล็กน้อย: ???

ชาวเน็ต: เขาร้องเพลงเป็นด้วยเหรอ? ถ้าร้องเพี้ยนก็อย่าร้องเลยดีกว่านะ

สมาชิกบ้านเห็ดทุกคน: ซูหานร้องเพลงเป็นกับเขาด้วยเหรอ?