บทที่ 63 กอบกู้สถานการณ์เฉพาะหน้า

"เอาเถอะๆ ฉันไม่ยุ่งกับนายแล้ว อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะ ฉันพูดในสิ่งที่ควรพูดไปหมดแล้ว ที่เหลือก็จัดการเอาเองแล้วกัน"

เมื่อเห็นท่าทีแบบนี้ของหยานอี้ หวังชิงอี๋ก็จนปัญญาจะพูดจริงๆ นี่มันเข้าทำนองฮ่องเต้ไม่รีบแต่ขันทีรีบชัดๆ ขนาดตัวหยานอี้เองยังไม่แคร์ แล้วเธอจะเดือดเนื้อร้อนใจไปทำไม

"เอาล่ะ รีบไปนอนได้แล้ว ไม่ว่าฝั่งนั้นจะงัดไม้ไหนมา ฉันก็รับมือได้หมดแหละ ไม่ต้องกังวลหรอกนะ งั้นแค่นี้ก่อน ฉันวางสายละ"

พูดจบหยานอี้ก็กดวางสายทันทีโดยไม่ลังเล เขาทิ้งมือถือไว้ข้างตัวแล้วมุดลงใต้ผ้าห่มไปเข้าเฝ้าพระอินทร์ ส่วนสถานการณ์ทางฝั่งสตูดิโอ เขาโยนทิ้งไปไกลสุดขอบฟ้าตั้งนานแล้ว

ช่วงบ่ายของวันรุ่งขึ้น หยานอี้เดินทางมาถึงจัตุรัสฟางเฮ่อตรงเวลาเป๊ะ

เวลานี้ทั่วทั้งจัตุรัสถูกเนรมิตให้กลายเป็นลานจัดงานอีเวนต์เต็มรูปแบบ มีริบบิ้นและป้ายแบนเนอร์หลากสีสันแขวนอยู่ละลานตา แม้แต่รูปปั้นนกกระเรียนมงกุฎแดงตรงใจกลางจัตุรัสก็ได้รับการตกแต่งอย่างประณีตบรรจง

หยานอี้เดินเข้าสู่บริเวณจัดงานอย่างคุ้นเคย ภายในคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่หลั่งไหลกันมาจนแทบไม่มีที่ให้ยืน

กัวติ่งเทียนกับคนอื่นๆ ประจำที่อยู่หลังเวทีเรียบร้อยแล้ว งานจะเริ่มตอนบ่ายสองโมงตรง ตอนนี้เหล่านักแสดงและนักร้องทุกคนต่างเริ่มแต่งหน้าเตรียมความพร้อมสำหรับการแสดงที่กำลังจะมาถึง

ส่วนกัวติ่งเทียนก็คอยยืนสั่งการทีมงานเพื่อปรับแก้ความเรียบร้อยขั้นสุดท้าย หลังเวทีชุลมุนวุ่นวายจนไม่มีใครมีเวลาว่างมาสนใจหยานอี้

เมื่อทำอะไรไม่ได้ หยานอี้จึงมุดเข้าไปในห้องแต่งหน้าหลังเวที มองหาช่างแต่งหน้าของตัวเองเพื่อเตรียมตัวขึ้นแสดง

ทว่าก่อนที่การแสดงจะเริ่มขึ้นไม่นาน กลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมา

นักแสดงชั่วเค่อซูที่เตรียมจะขึ้นแสดงเดี่ยวไมโครโฟนกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ระหว่างเดินทางมา มีข่าวว่าศีรษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างรุนแรงจนสมองบวม แถมยังมีอาการพูดติดอ่างตามมา ทำให้การแสดงในวันนี้คงขึ้นโชว์ไม่ไหวแล้ว

ต้องเข้าใจก่อนว่าการแสดงเดี่ยวไมโครโฟนนี้คือโชว์เปิดเวทีที่จัดไว้เพื่อบิลด์อารมณ์คนดูโดยเฉพาะ หากโชว์นี้ขึ้นแสดงไม่ได้ แผนงานที่เตรียมไว้ทั้งหมดหลังจากนั้นคงพังไม่เป็นท่า

ด้วยเหตุนี้ กัวติ่งเทียนจึงเครียดจนหัวแทบระเบิด พยายามคิดหาคนมาช่วยแก้สถานการณ์เฉพาะหน้าอย่างกะทันหัน

