บทที่ 85 เรื่องย่อไตรภาคสองคนสองคม ฝีมือการแสดงของซูหานสุดยอดจริง ๆ

ภาพยนตร์ชุดสองคนสองคมนั้นมีทั้งหมดสามภาคด้วยกัน

ภาคแรกเล่าถึงเฉินหย่งเหริน สายลับของฝั่งตำรวจ และหลิวเจี้ยนหมิง สายลับของฝั่งแก๊งมาเฟีย ที่แยกย้ายกันเข้าไปแฝงตัวอยู่ในแก๊งมาเฟียและโรงเรียนตำรวจ

หลังจากหลิวเจี้ยนหมิงจบจากโรงเรียนตำรวจ เขาก็เข้าทำงานในกรมตำรวจได้อย่างราบรื่น และอาศัยเบาะแสจากฝั่งมาเฟียจนได้เลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าเขาก็ป้อนข้อมูลจำนวนมหาศาลกลับไปให้หานเชินผู้เป็นลูกพี่เช่นกัน

ส่วนเฉินหย่งเหรินตลอดหลายปีที่อยู่เคียงข้างหานเชินนั้นได้รับความไว้วางใจจากอีกฝ่ายเป็นอย่างดี แต่เนื่องจากคดียังปิดไม่ได้ จึงยังถอนตัวออกมาไม่ได้ จำต้องแบกรับสถานะคนของแก๊งมาเฟียไว้เบื้องหน้า แล้วคอยติดต่อกับสารวัตรหวงอย่างลับๆ

ทว่าเมื่อสารวัตรหวงเสียชีวิต ตัวตนสายลับตำรวจของเขาจึงพลอยถูกกลบฝังไว้ชั่วคราว

อันที่จริงภาคแรกสมควรดูเป็นภาคที่สอง

ส่วน 'สองคนสองคม 2' แท้จริงแล้วสามารถดูเป็นภาคแรกได้เลย

เพราะเหตุการณ์ในสองคนสองคม 2 คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด

ภาพยนตร์เรื่องนี้เปิดฉากด้วยการที่หนีคุน ผู้ทรงอิทธิพลแห่งตระกูลหนีในฮ่องกงถูกลอบยิงตาย คืนนั้นหัวหน้าแก๊งอีกสี่คนที่เหลือยกเว้นหานเชิน ต่างคิดจะใช้โอกาสนี้แย่งชิงตำแหน่งลูกพี่ใหญ่

ทว่าหนีหย่งเซี่ยว ผู้สืบทอดแห่งตระกูลหนีกลับใช้ความสามารถของตนเพียงลำพัง โดยไม่ต้องเสียกำลังคนแม้แต่คนเดียว เพียงแค่โทรศัพท์ไปไม่กี่สาย ก็สามารถควบคุมหัวหน้าแก๊งทั้งสี่คนไว้ได้อยู่หมัด

คืนนั้นเขาขึ้นรับตำแหน่งหัวหน้าคนใหม่ได้อย่างงดงาม

เรื่องนี้ทำให้ฝั่งตำรวจตื่นตัวอย่างมาก ทางการจึงส่งเฉินหย่งเหรินแฝงตัวเข้าไปในตระกูลหนีในฐานะสายลับ

ส่วนทางฝั่งหานเชินเพื่อเสริมสร้างอำนาจของตน ก็ส่งหลิวเจี้ยนหมิงลูกน้องมือขวาแฝงตัวเข้าไปเป็นสายลับในกรมตำรวจได้สำเร็จเช่นกัน

สองคนสองคมภาคสาม เล่าถึงเหตุการณ์หลังจากเฉินหย่งเหรินถูกฆ่าตายไปสองปี หลิวเจี้ยนหมิงเริ่มถูกคนในกรมตำรวจสอบสวน

และเพราะเรื่องนี้ หลิวเจี้ยนหมิงจึงต้องเตียงหักกับภรรยา นับแต่นั้นมาเขาก็ใช้ชีวิตราวกับตกอยู่ในนรก คอยหวาดระแวงไปหมดทุกอย่าง

เบื้องบนของกรมตำรวจยังส่งสารวัตรหนุ่มอย่างหยางจิ่นหรงเข้ามาสืบสวนหลิวเจี้ยนหมิง

หยางจิ่นหรงกับเฉินหย่งเหรินเคยเป็นเพื่อนร่วมรุ่นที่โรงเรียนตำรวจ เขารู้สถานะสายลับของเฉินหย่งเหรินดี

การประลองไหวพริบระหว่างเขากับหลิวเจี้ยนหมิงจึงเริ่มต้นขึ้น จนกระทั่งในที่สุดก็พบหลักฐานมัดตัวแน่นหนาว่าหลิวเจี้ยนหมิงคือสายลับที่มาเฟียส่งเข้ามา

