บทที่ 92 หยางมี่กับซูหานรอดูเรื่องสนุก: สะใจเป็นบ้า

"บ้าเอ๊ย แบบนี้เขาเรียกว่ามีฝีมือการแสดงเหรอ ฉันว่านายคงไม่เคยเห็นหรอกว่าการแสดงของจริงมันเป็นยังไง!"

"เชี่ยเอ๊ย!"

"จางจ้าน ขอร้องล่ะ เลิกเล่นหนังเถอะ กลับไปร้องเพลงเต้นกินรำกินของนายไป๊ อย่ามาทำวงการภาพยนตร์แปดเปื้อนเลย!"

"พวกคุณอย่าพูดจาใจร้ายนักสิ จางจ้านของพวกเราเล่นดีจะตาย มันเป็นเพราะหนังเรื่องนี้ขยะต่างหากล่ะ!"

หลังจากเจิงเจียกับจางจ้านขึ้นรถ เสียงก่นด่ายังคงลอยตามหลังมาไม่ขาดสาย

จนกระทั่งรถแล่นออกไป

สีหน้าของเจิงเจียก็บึ้งตึงลงทันที เธอจ้องจางจ้านตาเขม็ง ราวกับจะกลืนกินเขาลงไปทั้งตัว

"นี่น่ะเหรอที่บอกว่าทุ่มเท นี่น่ะเหรอฝีมือการแสดงของนาย"

"การแสดงแบบนี้น่ะ นายจริงจังแล้วเหรอ"

"นายเห็นคนดูเป็นคนโง่หรือยังไงกัน"

"นายดูสิ คนที่ด่านายเมื่อกี้ มีบางคนเป็นแฟนคลับของนายเองด้วยซ้ำ อุตส่าห์ตั้งใจมาเชียร์แท้ๆ แต่ตอนนี้…"

เจิงเจียโมโหเหลือเกิน โมโหที่จางจ้านไม่ได้เรื่อง!

"แต่ก็โทษนายคนเดียวไม่ได้หรอก ตัวหลักก็คือหนังของผู้กำกับเถิงมันขยะเกินไป!"

"ไร้ชั้นเชิงสิ้นดี ไหนมาบอกฉันว่าเป็นบทที่ทุ่มเททำมาเป็นสิบปี หลอกเล่นกันหรือไง"

"เขาคิดว่าคนดูยุคนี้ไม่มีสมองกันหรือยังไง"

"เก่งจริงๆ ช่างเก่งเหลือเกิน"

"ฉันยอมใจเลย ยอมจริงๆ"

"คราวนี้ ดูท่านายคงจบเห่แน่"

เจิงเจียมองจางจ้านอย่างจนคำพูด

จางจ้านเองก็คิดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะกลายเป็นแบบนี้ มันไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้เลยสักนิด

ทำไมเรื่องถึงบานปลายมาจนถึงขั้นนี้ได้

จางจ้านเองก็กลัดกลุ้มใจมาก

"พี่เจิง พี่ก็คิดว่าหนังเรื่องนี้ขยะจริงๆ เหรอครับ ฝีมือการแสดงของผมมันแย่ขนาดนั้นเลยเหรอ"

ชั่วขณะหนึ่ง จางจ้านยังไม่อยากจะเชื่อ

เจิงเจียมองเขา "เมื่อกี้ตอนดูหนังนายยังหลับเลย ขยะไม่ขยะ นายไม่รู้เหรอ นายไม่มีวิจารณญาณเลยหรือไง แล้วอีกอย่าง นายคิดว่าตัวเองมีฝีมือการแสดงจริงๆ เหรอ"

"จางจ้านนะจางจ้าน ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะว่านายหรอกนะ แต่นายโตป่านนี้แล้ว จะไม่มีความคิดกับการตัดสินใจเป็นของตัวเองเลยไม่ได้"

"คนดูในงานหลับไปตั้งกี่คน มีเสียงด่ามากแค่ไหน หนังเรื่องนี้เนี่ยนะไซไฟ นี่มันแทบจะปิดประตูที่เรื่อง 'The Wandering Earth' อุตส่าห์เปิดเอาไว้ตายสนิทเลยต่างหาก"

"ให้ตายสิ ขยะจนไม่รู้จะขยะยังไงแล้ว! แต่นี่ก็โทษนายทั้งหมดไม่ได้ โทษฉันด้วยที่ตาไม่ถึง คราวนี้ดีล่ะ นึกว่าคอนเนกชันกับทรัพยากรของหนังเรื่องนี้จะดีกว่าฝั่งโน้น ต่อให้นายเล่นไม่ดีเท่าไหร่ก็คงไม่เป็นไร"

"แต่ตอนนี้สถานการณ์มันกลับตาลปัตรไปหมด คราวนี้ยุ่งยากแน่"

