บทที่ 77 ไม่กินก็ไปเลย

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ในเช้าตรู่วันหนึ่ง หยานอี้ ฟางหมิง และตากล้องหนุ่มแต่งกายด้วยชุดลำลองธรรมดาๆ เดินทางมายังแผงขายเครปไข่แห่งหนึ่ง

เครปไข่นับเป็นเมนูอาหารเช้าขึ้นชื่อที่สุดของเหยียนเฉิงอย่างไม่ต้องสงสัย และเป็นตัวเลือกแรกของชาวเมือง แต่ในวันนี้หยานอี้ตั้งใจพามาที่ร้านเล็กๆ ค่อนข้างห่างไกล ซึ่งในสายตาของเขาถือว่าเป็นร้านที่ทำเครปไข่ได้รสชาติดั้งเดิมที่สุดแล้ว

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพื่อให้ถูกปากกลุ่มวัยรุ่นและเด็กๆ บรรดาพ่อค้าแม่ค้าก็เริ่มใส่ไส้ต่างๆ เพิ่มเข้าไป ทั้งมันฝรั่งเส้น สันในหมู หรือแม้กระทั่งล่าเถียวก็ยังยัดเข้ามาด้วย กระทั่งซอสก็ถูกดัดแปลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

แต่วันนี้หยานอี้อุตส่าห์ขับรถวนไปเกือบทั่วทั้งเหยียนเฉิง เพื่อตามหาร้านเครปไข่ที่ว่ากันว่าเปิดขายมานานกว่าสิบปีร้านนี้

จะว่าไปก็ไม่เกินจริง เพราะยังอยู่ห่างออกไปตั้งไกล หยานอี้ก็มองเห็นแถวยาวนับสิบคนยืนรออยู่หน้าแผงแล้ว กลิ่นหอมของเครปไข่ค่อยๆ ลอยฟุ้งจากตัวแผงอบอวลไปทั่วบริเวณ

"สวัสดีครับพี่น้องชาวโต่วอินทุกคน วันนี้ผมจะพาทุกคนไปชิมอาหารเช้าขึ้นชื่อของเหยียนเฉิง นั่นก็คือเครปไข่ครับ ถ้าพูดถึงเครปไข่เนี่ย มันมีเรื่องให้ต้องพิถีพิถันกันหน่อย ทั้งเรื่องไข่ ซอส แล้วก็สัดส่วนของแป้ง…"

หลังจากถ่ายทำต่อเนื่องมาหลายวัน ตอนนี้ฟางหมิงเริ่มคุ้นเคยกับกล้องมากขึ้นแล้ว ไม่มีความประหม่าเหมือนช่วงแรก ต่อให้ไม่มีหยานอี้คอยช่วยอยู่ข้างๆ เขาก็สามารถพูดคุยหน้ากล้องได้อย่างลื่นไหล

"จะว่าไป วันนี้พวกเราคงมาถูกที่แล้วจริงๆ ครับ แม้ตอนนี้คนจะรุมล้อมจนเสี่ยวหมิงอย่างผมมองไม่เห็นของจริง แต่แค่ได้กลิ่นนี้ ผมบอกได้เลยว่าต้องเป็นไข่ไก่บ้านสดๆ แน่นอน พอผสานกับกลิ่นหอมของซอสหวานและต้นหอมซอย นี่แหละครับรสชาติต้นตำรับแท้ๆ เดี๋ยวเราตามไปดูกันเลยครับ"

หลังกล่าวแนะนำเสร็จสรรพ ฟางหมิงจึงดึงประเด็นกลับมาที่แผงเครปไข่ตรงหน้า

เวลานี้ลูกค้าที่ยืนอยู่รอบๆ ต่างถูกฟางหมิงดึงดูดความสนใจไปเสียแล้ว

ท่ามกลางผู้คนนับสิบที่ยืนล้อมแผงเครปไข่ มีเพียงฟางหมิงคนเดียวเท่านั้นที่กำลังถ่ายคลิป อีกทั้งพอทุกคนได้ยินคำพูดฉะฉานน่าเชื่อถือของเขา ก็เริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมา

"พี่น้องทุกคนครับ ขอทางหน่อยนะครับ ขอทางนิดหนึ่งครับ ขอบคุณครับ"

ท่ามกลางสายตาของทุกคน ฟางหมิงค่อยๆ เบียดเปิดทางเดินกลางฝูงชนจนก้าวไปถึงหน้าแผงได้สำเร็จ

ทว่าฟางหมิงกลับไม่ทันสังเกตว่า สายตาของผู้คนรอบข้างที่มองมานั้นเปลี่ยนไปแล้ว ราวกับกำลังเตรียมรอดูเรื่องน่าขำของเขา แววตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ขณะนั้น สองสามีภรรยาเจ้าของร้านกำลังง่วนอยู่กับกระทะคนละใบ ทำงานกันมือเป็นระวิงจนไม่ได้สังเกตเห็นฟางหมิงที่เดินมายืนอยู่ตรงหน้า รวมถึงตากล้องหนุ่มที่ยืนเงียบๆ อยู่ด้านหลัง

"เถ้าแก่ครับ ยังต้องรออีกกี่คนเหรอครับ?"