ในเวลานั้น หลิวเจี้ยนหมิงต้องการทำลายหลักฐานทุกอย่างที่บ่งชี้ว่าตนเป็นสายลับ เขาอยากเป็นตำรวจจริงๆ ความหวาดระแวงบีบคั้นจนกลายเป็นโรคจิตเภท

สุดท้ายก็ยังคงถูกหยางจิ่นหรงจับกุม…

แน่นอนว่ามีคนบอกว่าภาคสามแท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพหลอนของหลิวเจี้ยนหมิง เพราะบาปหนาที่ก่อไว้ทำให้เขาตกลงสู่อเวจีมหานรก ต้องคอยลงทัณฑ์ตัวเองอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน จนไม่อาจใช้ชีวิตอย่างคนปกติได้อีกต่อไป…

เส้นเรื่องคร่าวๆ ของสองคนสองคมทั้งสามภาคก็เป็นเช่นนี้

และแล้ว ก็ถึงเวลาฉายภาพยนตร์สองคนสองคม 2

ภาพยนตร์เริ่มต้นขึ้นด้วยจอสีดำสนิท จากนั้นมีข้อความแถวหนึ่งปรากฏขึ้น

“อเวจี อ แปลว่าไม่ วีจี แปลว่าช่วงว่าง หมายถึงไม่มีช่วงว่างของเวลา”

“ไม่มีที่ว่าง เป็นแดนรับวิบากกรรมอันไร้ที่สิ้นสุด”

“ไร้กาลเวลา”

ปี 1991

สารวัตรหวงกับหานเชินนั่งเล่าเรื่องราวในโรงพัก พูดคุยถึงเรื่องที่ตนเคยประสบมาในอดีตเพื่อเป็นการเปิดม่าน

จากนั้นเสียงปืนกึกก้องก็ดังขึ้น หลิวเจี้ยนหมิงในวัยหนุ่มลั่นไกสังหารหนีคุน ผู้ทรงอิทธิพลแห่งฮ่องกง

เมื่อพ่อตาย หนีหย่งเซี่ยวจึงพาลูกน้องตามมาหาน้องชายที่กลายเป็นตำรวจ เพื่อแจ้งข่าวการตายของพ่อให้เฉินหย่งเหรินรู้ และต้องการให้กลับไปด้วยกัน

เฉินหย่งเหรินไม่ยอมไปกับพวกเขา

ประจวบเหมาะกับสารวัตรลู่ขับรถผ่านมาพอดี จึงจอดรถแล้วส่งเสียงห้ามไว้

และฉากต่อมานี้ ก็คือฉากแรกที่ซูหานปรากฏตัว

“หลัวจี ทำอะไรกันน่ะ!”

สารวัตรลู่ลงจากรถแล้วตะโกนใส่ลูกน้องของหนีหย่งเซี่ยว

“พ่อผมเพิ่งเสียครับ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงเสน่ห์ดังขึ้นจากด้านหลัง

สารวัตรลู่หันกลับไปมอง ภาพตัดมาที่ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาว ผูกเนกไทลายทางสีแดง ท่อนล่างเป็นกางเกงสแล็กสีน้ำตาล

ผมปาดเจลเรียบกริบ สวมแว่นตากรอบทอง

มือทั้งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกง ดูเอื่อยเฉื่อยทว่าแฝงความร้ายกาจในคราบสุภาพชน คำว่าสุขุมนุ่มลึกและสง่างามสมควรนำมาใช้กับเขาได้ทุกคำ

“ว้าว ซูหานนี่!”

เมื่อเห็นซูหาน คนในหมู่ผู้ชมก็อุทานออกมา

ทุกคนต่างจับจ้องซูหานบนจอภาพยนตร์อย่างใจจดใจจ่อ

ภาพลักษณ์บนจอช่างแตกต่างจากตัวจริงของซูหานเหลือเกิน

ทันทีที่หนีหย่งเซี่ยวปรากฏตัว รังสีอำมหิตก็พวยพุ่งเข้าใส่ ช่างทรงพลังยิ่งนัก

เป็นออร่าที่ให้ความรู้สึกคุกคามอย่างแท้จริง

“ก่อนตายท่านสั่งไว้ว่า ถ้าท่านเสีย ต้องบอกลูกทุกคน”

“ขอโทษด้วยที่รบกวนครับ”