"ลำบากมากจริงๆ"

"วันนี้แค่รอบปฐมทัศน์ อีกไม่กี่วันก็จะเข้าฉายจริงแล้ว ช่วงนี้พวกนักวิจารณ์หนังคงถล่มยับแน่ ถึงตอนนั้นอันตรายมากนะ"

"แล้ว…จะทำยังไงดีครับ"

พอได้ฟังที่เจิงเจียพูด จางจ้านก็เริ่มลนลานขึ้นมา

เขาเองก็จนปัญญา ตอนแรกมั่นใจเต็มเปี่ยม คิดว่าฝีมือตัวเองจะต้องสุดยอดและทำให้คนดูตะลึงงันได้แน่นอน

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแทนที่จะทำให้คนดูทึ่ง กลับกลายเป็นทำให้คนดูขวัญผวาแทน

เจิงเจียครุ่นคิดอย่างละเอียด

"จริงๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางแก้"

"พี่เจิง ยังมีวิธีไหนอีกเหรอครับ"

"ยังไงตอนนี้ก็ยังเหลือเวลาอีกตั้งหลายวันกว่าจะเข้าฉายจริง ช่วงนี้ฉันจะไปจ้างนักวิจารณ์หนัง ซื้อบทความ ให้คนเขียนเชียร์หนังเรื่องนี้ในทางที่ดี เล่นแผนตบตาคนดูไปก่อน"

"ต่อให้มีคนออกมาบอกว่าหนังเรื่องนี้เป็นหนังห่วย แต่ถ้ามีคนจำนวนมากกว่าออกมาบอกว่าเป็นหนังดี มันก็ต้องช่วยเบี่ยงเบนความสนใจได้บ้างแหละ"

"ตอนนี้คงต้องจัดการไปตามนี้ก่อน"

"ตอนนี้เพราะยังมีพลังแฟนคลับของนายคอยหนุนหลัง รวมถึงแฟนคลับของซูฉีด้วย แถมก่อนหน้านี้ตัวหนังก็โหมกระแสโปรโมตไว้แรงมาก ยอดจองตั๋วล่วงหน้าน่าจะไปได้สวยอยู่"

"แต่ถ้าฉันเดาไม่ผิด หนังเรื่องนี้น่าจะประคองกระแสไปได้แค่วันสองวัน หลังจากนั้นต้องโดนด่าเละแน่นอน"

"ตอนนี้ไม่มีทางอื่นแล้ว จะให้ผู้กำกับเถิงถ่ายซ่อมใหม่ทั้งเรื่องข้ามคืนก็คงเป็นไปไม่ได้"

"แล้วผม…"

เจิงเจียมองจางจ้านพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ "จางจ้านเอ๋ย ทำไมตอนนั้นฉันถึงยอมให้นายไปเซ็นสัญญาเดิมพันกับเจ้าเด็กนั่นนะ"

"ตอนนี้ฉันเริ่มใจคอไม่ดีแล้วสิ"

"เจ้าเด็กนั่นมีฝีมือของจริง ถ้าคราวนี้พวกแฟนคลับของนายตาสว่างขึ้นมา ไม่ยอมหลับหูหลับตาอวยเหมือนเดิม นายลำบากแน่ แต่ยังไงก็ตาม ฉันคิดว่าแฟนคลับพันธุ์แท้ของนายยังมีอยู่อีกเยอะ ตอนนี้ก็ถือว่ายังพอมีความหวังอยู่บ้าง"

"เวลาที่เหลืออีกเจ็ดเดือน นายเตรียมเงินไว้หนึ่งร้อยล้านหยวนแต่เนิ่นๆ เถอะ แต่แน่นอนว่าถ้าในเจ็ดเดือนนี้นายมีความสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้ ฉันก็จะไม่พูดอะไรมาก"

ในมุมมองของผู้จัดการมืออาชีพอย่างเจิงเจีย เธอมองเห็นอนาคตแล้วว่า เส้นทางในวงการของซูหานนั้นสดใสมากจริงๆ

ถ้าจางจ้านจะเอาตัวเองไปเทียบกับซูหาน มันยังห่างไกลเกินไป อยู่คนละระดับกันเลย

ทำไมเธอถึงบอกให้จางจ้านเตรียมเงินหนึ่งร้อยล้านหยวนไว้ล่ะ

ก็เพราะตอนที่ทำสัญญาเดิมพัน จางจ้านดันคุยโตโอ้อวด ขอเพิ่มเงินเดิมพันอีกหนึ่งร้อยล้านหยวนพนันกับซูหาน โดยพนันว่าซูหานจะต้องแพ้ตนแน่นอน

"พี่เจิง ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้งเจ็ดเดือน เรื่องยังไม่ถึงบทสรุปสักหน่อย จะแพ้หรือชนะ มันยังไม่แน่หรอกครับ"

