บทที่ 96 ผู้จัดการของจางจ้าน: รอวันตายได้เลย

คืนนั้น หยางมี่กับซูหานนั่งเฝ้าดูตัวเลขรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศของภาพยนตร์ไปด้วยกัน

ทันทีที่เห็นตัวเลข หยางมี่ก็ขมวดคิ้วมุ่น

"เกิดอะไรขึ้น ทำไมหนังเราได้แค่ยี่สิบกว่าล้านเองล่ะ"

"มันไม่สมเหตุสมผลเลยนะ"

"หนังเราดีกว่าของพวกนั้นเห็นๆ"

"ดูท่าตอนนี้คงเป็นเพราะกระแสดาราแล้วล่ะ"

สุดท้ายหยางมี่ก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ

ทว่าซูหานกลับมองว่าผลลัพธ์นี้สมเหตุสมผลดีอยู่แล้ว

เพราะภาพยนตร์ของจางจ้านมีทั้งซูฉีและจางจ้านช่วยกันดึงกระแส ในช่วงแรกย่อมอาศัยปัจจัยเหล่านี้แย่งชิงรอบฉายไปได้เป็นธรรมดา

แต่ถ้ากระแสคำวิจารณ์ช่วงหลังไปไม่รอด ยอดก็จะดิ่งลงอย่างรวดเร็วเช่นกัน

ดังนั้น ซูหานจึงยังคงมั่นใจใน 'สองคนสองคม 2' มาก

"ใจเย็นก่อนครับ ลองไปดูคะแนนวิจารณ์สิ"

ซูหานพูดกับหยางมี่อย่างไม่สะทกสะท้าน

หยางมี่รีบเข้าไปเช็กคะแนนวิจารณ์ของหนังทั้งสองเรื่องทันที

ไม่ดูไม่รู้ พอดูแล้วถึงกับตาค้าง!

หยางมี่หลุดขำออกมา

ก่อนจะอุทานคำฮิตติดปากออกมาตรงๆ

"เชี่ย นายดูสิ รีบมาดูเร็ว! คะแนนของ Shanghai Fortress มันจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินเกินไปแล้ว!"

ซูหานเหลือบตามอง

Shanghai Fortress ได้ 3.5 คะแนน!

สองคนสองคม 2 ได้ 8.6 คะแนน!

นี่มันต่างกันราวฟ้ากับเหว อยู่คนละชั้นกันโดยสิ้นเชิง

"คนที่กดหนึ่งดาวให้ Shanghai Fortress มีเยอะมาก ส่วนใหญ่เทไปทางนั้นหมดเลย"

"แถมคอมเมนต์ยังดุเดือดมาก รุมด่ากันเละเทะ"

หยางมี่ไล่อ่านไป ยิ่งดูก็ยิ่งสะใจ

"น่าสนใจแฮะ ฉันรู้สึกว่างานนี้เรานอนมาแล้วล่ะ"

"เอาละ ฉันไม่กังวลแล้ว"

เดิมทีหยางมี่ยังคิดอยู่ว่าจะต้องเครียดสักนิดดีไหม แต่พอเห็นคะแนนของอีกฝ่าย ตอนนี้ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป

"บอสหยาง ใจเย็นๆ ครับ ยังเร็วเกินไป ค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า"

หยางมี่มองซูหาน "นายนี่ทำตัวนิ่งเฉยได้ตลอดรอดฝั่งจริงๆ นะ"

ซูหานยิ้มบางๆ "ทั้งหมดนี้อยู่ในความคาดหมายของผมอยู่แล้ว มันเป็นเรื่องปกติครับ"

"ถึงตอนนี้กระแสไอดอลจะครองเมือง แต่ของที่มันห่วย ยังไงมันก็คือห่วย คนดูก็มีความคิดของตัวเอง พวกเขาไม่ได้โง่กันหมดสักหน่อย"

ได้ยินที่ซูหานพูด หยางมี่ก็พยักหน้าเห็นด้วยว่ามีเหตุผล

เพียงแต่พอดูท่าทางของซูหานแล้ว เธอรู้สึกอยู่ตลอดว่าเขาไม่เหมือนเด็กใหม่อย่างที่ควรจะเป็นเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนซูหานจะนิ่งเฉยกับข้อมูลหนังพวกนี้มากกว่าเธอเสียอีก

