บทที่ 77 ซูหานเจ้าเล่ห์ชะมัด จางจ้านแทบร้องไห้แล้ว

ช่วงพลบค่ำ ซูหานก็ทำกับข้าวเสร็จเต็มโต๊ะพอดี

อาหารมื้อนี้เรียกได้ว่าเป็นดั่ง "โต๊ะจีนจักรพรรดิ" ส่งกลิ่นหอมกรุ่นโชยไกลไปถึงห้องวิวทะเลบนชั้นสอง ลอยเข้าไปแตะจมูกอาจารย์หวงที่กำลังนอนพักอยู่

อาจารย์หวงที่กำลังเคลิ้มๆ ถึงกับสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

"หืม? หอมจัง บ้านไหนทำกับข้าวเนี่ย หอมขนาดนี้?"

อาจารย์หวงเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบๆ ห้อง

"อาจารย์หวงครับ กินข้าวได้แล้วครับ!"

"อาจารย์ กินข้าวครับ!"

จู่ๆ เสียงของซูหานกับจางอี้ซิงก็แว่วดังขึ้นมา

วินาทีถัดมา ทั้งสองก็มาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้อง "อาจารย์ครับ ทำกับข้าวเสร็จแล้ว ลุกขึ้นแล้วลงไปกินข้าวเถอะครับ"

"อืม"

หลังจากลุกจากเตียง อาจารย์หวงก็เดินตามกลิ่นหอมลงมาชั้นล่าง

"กลิ่นกับข้าวหอมขนาดนี้นี่มาจากบ้านเราเหรอเนี่ย?"

"ฉันก็นึกว่าบ้านคนอื่นเขาทำซะอีก"

เพราะในสายตาของอาจารย์หวง คนหนุ่มสาวสมัยนี้ส่วนใหญ่ทำอาหารกันไม่เป็น ต่อให้ซูหานบอกว่าทำเป็น รสมือที่ออกมาก็คงแค่พอประทังชีวิตไปมื้อๆ เท่านั้น เขาไม่ได้คาดหวังอะไรเลย

หรือแอบคิดด้วยซ้ำว่า แค่ผัดแล้วไม่ไหม้เกรียมก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

ทว่าพอเดินมาถึงโต๊ะอาหาร ได้เห็นกับข้าวหน้าตาน่ากินวางเรียงรายอยู่หลายจาน เขาก็อดประหลาดใจไม่ได้

"ซูหาน ดูท่าแล้วฝีมือนายไม่เบาเลยนี่!"

"พอได้ครับอาจารย์หวง แล้วตอนนี้อาจารย์รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังครับ?"

ซูหานยังคงถามไถ่อาการป่วยของอาจารย์หวงด้วยความเป็นห่วง

"อืม ดีขึ้นมากแล้ว วันนี้ลำบากนายแย่เลย ถ้าไม่ได้นายช่วยไว้ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะได้พักหรือเปล่า"

อาจารย์หวงตบไหล่ซูหาน ซูหานจึงยิ้มพลางตอบว่า "ไม่เป็นไรครับ เรื่องแค่นี้เอง ไม่ลำบากหรอกครับ!"

"มาๆ ทุกคนนั่งลงกินข้าวพร้อมกันเลย!"

อาจารย์เหอตะโกนเรียกพลางช่วยตักข้าวสวยให้ทุกคน

จางจ้านที่ต้องก้มหน้าก้มตาเก็บขยะตั้งแต่เที่ยงยันเย็น เหนื่อยสายตัวแทบขาดมาครึ่งค่อนวัน ตอนนี้นั่งซึมกะทืออยู่ที่โต๊ะอาหาร หมดเรี่ยวแรงจนแทบหายใจไม่ทัน

ซูหานเหลือบมองจางจ้านแวบหนึ่ง "พี่จางจ้าน ตอนบ่ายเป็นยังไงบ้าง ไหวไหมครับ?"

จางจ้าน: ???

ความจริงจางจ้านไม่อยากจะเสวนากับซูหานเลยสักนิด แต่การที่ซูหานเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน มันก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจระคนหงุดหงิดใจอยู่ไม่น้อย

คำทักทายของซูหานดูเหมือนจะจงใจแกล้งถามชัดๆ

เขาฝืนเค้นรอยยิ้มเจื่อนๆ ออกมา "อืม ก็ดีนะ ขยะไม่ได้เยอะเท่าไหร่ เก็บไปเกือบหมดแล้วล่ะ"

"ดูเหมือนคุณจะดูเพลียๆ สงสัยคงเหนื่อยแย่ มาครับ ซดน้ำแกงเป็ดบำรุงร่างกายสักหน่อย"

ซูหานพูดจบก็ตักน้ำแกงเป็ดชามโตส่งให้จางจ้านทันที แถมยังมีตูดเป็ดแถมติดมาด้วยหนึ่งอัน!

