บทที่ 97 รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศวันที่สอง Shanghai Fortress ดิ่งฮวบครึ่งหนึ่ง สองคนสองคม พุ่งทะยาน

"กุ้งเครย์ฟิชมาแล้วจ้า กุ้งเครย์ฟิช!"

"พี่มี่ พี่ซูหาน รีบมากินอะไรหน่อยเร็ว อย่ามัวแต่เศร้าเลย!"

เร่อปาประคองกะละมังกุ้งเครย์ฟิชใบใหญ่สองใบมาวางบนโต๊ะในห้องนั่งเล่นพลางกวักมือเรียกพวกเขายกใหญ่

ซูหานกับหยางมี่นั่งลงพร้อมกันแล้วเริ่มลงมือกิน

เร่อปายังแกะกุ้งให้ซูหานไปสองสามตัว ยื่นมาตรงหน้าเขา "พี่ซูหาน หนูแกะให้แล้วสองสามตัว กินสิคะ"

แต่พอเพิ่งยื่นมาตรงหน้า ยังไม่ทันที่ซูหานจะได้รับ ก็โดนหยางมี่ฉกไปเสียก่อน

"ถึงขั้นแกะกุ้งให้กันเลยเหรอ เร่อปานะเร่อปา เธอคิดจะผันตัวไปเป็นแม่ศรีเรือนหรือไง?"

หยางมี่เคี้ยวจนปากมันแผล็บ ส่งสายตาแบบเจ้านายจ้องมองลูกน้อง สีหน้าเขียนชัดเจนว่า บริษัทนี้ห้ามมีแฟน

เร่อปายู่ปาก "พี่มี่ ก็รายได้หนังของพี่ซูหานมันไม่ค่อยดีนี่นา หนูก็แค่อยากทำให้พี่ซูหานอารมณ์ดีขึ้นหน่อยเท่านั้นเอง"

พูดจบก็แกะให้อีกตัวแล้วยื่นมาตรงหน้าซูหาน

คราวนี้ซูหานมือไว คว้าเข้าปากได้ก่อน

พอกัดลงไปคำหนึ่ง รสชาติหอมหวนของกุ้งเครย์ฟิชก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก

เนื้อเด้งสู้ฟัน เผ็ดกำลังดี รสชาติกลมกล่อมพอดิบพอดี

พอได้ยินที่เร่อปาพูด หยางมี่ก็หัวเราะออกมา "เรื่องนี้น่ะ ไม่ต้องให้เธอมาคอยห่วงหรอก เธอดูยอดตัวเลข อย่างน้อยก็ช่วยดูคะแนนวิจารณ์ด้วยสิ"

"เอ๋? คะแนนวิจารณ์เหรอ หนูไม่ได้สังเกตเลยแฮะ"

เร่อปาพูดพลางหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดู

"3.5 เนี่ยนะ?!"

"คะแนนของ Shanghai Fortress มันห่วยแตกขนาดนี้เลยเหรอ?"

"คะแนนบ้าอะไรเนี่ย สุดจริง"

"หนังของพี่ซูหานได้ตั้ง 8.6 คะแนน นี่มันมากกว่าสองเท่าเลยนะเนี่ย อีกฝ่ายเทียบไม่ติดฝุ่นเลยสักนิด"

"ถ้าเป็นแบบนี้ละก็ รอบฉายหนังของพี่ซูหานพรุ่งนี้ก็น่าจะเพิ่มขึ้นใช่ไหมคะ?"

ซูหานตอบ "อืม พรุ่งนี้น่าจะเพิ่มขึ้นมาบ้าง ไม่ต้องรีบ ค่อยเป็นค่อยไป"

"อื้อ!"

"หนูนึกว่าหนังจะแป้กซะอีก อุตส่าห์คิดตั้งนานว่าจะกลับมาปลอบพวกพี่ยังไงดี"

หยางมี่มองค้อนเร่อปาด้วยสายตาเหมือนมองคนซื่อบื้อ "เธอนี่นะ ห่วงตัวเองก่อนเถอะ"

"ฝีมือการแสดงแบบเธอน่ะ เมื่อไหร่จะพัฒนาขึ้นมาบ้างฮึ?"