บางครั้งหยางมี่ยังแอบสงสัยด้วยซ้ำว่าซูหานเข้าวงการมาก่อนเธอหรือเปล่า

"นี่… เถ้าแก่ซู ฉันถามอะไรนายหน่อยสิ"

ซูหานที่กำลังไถมือถืออยู่หยุดนิ้วลง เงยหน้ามองเธอ "หืม? ว่ามาสิครับ"

"ทำไมฉันรู้สึกว่านายไม่เหมือนเด็กใหม่เพิ่งเข้าวงการเลย ยิ่งเรื่องเคยเป็นตัวประกอบนั่นยิ่งไม่น่าใช่ สายตานายแบบนี้ ฉันรู้สึกเหมือนนายอยู่วงการนี้นานกว่าฉันอีกนะ"

หยางมี่พูดพลางหรี่ตามองเขาอย่างจับผิด "บอกฉันมาตามตรง นายไม่ได้เป็นนักแสดงตัวประกอบจริงๆ ใช่ไหม ก่อนหน้านี้นายเคยเรียนการแสดงมา แล้วแกล้งไปเหิงเตี้ยนเพื่อสัมผัสชีวิตตัวประกอบใช่หรือเปล่า"

ได้ยินสิ่งที่หยางมี่พูด ซูหานก็ยกนิ้วโป้งให้เธอทันที

"คุณนี่ สุดยอดจริงๆ"

"บอสหยาง จินตนาการล้ำเลิศขนาดนี้ ถ้าไม่ไปเขียนนิยายคงเสียดายของแย่"

หยางมี่: …

ช่วงดึก เร่อปากลับมาถึง พอเห็นหน้าก็รีบปรี่เข้ามาปลอบใจทันควัน

"พี่ซูหาน พี่มี่ อย่าร้องไห้กันนะคะ!"

"รายได้ไม่ดีก็ไม่เห็นเป็นไรเลย ตัวเลขพวกนั้นเทียบอะไรไม่ได้หรอกค่ะ!"

"หนูซื้อของกินมื้อดึกมาฝาก รีบมากินกันเร็ว อย่าเศร้าไปเลยนะคะ!"

หยางมี่กับซูหานสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ทั้งคู่มองเร่อปาด้วยสายตาเหมือนมองเด็กสาวซื่อบื้อคนหนึ่ง

คืนนั้น

จางจ้านที่เพิ่งเห็นตัวเลขรายได้ยังดีอกดีใจอยู่พักหนึ่ง

แต่พอเห็นคะแนนวิจารณ์ สีหน้าของเขาก็ดิ่งลงเหวในพริบตา

เจิงเจียเองก็มีสีหน้าบึ้งตึงอย่างยิ่ง

"พังแน่ คะแนนแบบนี้ ถ้าฉันเดาไม่ผิด พรุ่งนี้รอบฉายลดฮวบชัวร์"

"จบเห่แล้ว"

"ดูท่าครั้งนี้แม้แต่แฟนคลับก็ช่วยนายไม่ได้แล้วล่ะ"

"หนังมันห่วยแตกจริงๆ ยิ่งหนังห่วยบวกกับการแสดงห่วยๆ ของนายเข้าไปอีก ยิ่งดับเบิลหายนะ"

"ตายหยั่งเขียดแบบไม่มีทางฟื้น น่าสงสารแม่สาวสวยอย่างซูฉีจริงๆ ที่ต้องมารับเคราะห์ไปด้วย"

"รอบนี้เละเทะเกินไปแล้ว"

"คะแนนฝั่งซูหานพุ่งไปถึง 8.6 ส่วนของพวกเราแค่ 3.5 จะเอาอะไรไปสู้เขาล่ะ"

เวลานี้จางจ้านกลัดกลุ้มใจเป็นที่สุด "พี่เจิง แล้วตอนนี้พวกเราจะทำยังไงดีครับ"

เจิงเจียผายมือออกอย่างจนปัญญา "จะทำยังไงได้ล่ะ ก็นอนรอความตายไปสิ!"