ไอ้ตูดเป็ดชิ้นนี้น่ะ ซูหานตั้งใจตักใส่ลงไปเองแหละ

ของพรรค์นี้น่าสะอิดสะเอียนจะตาย แต่กำลังถ่ายทำรายการเรียลลิตี้อยู่ จางจ้านจะกล้าไม่กินแล้วเขี่ยทิ้งได้ยังไง?

ช่วงนี้เขากำลังรณรงค์โครงการ 'กินหมดจาน' กันทั่วบ้านทั่วเมือง ยิ่งเป็นดาราที่มารายการวาไรตี้ ตอนกินข้าวก็ต้องกินให้เกลี้ยงจานเป็นตัวอย่าง

ถ้าโยนทิ้งต่อหน้ากล้อง ก็เท่ากับกินทิ้งกินขว้างน่ะสิ

หึๆ ไอ้น้อง จะมาสู้กับฉัน นายยังเด็กไปร้อยปี

เอาตูดเป็ดไปกินซะ ดูซิว่าจะเก๊กได้นานแค่ไหน

เมื่อเห็นชามน้ำแกงที่ซูหานยื่นมาให้ จางจ้านก็ชะงักไปเล็กน้อย

ทำไมจู่ๆ ซูหานถึงมาทำดีกับฉันแบบนี้ล่ะ?

แปลกพิลึก คงไม่ใช่ว่าแอบใส่เกลือเพิ่มในชามนี้เป็นพิเศษหรอกนะ?

แต่ก็ไม่น่าใช่ น้ำแกงเป็ดก็ตักมาจากหม้อบนโต๊ะ รสชาติมันก็ต้องเหมือนกันหมดสิ

ถ้าอย่างนั้น…

จางจ้านคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก จึงได้แต่ยิ้มพลางยื่นสองมือไปรับชามน้ำแกงจากซูหาน "ขอบคุณนะพี่ซูหาน"

"ไม่เป็นไรครับ~ พี่จางจ้านผอมเกินไปแล้ว กินเยอะๆ นะครับ จะได้บำรุง!"

มุมปากของซูหานยกยิ้มอย่างผู้ชนะ

พอเห็นรอยยิ้มที่มุมปากของซูหาน จางจ้านก็ขนลุกซู่ เริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมา

เขาลองซดน้ำแกงเป็ดไปหนึ่งคำ หืม? รสชาติก็ปกติดีนี่ ไม่มีอะไรผิดแปลก

พอมั่นใจว่าไม่มีอะไรตุกติก เขาก็วางใจ

จากนั้น สมาชิกทุกคนในบ้านเห็ดก็พากันเอ่ยปากชมซูหานยกใหญ่

"อร่อยมาก เป็ดตุ๋นเบียร์จานนี้ทำออกมาได้อร่อยสุดๆ ไปเลย!"

"ให้ตายสิ ฝีมือระดับนี้มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว"

"ฉันรู้สึกว่าอร่อยกว่าที่ไปกินตามร้านอาหารข้างนอกอีกนะเนี่ย"

อาจารย์เหอ เผิงเผิง และจางอี้ซิงกินกันจนปากมันแผล็บ เอ่ยปากชมซูหานไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นทุกคนชมกันเว่อร์วังขนาดนั้น อาจารย์หวงก็เริ่มครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ

จะอร่อยแค่ไหนเชียว จะสู้ฝีมือฉันได้เหรอ?

ขณะที่คิดในใจ ตะเกียบก็คีบเนื้อเป็ดเข้าปากไปแล้ว

เนื้อเป็ดชิ้นนี้พอกัดเข้าไปก็ได้กลิ่นหอมของเบียร์เตะจมูก เนื้อสัมผัสนุ่มแน่นกำลังดี ทุกเส้นใยเนื้อเป็ดชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำซอสที่อบอวลด้วยกลิ่นหอมของเบียร์

รสชาตินี้มันใช้ได้จริงๆ พวกเขาไม่ได้อวยเกินจริงเลย

ไม่เลวเลยจริงๆ ฝีมือทำออกมาอร่อยกว่าที่ฉันทำเสียอีก

รสมือระดับมืออาชีพชัดๆ เทียบชั้นกับเชฟใหญ่ข้างนอกได้สบายเลย

"กับข้าวจานนี้ นายทำเองแน่เหรอ ไม่ได้สั่งเดลิเวอรีมาใช่ไหม?"