โดนหยางมี่ตอกกลับมาแบบนี้ เร่อปาก็เงียบกริบทันตาเห็น

"เอ่อ… พี่มี่ คือว่าหนูเริ่มง่วงแล้วล่ะ ขอตัวไปนอนพักในห้องก่อนนะคะ"

"เห็นไหมล่ะ เวลาไม่อยากให้ยัยนี่มากวน ก็แค่พูดเรื่องนี้ใส่ก็พอแล้ว"

หยางมี่ยิ้มแล้วหันมาพูดกับซูหาน

"เป็นไง นายลองเดาดูสิว่าพรุ่งนี้รายได้จะได้เท่าไหร่?"

"ถ้าทายถูก มีรางวัลอะไรให้ผมไหมล่ะ?"

"รางวัลเหรอ…"

"นายอยากได้รางวัลอะไรล่ะ ว่ามาสิ"

หยางมี่กอดอกพลางเงยหน้าจ้องมองเขา

สายตาของซูหานจับจ้องไปที่ร่างของหยางมี่ในทันที

เรียวขายาวคู่นั้น เส้นผมยาวสลวย และทรวดทรงองค์เอวที่เว้าโค้งได้รูป

ดึกดื่นค่ำมืดแบบนี้ ชายหนุ่มหญิงสาวอยู่กันตามลำพังในห้องนั่งเล่น หยางมี่เริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเมื่อโดนซูหานจ้องเขม็ง

"อะไร?"

"อย่านึกจะมาคิดมิดีมิร้ายกับฉันเชียวนะ…"

"พรืด!"

ซูหานหลุดขำออกมา

"บอสหยาง คุณนี่หลงตัวเองจริงๆ หลงตัวเองสุดๆ"

"ผมจะไปคิดมิดีมิร้ายกับคุณได้ยังไง ทำไมหน้าหนาขนาดนี้เนี่ย?"

หยางมี่ถึงกับอึ้ง "หา? กรี๊ด! นี่นายพูดเกินไปแล้วนะ!"

"มีใครเขาพูดกับเจ้านายแบบนี้กันบ้างฮะ?"

"ฉันหน้าหนาตรงไหน? นายไม่รู้หรือไงว่ามีผู้ชายตามจีบฉันเยอะขนาดไหน"

"อีกอย่าง หนุ่มน้อยอย่างนายจะมาชอบฉันมันก็ไม่เห็นจะแปลกตรงไหนเลยนี่ จริงไหมล่ะ?"

หยางมี่ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินมายืนข้างตัวซูหาน

กลิ่นกายหอมกรุ่นของเธอลอยมาแตะจมูก ไหนจะเรียวขายาวขาวเนียน และเอวคอดกิ่วราวกับกระดาษเอสี่ ที่ชวนให้ซูหานนึกถึงสำนวน 'เอวบางร่างน้อยโอบได้ด้วยมือเดียว' ขึ้นมาทุกที

รูปร่างของหยางมี่นี่ดีจริงๆ

แต่ว่า ผู้หญิงคนนี้มีกลิ่นเต่าจริงหรือเปล่านะ?

นี่เป็นเรื่องที่ซูหานอยากรู้มาโดยตลอด

พอนึกถึงตรงนี้ ซูหานก็เอ่ยปากถามตรงๆ

"ผมนึกออกแล้วว่าอยากได้อะไร"

"หือ?"

หยางมี่ชะงักไปนิดหนึ่ง ยังตามความคิดเขาไม่ทัน

"ผมมีคำถามข้อหนึ่งจะถามคุณ คุณแค่ตอบมาก็พอ"

"อืม ว่ามาสิ"

"คือว่า… ผมอยากถามคุณหน่อย คุณมีกลิ่นเต่าไหมครับ?"