แต่ทั่วทั้งเมืองเหยียนเฉิงก็มีปรมาจารย์ด้านนี้เพียงแค่คนเดียว แถมงานยังใกล้จะเริ่มเต็มที หากคิดจะหาคนอื่นมาแทนตอนนี้ก็คงไม่ทันการแล้ว

ในเสี้ยววินาทีวิกฤต หูเกอที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เอ่ยปากแนะนำกัวติ่งเทียนขึ้นมา

"ท่านผู้เฒ่ากัว ผมว่าให้หยานอี้ลองขึ้นไปแทนดูไหมครับ เจ้าเด็กนี่หัวไวเอาเรื่อง ทำอะไรก็ดูมีไหวพริบไปหมด ผมว่าเขาน่าจะเอาอยู่นะ"

หูเกอขายหยานอี้ทิ้งแบบไม่ลังเลเลยสักนิด

"เออ จริงของแก ตอนนี้คงมีแต่เจ้าเด็กนี่แหละที่พอกู้สถานการณ์ได้ รีบไปตามตัวมันมาหาฉันเร็วเข้า ฉันจะลองถามมันดู"

จากการคลุกคลีกันมาหลายวัน กัวติ่งเทียนรู้จักนิสัยใจคอหยานอี้ทะลุปรุโปร่ง และยังชื่นชอบในพรสวรรค์ของเขามากเป็นทุนเดิม พอได้ยินหูเกอเสนอขึ้นมา กัวติ่งเทียนกับหูเกอก็เห็นพ้องต้องกันทันที จึงรีบส่งคนไปตามตัวหยานอี้มาพบ

"ท่านผู้เฒ่ากัวมีเรื่องอะไรเหรอครับ ร้อนรนขนาดนี้ งานใกล้จะเริ่มแล้วไม่ใช่เหรอ"

หยานอี้ที่ยังไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรถูกลากตัวมาอยู่ต่อหน้าท่านผู้เฒ่ากัวด้วยความมึนงง

"นักแสดงเดี่ยวไมโครโฟนโชว์เปิดของเราประสบอุบัติเหตุ กะทันหันแบบนี้คงมาไม่ได้แล้ว นายช่วยขึ้นไปขัดตาทัพหน่อยสิ ฉันว่านายไหวน่า"

ท่านผู้เฒ่ากัวยิ้มแป้นมองหยานอี้ น้ำเสียงหวานหยดย้อยเหมือนตาลุงแก่ๆ ที่กำลังหลอกล่อเด็กสาวไม่มีผิด

"เอ่อ… แบบนี้จะดีเหรอครับ คนโนเนมไร้ชื่อเสียงอย่างผมเนี่ยนะจะให้ขึ้นไปเปิดงาน?"

พอได้ยินที่ท่านผู้เฒ่ากัวพูด ความคิดแรกของหยานอี้คือปฏิเสธทันควัน งานคืนนี้มีผู้ชมในงานตั้งหมื่นกว่าคน แถมยังไลฟ์สดไปทั่วทั้งประเทศอีก การดันเขาขึ้นไปตอนนี้มันยิ่งกว่าฆ่ากันชัดๆ แถมยังเป็นการแสดงสดแบบไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้ามาก่อนอีกต่างหาก

"เวลานี้แล้วอย่ามัวแต่โยกโย้เลยน่า ถือว่าช่วยฉันสักครั้ง ช่วยกู้สถานการณ์หน่อยเถอะ นายไม่ต้องเล่นอะไรเป็นเรื่องเป็นราวหรอก คิดซะว่าขึ้นไปเล่นทอล์กโชว์ ช่วยบิลด์บรรยากาศให้มันคึกคักก็พอแล้ว"

คลุกคลีกันมาตั้งหลายวัน กัวติ่งเทียนมีหรือจะฟังความคิดของหยานอี้ไม่ออก เขาจึงเอ่ยแทรกขึ้นมาตัดบทด้วยน้ำเสียงกึ่งบังคับ

โดนกัวติ่งเทียนพูดดักคอแบบนี้ หยานอี้ก็ถึงกับคอตกเหี่ยวเฉาไปทันที ในเมื่อท่านผู้เฒ่ากัวออกปากขนาดนี้แล้ว เขาจะทำอะไรได้อีกล่ะ

"ก็ได้ครับ… แต่ถ้าเกิดอะไรผิดพลาดขึ้นมา ท่านห้ามโทษผมนะ"