อาจารย์หวงเช็ดปาก พลางหันไปมองซูหาน

ชาวเน็ต: ????

เดิมทีชาวเน็ตนึกว่าอาจารย์เหอ จางอี้ซิง แล้วก็เผิงเผิงแกล้งชมเว่อร์ๆ เพื่อช่วยสร้างบรรยากาศและเอาใจซูหานเท่านั้น

แต่ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า อาจารย์หวงผู้ที่มักจะพูดตรงไปตรงมาเสมอ จู่ๆ จะเอ่ยปากถามประโยคนี้ออกมา

ถามซูหานว่าสั่งเดลิเวอรีมาหรือเปล่าเนี่ยนะ

ประโยคนี้หมายความว่ายังไง?

ก็หมายความว่าซูหานทำอาหารอร่อยสุดยอดน่ะสิ!

"เชี่ย? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย? อาจารย์หวงพูดแบบนี้แปลว่าฝีมือทำอาหารของซูหานเจ๋งจริงใช่ไหม?"

"ตอนแรกนึกว่าอาจารย์เหอพูดเว่อร์ไปเองซะอีก ปกติเวลาอาจารย์หวงทำอะไรให้อาจารย์เหอกิน อาจารย์เหอก็จะอวยไส้แตกตลอดว่าอร่อยมาก เมื่อก่อนฉันยังสงสัยอยู่เลยว่ากับข้าวของอาจารย์หวงมันจะอร่อยขนาดนั้นจริงเหรอ ตอนหลังถึงเพิ่งเข้าใจว่ารสมืออาจจะธรรมดาทั่วไป แต่เพราะการแสดงขั้นเทพของอาจารย์เหอต่างหากที่ทำให้คนดูอย่างเราๆ คิดว่ามันอร่อยมาก"

"โอ้โห ขนาดอาจารย์หวงยังบอกว่าอร่อย บ้าเอ๊ย ทำเอาฉันอยากกินตามไปด้วยเลย"

"กรี๊ด! รู้สึกว่าซูหานเพอร์เฟกต์มาก หน้าตาก็หล่อ การแสดงก็ดี ตอนนี้ยังทำอาหารเก่งอีก คุณพระ นี่มันผู้ชายในฝันชัดๆ ผู้ชายแบบนี้คือรักเลยอะ"

"ใช้ได้เลย ฝีมือนายยอดเยี่ยมจริงๆ"

"จะไปเป็นนักแสดงทำไมเนี่ย ถ้าย้อนไปสักสองสามปีก่อนไปเป็นพ่อครัว ป่านนี้คงได้เป็นเชฟใหญ่ไปแล้ว"

อาจารย์หวงเอ่ยแซวตามนิสัยที่ชอบปล่อยมุกเป็นประจำ

ซูหานก็หัวเราะตาม "นั่นสิครับ ถ้าย้อนเวลากลับไปเรียนทำอาหาร ป่านนี้ผมคงกลายเป็นเชฟใหญ่ไปแล้ว น่าเสียดายจริงๆ!"

ทว่า ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จางจ้านที่นั่งอยู่ข้างๆ กลับจ้องเขม็งไปที่ชามน้ำแกงเป็ดของตัวเองจนตาค้าง นิ่งอึ้งไปสนิท

เพราะในชามน้ำแกง นอกจากจะมีน้ำแกงกับเนื้อเป็ดแล้ว มันยังมีชิ้นส่วนอีกอย่างหนึ่งลอยอยู่ ชิ้นส่วนที่ว่านั้นก็คือ… ตูดเป็ด!

นี่… นี่มันตูดเป็ดนี่หว่า!

มันมาอยู่นี่ได้ยังไง?

หรือว่า…

พอคิดถึงตรงนี้ จางจ้านก็เงยหน้าขึ้นมองซูหาน แล้วสายตาก็สบเข้ากับดวงตาของซูหานพอดี

มุมปากของซูหานยกยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มแสยะกว้างอย่างมีเลศนัย

เชี่ยเอ๊ย!

ชั่วช้าเกินไปแล้ว!

แอบยัดตูดเป็ดใส่ชามฉันเนี่ยนะ โคตรชั่วเลยว่ะ!