หลังจากพูดสองประโยคนี้จบ เขาก็หันหลังเดินขึ้นรถจากไป

เพียงสองประโยคง่ายๆ กลับทำให้คนดูนิ่งอึ้งไปตามๆ กัน

สองประโยคนี้กลับมีพลังเทียบเท่ากับบทพูดยาวเหยียดนับสิบประโยค

ทิศทางของตัวละครนี้ถูกซูหานวางรากฐานไว้อย่างมั่นคงแล้ว

ฉากต่อไปคือหัวหน้าแก๊งทั้งสี่ใต้สังกัดตระกูลหนีรวมตัวกันที่ร้านหม้อไฟ เตรียมคิดกบฏต่อตระกูลหนี

ทางตำรวจเองก็รู้สึกกังวลกับเรื่องนี้เช่นกัน

แต่หนีหย่งเซี่ยวต่อสายโทรศัพท์เพียงสามสาย ก็จัดการหัวหน้าแก๊งทั้งสี่คนได้อย่างง่ายดาย

หนีหย่งเซี่ยวนั่งเก้าอี้ผู้นำได้อย่างมั่นคง

“ซี๊ด ร้ายกาจชะมัด”

“ฝีมือการแสดงของซูหานไม่เลวเลยจริงๆ”

“ถึงตอนนี้จะยังโผล่มาไม่เยอะ แต่ไม่กี่ฉากนี้ก็ถ่ายทอดตัวละครออกมาได้ชัดเจนมาก”

“ใช่ๆ ที่สำคัญคือออร่าบนตัวเขามันใช่เลย ลูกพี่ใหญ่ชัดๆ”

ฉากต่อมาคือฉากคลาสสิกฉากหนึ่ง

หนีหย่งเซี่ยวกับหลัวจีและลูกน้องกลุ่มหนึ่งกำลังนั่งกินอาหารที่ร้านแผงลอย

ตำรวจก็รุดมาถึงในเวลานั้น

ตำรวจวางกระเป๋าเอกสารใบหนึ่งลงบนโต๊ะอาหาร หนีหย่งเซี่ยวไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

สารวัตรหวง “คุณหนี ดึกป่านนี้เพิ่งกินข้าวเหรอครับ”

“หลายปีมานี้หลังจากเลิกงาน พ่อก็มากินมื้อดึกที่นี่ตลอด”

“คืนนี้ผมไปทำธุระมา เลยแวะมาอุดหนุนตามปกติน่ะครับ”

“เป็นไงครับ สนใจไหม มากินด้วยกันสิ”

สารวัตรหวงยิ้ม “ดูท่า ต่อไปตำแหน่งนี้คงเป็นคุณที่นั่งสินะ ลำบากแย่เลย”

“ไม่ลำบากหรอกครับ คืนนี้พวกคุณยกพวกมาตั้งเยอะแยะ แต่คว้าน้ำเหลว ไม่ลำบากกว่าเหรอครับ”

สารวัตรลู่ยิ้ม “อาเซี่ยว คืนนี้ทำได้ดีมากนะ”

“ฉันหวังว่านายจะเป็นแบบนี้ตลอดไป”

“พวกเราไม่อยากเห็นว่าจะมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นในอนาคต”

“ไปเถอะ”

สารวัตรลู่พูดจบก็ส่งสายตาให้สารวัตรหวงเป็นสัญญาณว่าจะกลับ

หนีหย่งเซี่ยวชักสีหน้า ขมวดคิ้วเงยหน้าขึ้นท้าทาย “คุณไม่อยากเห็นอะไรเหรอครับ”

สารวัตรหวงเป็นคนอารมณ์ร้อนอยู่แล้ว จึงสวนกลับทันควัน “พวกเราอยากเปิดแชมเปญฉลองโว้ย!”

“หนีคุนตายแล้ว พวกเราอยากเปิดแชมเปญฉลอง!”

“ปัง!”

“ปัง!”

“ปัง!”

หนีหย่งเซี่ยวตบโต๊ะลุกพรวดขึ้นมา ลูกน้องด้านหลังต่างพากันตบโต๊ะลุกขึ้นตาม ทุกคนอยู่ในท่าทีพร้อมจะลงไม้ลงมือ

โดยเฉพาะหนีหย่งเซี่ยวที่ฟังประโยคนี้แล้วรู้สึกขัดหูอย่างยิ่ง เขาพยายามสะกดกลั้นความโกรธในใจไว้สุดชีวิต

“ว้าว ฉากนี้! ซูหาน เล่นโคตรถึง!”

