บทที่ 91 จางจ้าน ผู้กำกับเถิงโดนด่ายับ

ทุกคนต่างเฝ้ารอคอยช่วงเวลานี้

ตลอดสองเดือนกว่าที่ผ่านมา ล้วนรอคอยภาพยนตร์เรื่องนี้ของจางจ้าน

เมื่อจอภาพยนตร์มืดลงและหนังเริ่มฉาย ทุกคนก็เพ่งความสนใจจดจ่ออยู่กับจอ

มุมปากของจางจ้านยกขึ้นเป็นรอยยิ้มอย่างกระหยิ่มใจ

ฮึๆ เดี๋ยวพอดูจบก็รู้เองว่าฉันเจ๋งแค่ไหน

ตัวจางจ้านเองก็นั่งดูหนังของตัวเองอย่างเคลิบเคลิ้ม มีความสุขเป็นล้นพ้น เขาแทบจะอดใจรอให้หนังจบเร็วๆ ไม่ไหว เพื่อที่ทุกคนจะได้ลุกขึ้นยืนส่งเสียงเชียร์ เรียกเขาว่าจักรพรรดิภาพยนตร์ และเอ่ยปากชมว่าฝีมือการแสดงของเขาโคตรสุดยอด

เขาเฝ้าจินตนาการภาพที่ผู้คนรุมล้อมร่วมแสดงความยินดีกับตนเองอยู่ในใจแบบนั้น

ทว่า ระหว่างที่ดูหนังเรื่องนี้ กลับไม่มีใครพูดคุยกันเลยแม้แต่คนเดียว ไม่มีสักเสียง เงียบกริบตลอดทั้งเรื่อง

เมื่อเห็นภาพอัน "สงบสุข" เช่นนี้ จางจ้านก็พยักหน้าหงึกๆ ด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่ง: อืม ดูท่าพวกเขาคงจะชอบหนังเรื่องนี้มาก ถึงได้ดูอย่างตั้งอกตั้งใจขนาดนั้น คงจะตะลึงในฝีมือการแสดงของฉันสินะ

เขาเพ้อฝันไปไกลเช่นนั้น

ระหว่างการรับชม Shanghai Fortress บรรยากาศในโรงภาพยนตร์เงียบสงบมาก เงียบผิดปกติ ราวกับว่าไม่มีคนอยู่ข้างในแม้แต่คนเดียว

กระทั่งหนังใกล้จะจบ ตัวจางจ้านเองก็เกือบจะหลับไปเหมือนกัน

ไม่สิ!

ไม่ใช่แค่จางจ้านคนเดียว!

คนในโรงภาพยนตร์หลายคนต่างก็สัปหงกจนแทบจะหลับกันหมดแล้ว!

"เอาล่ะครับ! Shanghai Fortress ฉายจบเป็นที่เรียบร้อยแล้วครับ!"

เมื่อเสียงพิธีกรดังขึ้นในตอนท้าย ผู้ชมในงานถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมา

จางจ้านแอบหาวเบาๆ บิดขี้เกียจ พลางยิ้มกระหยิ่ม: เตรียมตัวกันแล้วใช่ไหม? ถึงเวลาแล้วสินะ?

เขากำลังรอคอยการตอบรับแบบเดียวกับที่ซูหานได้รับเมื่อวาน

เฝ้ารอคอย

แต่ทว่า!

เขากลับคิดผิดถนัด!

ผู้ชมบนที่นั่งเริ่มส่งเสียงพึมพำกระจัดกระจาย

"หนังเรื่องนี้โคตรขยะเลยว่ะ"

"เชี่ยไรวะเนี่ย? นี่คือหนังที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจสร้างมาสิบปีจริงดิ? เรื่องจริงเหรอเนี่ย? นี่มันดูถูกสติปัญญาฉันชัดๆ!"

"เสียแรงที่เทพธิดาซูฉีของฉันอุตส่าห์มารับเล่นหนังทั้งที ไอ้หนังห่วยแตกเอ๊ย เทพธิดาซวยจริงๆ!"

"การแสดงของจางจ้านมันคืออะไรวะ? บ้าเอ๊ย แบบนี้เรียกว่ามีฝีมือการแสดงเหรอ?"

"หนังขยะอะไรเนี่ย ดูไปได้ครึ่งเรื่องฉันหลับปุ๋ยเลย เชี่ยเอ๊ย!"

"เสียเวลาชะมัด วันนี้กลับไปต้องเขียนรีวิวจัดหนักซะหน่อยแล้ว! Shanghai Fortress มึงรอเจอดีได้เลย! สัสเอ๊ย!"

เสียงก่นด่าลอยเข้าหูไม่ขาดสาย

แน่นอนว่าคำด่าเหล่านี้ไม่ได้ตะโกนใส่หน้าโดยตรง แต่เป็นการกระซิบกระซาบพูดคุยกัน ทว่ากลับลอยมาเข้าหูของจางจ้านโดยไม่ได้ตั้งใจ

ในเวลานี้ ดูเหมือนผู้กำกับเถิงเองก็เริ่มสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ไม่ชอบมาพากลเช่นกัน

"หนังขยะอะไรกันวะเนี่ย!"

"ขยะแท้ๆ!"

"หนังเรื่องนี้โคตรห่วย แค่นี้ยังกล้าบอกว่าเป็นหนังไซไฟอีกเหรอ? ไปตายซะไป!"

"ซูฉีซวยจริงๆ ที่ต้องมาเล่นเรื่องนี้!"