พูดมาถึงขั้นนี้แล้ว หยานอี้ก็ไม่กล้าปฏิเสธ บุญคุณน้ำใจจากคนระดับท่านผู้เฒ่ากัวใช่ว่าใครจะได้รับง่ายๆ ในเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยปากขอร้องเองถึงขนาดนี้ หากยังปฏิเสธ ผลลัพธ์ที่จะตามมาหยานอี้ก็แทบไม่กล้าคิดเลย

"ไอ้เด็กคนนี้ดีมาก รอคำนี้อยู่พอดี! เร็วเข้า รีบพาไปให้ฝ่ายคอสตูมจัดสูทให้สักชุด ถอดชุดราตรีออกก่อน ชุดแบบนี้ไม่เหมาะจะเอาไปเล่นทอล์กโชว์หรอก"

ทันทีที่ได้ยินคำตอบรับของหยานอี้ บนใบหน้าของท่านผู้เฒ่ากัวก็ปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เหมือนแผนการสำเร็จลุล่วง จากนั้นยังไม่ทันที่หยานอี้จะได้ตั้งตัว เขาก็ถูกทีมงานข้างๆ ลากตัวไปเปลี่ยนชุดทันที

"ฉันบอกแกแล้วไง ว่าเจ้าลื่นนี่ไม่มีทางยอมง่ายๆ หรอก งานนี้แกแพ้พนันแล้วนะ คืนนี้เตรียมเลี้ยงเหล้าฉันได้เลย"

พอลับหลังหยานอี้ กัวติ่งเทียนก็หันไปสบตากับหูเกอแล้วเอ่ยขึ้น

หยานอี้ไม่มีทางรู้เลยว่าตัวเองกลายเป็นหมากในการพนันระหว่างกัวติ่งเทียนกับหูเกอไปเสียแล้ว

"ท่านนี่นะ… เป็นตาแก่ไม่รู้จักโตจริงๆ"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับตาลุงเจ้าเล่ห์คนนี้ หูเกอได้แต่ยิ้มแหยๆ อย่างจนใจ ก่อนจะพยักหน้ายอมรับความพ่ายแพ้แต่โดยดี

ไม่กี่นาทีต่อมา หยานอี้ในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบก็เดินกลับออกมาตรงหน้าทุกคน รูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไปทำเอาหูเกอกับท่านผู้เฒ่ากัวที่กำลังยืนคุยเล่นกันอยู่ถึงกับตาเป็นประกาย

"มองเผินๆ ดูไม่ออกเลยนะเนี่ย พอเปลี่ยนชุดเข้าหน่อยกลับดูดีมีราศีขึ้นมาทันตา ออร่าแบบนี้พวกไอดอลหน้าใสในวงการบันเทิงยุคนี้ยังเทียบไม่ติดเลย คราวหน้าถ้าฉันเปิดกล้องเรื่องใหม่ ต้องดึงนายมาลองแคสติ้งดูสักหน่อยแล้ว"

กัวติ่งเทียนมองสำรวจหยานอี้ด้วยรอยยิ้มชื่นชม

"ท่านปล่อยผมไปเถอะครับ คนข้างๆ ท่านนี่ระดับจักรพรรดิแห่งจอเงินตัวจริงเสียงจริงเลยนะ มีหนังให้เล่นไม่ชวนเขาแต่กลับมาชวนผม มีหวังคนดูได้รุมด่าผมตายพอดี"

ประโยคเดียวจากกัวติ่งเทียนทำเอาหยานอี้รีบยกธงขาวยอมแพ้ ละล่ำละลักขอความเมตตาทันที

"พูดเป็นเล่นไป นายใส่ชุดนี้แล้วดูดีจริงๆ นะ คราวหน้าถ้าฉันมีคิวถ่ายเมื่อไหร่จะดึงนายมาเล่นด้วยแน่ๆ ฮ่าๆ ถึงเวลานั้นพวกเราสองคนมาประชันบทบาทกัน คิดดูก็น่าสนุกแล้ว"

ใครจะไปคาดคิดว่าหูเกอที่ยืนอยู่ข้างๆ จะผสมโรงแซวตามน้ำไปกับท่านผู้เฒ่ากัวด้วยอีกคน การต้องมารับมือกับสองคนสองวัยที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตแบบนี้ หยานอี้ชักเริ่มรู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าขึ้นมาจริงๆ เสียแล้ว