หยางมี่ชะงักค้างไปเพียงแค่วินาทีเดียว ทว่าวินาทีถัดมา ดวงตาที่มองซูหานก็ลุกเป็นไฟ ราวกับพร้อมจะแผดเผาเขาให้มอดไหม้เป็นจุลในพริบตา

"นายว่าอะไรนะ?! พูดใหม่อีกทีซิ!"

น้ำเสียงของเธอไม่เหลือความอ่อนหวานเหมือนอย่างเคยอีกต่อไป แต่เปลี่ยนเป็นเสียงเขียวปัด

"เอ่อ… ผมยังมีอีกคำถาม เท้าคุณเหม็นไหมครับ?"

"ซู——หาน!!!!!!"

หยางมี่ฟิวส์ขาดทันที เธอแผดเสียงคำรามลั่นจนแทบจะสะเทือนบ้านทั้งหลัง

คำถามพิเรนทร์ระดับพระกาฬของซูหานนี่มันสุดโต่งจริงๆ

เขาใส่เกียร์หมาโกยแน่บ เผ่นหนีออกจากตรงนั้นอย่างไว

ขืนช้ากว่านี้อีกนิด มีหวังโดนยัยผู้หญิงคนนี้ฆ่าหมกบ้านแน่

ผู้หญิงนี่มันน่ากลัวจริงๆ!

พอกลับมาถึงห้อง เขาก็ได้รับข้อความวีแชตจากหยางเชาเยว่

เปิดฉากมาเธอก็รีบพิมพ์ปลอบใจซูหานทันที พอซูหานบอกไปว่าไม่ต้องรีบ ให้รอดูพรุ่งนี้ก่อน เธอถึงได้วางใจลง

ในคืนนั้นเอง บทวิจารณ์ภาพยนตร์ระลอกใหม่ก็ผุดขึ้นมาราวกับดอกเห็ด!

แฮชแท็กติดเทรนด์ฮิตเวยปั๋วแบบรัวๆ

#จางจ้านการแสดงขยะเปียก#

#การแสดงของซูหานโคตรเทพ#

#หนีหย่งเซี่ยวของซูหานคือที่สุดตลอดกาล!#

#การแสดงซูหานระเบิดอารมณ์ขั้นสุด!#

#จางจ้าน เตรียมเงินหนึ่งร้อยล้านไว้หรือยัง?#

วันที่สอง!

เมื่อถึงเวลาเที่ยงคืน

ตัวเลขรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศก็อัปเดตออกมาอีกครั้ง!

《นาจา》 กวาดรายได้ไป 180 ล้านหยวน สัดส่วนรอบฉาย 35%

《Shanghai Fortress》 ทำรายได้ไป 20.55 ล้านหยวน สัดส่วนรอบฉาย 15.2%

《สองคนสองคม 2》 ฟาดรายได้ไป 90.53 ล้านหยวน สัดส่วนรอบฉาย 20%

เข้าฉายแค่วันที่สอง Shanghai Fortress ก็โดนหั่นครึ่งอย่างน่าใจหาย

วันแรกเป็นเพราะมีกระแสโปรโมตล่วงหน้าและแฟนคลับตั้งตารอ ถึงอย่างไรก็กวาดไปได้ถึง 70 กว่าล้านหยวน ด้วยสัดส่วนรอบฉาย 33%

ทว่าวันที่สอง รายได้กลับร่วงกราวรูด

จาก 70 กว่าล้านดิ่งฮวบลงมา 50 ล้าน เหลือเพียงแค่ 20 ล้านหยวนเท่านั้น ส่วนรอบฉายก็โดนหั่นลงไปครึ่งหนึ่ง เหลือแค่ 15%

ความเปลี่ยนแปลงของตัวเลขระลอกนี้รุนแรงเกินไป จนผู้กำกับของ Shanghai Fortress ถึงกับยืนอึ้งตาค้าง

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของจางจ้านก็ช็อกตาตั้งไปตามๆ กัน

เขาคิดไม่ถึงเลยสักนิดว่า หนังของตัวเองจะดิ่งฮวบลงมาหนักหน่วงและน่าสะพรึงกลัวได้ถึงขนาดนี้