"ถึงหนังเรื่องนี้จะแพ้ ก็ไม่ได้แปลว่ายอดรวมรายได้ที่เขาสร้างจะสูงกว่าผมเสียหน่อย จริงไหมครับ"

เจิงเจียคิดทบทวนดู "ก็อาจจะใช่ แต่ฉันรู้สึกว่ามันริบหรี่มาก ฉันได้ดูคลิปการแสดงของเจ้าเด็กนั่นที่หลุดออกมาบ้างแล้ว แถมเพื่อนๆ ในแวดวงภาพยนตร์ของฉันต่างก็พากันชมว่าซูหานน่ะยอดเยี่ยมมาก เป็นดาวรุ่งพุ่งแรงที่น่าจับตามอง"

"จางจ้านนะจางจ้าน อีกไม่นานตำแหน่งของนายคงถูกแทนที่แน่ พยายามเข้าก็แล้วกัน"

"พี่เจิงพี่ยังประเมินผมต่ำไป คอยดูต่อไปเถอะครับ!"

ในเวลานี้ หยางมี่ที่นอนขดตัวอยู่บนโซฟาในห้องนั่งเล่นก็เอาแต่ไถมือถือ ดูคลิปตอนที่พวกจางจ้านโดนด่าซ้ำไปซ้ำมา

"จางจ้านนายมีฝีมือการแสดงเหรอ ผายลมสิไม่ว่า!"

"จางจ้าน ไสหัวไปเลยนะ! กูเลิกเป็นแฟนคลับมึงแล้ว!"

"หนังเรื่องนี้ขยะชะมัด! ห่วยแตกสิ้นดี ให้ตายสิ ฉันหลับไปเลยอะ"

"นี่เหรอหนังไซไฟ นี่มันไม่ใช่หนังที่มาปิดประตูล็อกตายหนังไซไฟหรอกเหรอ"

"ผู้กำกับขยะ นักแสดงนำขยะ สงสารก็แต่ซูฉี เฮ้อ! นักแสดงหญิงเก่งขนาดนั้นแท้ๆ เสียของหมด!"

"ฮ่าๆ!"

"นายดูสิ"

หยางมี่ดูไปขำไปอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะยื่นมือถือให้ซูหาน

ซูหานรับมือถือมาดูคลิปวิดีโอ

มันคือภาพตอนที่จางจ้านเดินออกจากงานรอบปฐมทัศน์ของ Shanghai Fortress ทั้งแฟนคลับและนักข่าวต่างพากันวิ่งไล่ตามด่าจางจ้านกับผู้กำกับเถิงสารพัด

จางจ้าน เจิงเจีย และคนอื่นๆ ต่างพากันหนีหัวซุกหัวซุนอย่างน่าเวทนา

หยางมี่ยิ้มตาหยี "เป็นไงบ้าง สะใจไหม"

ซูหานพยักหน้า "สะใจเป็นบ้า รอคอยช่วงเวลานี้มาตั้งสองเดือนกว่า คุ้มค่าจริงๆ ถ้ายังไม่มาอีก ฉันคงอึดอัดจนอกแตกตายแน่"

"คิดไม่ถึงเลยว่าคราวนี้พวกแฟนคลับจะมีตากับเขาเสียที ปกติฉันนึกว่าตาบอดกันหมดซะอีก"

"พรวด!"

หยางมี่หลุดขำออกมาเพราะมุกของซูหาน

"คำพูดแบบนี้นายพูดแค่ในบ้านก็พอนะ อย่าเที่ยวไปพูดข้างนอกล่ะ"

"เรื่องนั้นฉันรู้น่า ฉันไม่ได้โง่สักหน่อย"

"แค่คิดไม่ถึงว่าหนังที่ผู้กำกับเถิงทุ่มเทมาสิบปีมันจะขยะได้ขนาดนั้นเชียวเหรอ ถึงขั้นทำให้คนดูเสร็จแล้วด่ากราดได้ขนาดนี้"

"ฉันชักจะสงสัยแล้วสิ ชักอยากจะดูเหมือนกันว่ามันจะขยะได้ขนาดไหน"

หยางมี่เอ่ยปากอย่างทึ่งๆ

ซูหานบิดขี้เกียจแล้วหาวออกมาหวอดหนึ่ง "ของพรรค์นั้นน่ะ ต่อไปคงเอาไว้เปิดดูแทนยานอนหลับได้สบายๆ"

"พรวด!"

หยางมี่หลุดขำอีกรอบ

กริ๊งงง~~

ในตอนนั้นเอง เสียงมือถือของซูหานก็ดังขึ้น

หยางเชาเยว่โทรมา

หืม?

ดึกป่านนี้แล้ว ยัยเด็กนี่เป็นอะไรไปอีกล่ะเนี่ย