แฟนคลับบางคนถึงกับตะโกนด่าขึ้นมากลางงาน สถานการณ์ในงานเริ่มโกลาหลขึ้นมาทันที

ทว่าฉากเหตุการณ์ตรงหน้านี้ จางจ้านไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าจะกลายสภาพมาเป็นแบบนี้ไปได้

นี่มัน… เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

ทำไมจู่ๆ ถึงพากันด่าล่ะ?

มันควรจะต้องเป็นคำชมไม่ใช่เหรอ?

นี่มันเรื่องบ้าอะไร ฉันกำลังฝันอยู่หรือไง?

จางจ้านมึนงงไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

เมื่อกวาดตามองภาพตรงหน้า เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในความฝัน

จากนั้นไม่นาน บรรดานักข่าวต่างก็พากันกรูเข้ามา แย่งกันยื่นไมโครโฟนเพื่อขอสัมภาษณ์

กล้องถ่ายรูปในมือนักข่าวทุกคนต่างหันไปที่จางจ้านและผู้กำกับเถิง เสียงกดชัตเตอร์ดังรัวไม่หยุดหย่อน

"ขอถามผู้กำกับเถิงหน่อยครับ นี่คือหนังที่คุณบอกว่าทุ่มเทสร้างมาสิบปีจริงๆ เหรอครับ?"

"คุณพอใจกับผลงานชิ้นนี้ของตัวเองเหรอครับ?"

"คุณทุ่มเทโปรโมตอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้ แต่หนังที่ออกมากลับทำให้ผมรู้สึกผิดหวังมาก"

"ผมเชื่อว่าไม่ใช่แค่ผมคนเดียว ผมเห็นคนในงานนี้หลับกันไปตั้งเยอะ คุณรู้สึกละอายใจบ้างไหมครับ?"

"แล้วก็จางจ้าน นายคิดว่าตัวเองมีฝีมือการแสดงจริงๆ หรือแค่มั่นใจในตัวเองแบบไม่ลืมหูลืมตากันแน่?"

"ตอนที่โปรโมตหนังเรื่องนี้ บอกว่าเพื่อฉากฉากเดียวถึงกับต้องเล่นซ้ำเป็นสิบๆ เทค ผมแค่อยากรู้ว่าตอนอยู่ในกองถ่ายมันถ่ายทำแบบนั้นจริงๆ หรือทั้งหมดมันเป็นแค่การตลาดลวงโลกกันแน่?"

"ผมไม่เห็นแววการแสดงตรงไหนเลย มีแต่ทำตาโตอย่างเดียว หาฝีมือการแสดงไม่เจอเลยสักนิด"

"นายกล้าพูดว่าแบบนี้คือมีฝีมือการแสดงเหรอวะ? เอาจริงดิ?"

นักข่าวหลายคนที่เบียดขึ้นมาสัมภาษณ์ต่างยิงคำถามด้วยอารมณ์โกรธเกรี้ยวและฉุนเฉียว

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามที่เชือดเฉือนขนาดนี้ ทั้งจางจ้านและผู้กำกับเถิงต่างก็ลนลานทำอะไรไม่ถูก

ตอนนี้จางจ้านรู้สึกเหมือนหัวจะปวด ทรมานใจเป็นที่สุด

เชี่ยเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรวะ?

หรือว่าฝีมือการแสดงของฉันมันจะห่วยแตกขนาดนั้นจริงๆ?

คนพวกนี้จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอ?

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ในงานเริ่มดุเดือดและผิดปกติมากขึ้นเรื่อยๆ เจิงเจียที่ได้สติก็รีบแตะไหล่ของจางจ้าน: "ไปเถอะ รีบออกไปเร็ว อย่ามัวแต่อยู่ตรงนี้เลย รีบไปกันเถอะ"

และในจังหวะที่พวกเขากำลังจะเดินหนีออกไป คนในงานบางคนก็หมดความอดทน เปิดฉากด่ากราดทันที

"ไปตายซะไป๊! จางจ้าน ไอ้โง่เอ๊ย ถ้ากูยังเป็นแฟนคลับมึงอีก กูนี่แหละหมาแล้ว!"

"สัส! อย่างมึงเนี่ยนะจะไปเทียบฝีมือการแสดงกับซูหาน บ้าเอ๊ย มันเทียบกันได้ที่ไหนวะ? ดูเอาเถอะ วันๆ เอาแต่ทำการตลาดในเวยปั๋วว่าตั้งใจถ่ายหนังหนักหนา กูยังแอบหวังอยู่เลยว่าจะทำของดีออกมา ที่แท้กูคิดผิดไปเอง"

"ขอร้องล่ะ ถ้าว่างนักก็ไปขอเรียนการแสดงกับซูหานเขาซะบ้างเถอะ ถ้ามันไม่ไหวจริงๆ ก็อย่าสะเออะมาเล่นหนังอีกเลย ไม่มีปัญญาก็อย่ามาแย่งข้าวเขาแดก กลับไปเต้นกินรำกินเหมือนเดิมไป๊!"

"หนังห่วยชะมัด บ้าเอ๊ย ฉันหลับไปเลยเนี่ย!"

จู่ๆ หลายคนในงานก็หัวร้อนขึ้นมา ชี้นิ้วด่ากราดใส่จางจ้านและผู้กำกับเถิงไม่ยั้ง

บรรยากาศย่ำแย่ถึงขีดสุด

ผู้กำกับเถิง เจิงเจีย และจางจ้านต่างพากันวิ่งหนีหางจุกตูด ไม่กล้าแม้แต่จะหันหลังกลับไปมอง

และแน่นอนว่าภาพเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ถูกคนใช้มือถือถ่ายคลิปเอาไว้ แล้วอัปโหลดเผยแพร่ลงบนโลกออนไลน์ทันที