“แม่เจ้า ฉันสัมผัสได้ถึงความโกรธของเขาเลย น่ากลัวมาก”

ตอนที่ได้ยินสารวัตรหวงพูดประโยคนั้น เขากรุ่นโกรธเป็นที่สุด เพลิงโทสะพลุ่งพล่านขึ้นมาจากอก

เกือบจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ แต่พอถึงจุดหนึ่งก็ค่อยๆ ผ่อนลง สองตาจับจ้องสารวัตรหวงเขม็ง ราวกับจะเอาชีวิตอีกฝ่ายให้ได้

“จะให้ผมเปิดให้อีกขวดไหมครับ”

“หึๆ”

สารวัตรลู่ก้าวขึ้นหน้า “อะไร คิดจะลงมือกับตำรวจเหรอ”

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศก็ดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็งทันที

“ตึกๆ!”

ในตอนนั้นเอง หานเชินก็รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

“เฮ้ยๆ สารวัตรทั้งสอง”

“วันนี้ตระกูลหนีก็เสียคนไปคนหนึ่งแล้ว”

“ยังจะเอาอะไรอีก”

หานเชินเดินมาข้างกายหนีหย่งเซี่ยว ช่วยคลี่คลายบรรยากาศที่ตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก

หนีหย่งเซี่ยวหันหลังกลับ แววตาเผยความโศกเศร้าออกมา

วันนี้เป็นวันที่พ่อของเขาตาย เขาก็ไม่อยากให้มีเรื่องวุ่นวายมากมายนัก

ตำรวจทั้งสองนายจึงเดินจากไป

หลังจากตำรวจทั้งสองไปแล้ว หานเชินก็ยื่นบุหรี่สองซองให้หนีหย่งเซี่ยว

หนีหย่งเซี่ยวนั่งลง สูดจมูกเบาๆ แม้เขาจะไม่ได้ร้องไห้ แต่กลับสัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าที่แผ่ออกมาอย่างเงียบงัน

“แต่ก่อนพ่อเปิดบ่อนเล็กๆ เริ่มจากธุรกิจไม่กี่สตางค์จนมาถึงวันนี้”

“ทั่วทั้งจิมซาจุ่ยไม่มีใครไม่รู้จักแก”

เขาพูดพลางดึงบุหรี่ออกมามวนหนึ่ง คาบไว้ที่ปาก

“แชะ~”

พร้อมกับเสียงไฟแช็กดังขึ้นอย่างชัดเจน เปลวไฟจุดบุหรี่จนติด

เขาสูบเข้าหนึ่งคำ แล้วพ่นควันออกมา

“แกมักจะพูดเสมอว่า คนเราก้าวเข้าสู่วงการนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องชดใช้ นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้…”

ตลอดช่วงที่พูดประโยคนี้ สายตาของซูหานหลุบต่ำลงตลอดเวลา ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลย

บุหรี่มวนหนึ่งถูกปักลงบนข้าวสวยในถ้วยบนโต๊ะ

“พ่อมักจะพูดเสมอว่า คนเราก้าวเข้าสู่วงการนี้ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องชดใช้”

“นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้…”

“ผมจะจำวันนี้ไปจนวันตาย”

สายตาของซูหานตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้มองไปทางอื่นเลย เขายกจอกเหล้าขึ้น ชนเข้ากับถ้วยข้าวสวยที่ปักบุหรี่ไว้เบาๆ

จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน

ลูกน้องโดยรอบต่างพากันลุกขึ้นยืนตาม มือถือจอกเหล้าไว้

เขาวาดจอกเหล้าเป็นแนวโค้ง เทลงบนพื้นไปครึ่งหนึ่ง จากนั้นก็ประคองจอกด้วยสองมือ แล้วดื่มจนหมดเกลี้ยง!

พวกลูกน้องต่างดื่มจนหมดจอกตามเขา ตลอดเวลานั้นไม่มีใครพูดอะไรเลย เมื่อดื่มหมด ก็ชูจอกเหล้าในมือขึ้นสูง

หนีหย่งเซี่ยวก้มหน้าต่ำลง

หลังจากดูฉากนี้จบ ผู้ชมที่นั่งอยู่ตรงนั้นต่างพากันน้ำตาคลอเบ้าไปตามๆ กัน

เหล่านักวิจารณ์ภาพยนตร์ นักข่าว รวมถึงผู้ชมทั่วไปที่ได้รับเชิญมาดูต่างสูดหายใจเข้าลึกๆ และเอ่ยชื่นชมพร้อมกัน “ฝีมือการแสดงของซูหานยอดเยี่ยมจริงๆ”

“สวรรค์ เล่นบทหัวหน้าแก๊งมาเฟียที่ถึงแม้จะโหดเหี้ยมอำมหิต แต่ข้างในลึกๆ ก็มีมุมอ่อนโยนออกมาได้ดีขนาดนี้”

“รู้สึกสะเทือนอารมณ์จริงๆ เลยนะเนี่ย”