แม้ฟางหมิงจะเบียดฝูงชนมาถึงหน้าแผงได้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดจะแซงคิว แค่เอ่ยถามตามความเคยชินเท่านั้น

"ฉันจะไปรู้เรอะ! จะกินหรือเปล่าล่ะ ถ้าจะกินก็ไปต่อคิวข้างหลังนู่น มายืนโอ้เอ้ตรงนี้ไม่มีประโยชน์หรอก!"

แต่ฟางหมิงยังพูดไม่ทันจบ ป้าเจ้าของร้านก็โบกมือไล่อย่างรำคาญใจ ปากก็พูดจาตัดรอนอย่างไม่ไว้หน้า

ท่าทีของป้าเจ้าของร้านทำเอาฟางหมิงเหวอไปเลย ตัวเองอุตส่าห์หวังดีมาถ่ายคลิปช่วยโปรโมตให้แท้ๆ ใครจะไปคิดว่าจะโดนไล่ตะเพิดออกมาแบบนี้

"เถ้าแก่ครับ คือผมกำลังถ่ายคลิปน่ะครับ แค่จะถ่ายตรงนี้สักหน่อย เดี๋ยวผมช่วยโปรโมตให้ด้วย ไว้พอคิวหมดแล้วผมค่อยซื้อก็ได้ครับ"

แม้จะโดนแม่ค้าพูดจาแบบนั้นใส่ แต่ฟางหมิงก็ยังไม่ยอมถอดใจ ในเมื่ออุตส่าห์มาถึงที่แล้ว คลิปนี้ยังไงก็ต้องถ่ายต่อให้จบ

"โปรโมตอะไรกันหา! แค่นี้ฉันก็ทำไม่ทันจะตายอยู่แล้ว ถ้าแกมาโปรโมตให้อีก ฉันมิต้องไม่ต้องหลับต้องนอนกันพอดีเรอะ! จะกินก็ไปต่อคิวข้างหลัง ถ้าไม่กินก็ไปเลย!"

ทว่าฉากที่เกิดขึ้นต่อจากนั้นทำเอาฟางหมิงจำฝังใจไปชั่วชีวิต ต่อให้เขาจะพูดจาดีด้วยขนาดนี้ ป้าเจ้าของร้านก็ไม่สนใจไยดีแม้แต่น้อย ซ้ำยังไล่ตะเพิดเขาออกไปโดยไม่ลังเล

สิ่งที่ฟางหมิงไม่ทันสังเกตเห็นก็คือ ในเวลานี้ ลูกค้ารอบๆ ที่กำลังรอคิวเครปไข่อยู่ต่างมองมาด้วยสายตาประมาณว่า 'กูว่าแล้ว' ชัดเจนว่าคนที่ยอมมายืนต่อคิวที่นี่ ส่วนใหญ่ต่างเคยเจอกับนิสัยใจคอของป้าคนนี้มาหมดแล้ว

"เอาเถอะๆ พวกเราไปต่อแถวข้างหลังก่อนดีกว่า เดี๋ยวถึงคิวเราแล้วค่อยถ่ายก็ยังทัน"

ในจังหวะสำคัญ หยานอี้ก็ก้าวขึ้นมาคว้าตัวฟางหมิงที่กำลังจะเข้าไปเจรจาต่อเอาไว้

ทว่าต่างจากฟางหมิง เพราะตอนนี้หยานอี้อารมณ์ดีเป็นพิเศษ ฉากเมื่อกี้นี้มันดราม่าถูกใจชะมัด พอนำกลับไปตัดต่อลงเน็ต ผลตอบรับต้องกลายเป็นหัวข้อยอดฮิตบนโต่วอินแน่นอน ขนาดพาดหัวคลิปหยานอี้ก็คิดไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว ตั้งชื่อว่า 'ราชินีเครปไข่ตอกกลับเน็ตไอดอลสุดปัง' ไปเลย

และแล้ว ภายใต้การเกลี้ยกล่อมของหยานอี้ ทั้งสามคนจึงยอมไปต่อแถวยาวเหยียดอยู่ด้านหลังแต่โดยดี

"พี่ชาย ป้าเจ้าของร้านแกดุเดือดเลือดพล่านแบบนี้ตลอดเลยเหรอครับ?"

"ก็ใช่น่ะสิ ร้านนี้เปิดมาสิบกว่าปีแล้วก็เป็นแบบนี้มาตลอด แถมพอถึงเก้าโมงปุ๊บก็เก็บร้าน ต่อให้มีคิวยาวแค่ไหนก็ไม่ทำต่อแล้ว"

"โหดขนาดนั้นเลยเหรอครับ? แล้วทำไมคนยังยอมมาต่อคิวกันเยอะแยะขนาดนี้ล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่าหาเรื่องทรมานตัวเองเหรอครับ"

"นี่นายคงยังไม่รู้ล่ะสิ สองผัวเมียคู่นี้ทำเครปไข่มาสิบกว่าปี รสชาติไม่เคยเปลี่ยนเลยสักนิด ใช้ไข่ไก่บ้านแท้ๆ ซอสก็ทำเอง รสชาตินี้ฉันกล้าเอาหัวเป็นประกันเลยว่า ทั้งเหยียนเฉิงหาร้านที่เทียบชั้นได้ไม่เกินสามร้านหรอก"

…

แต่ถึงจะต้องต่อคิว การถ่ายทำของทั้งสามคนก็ใช่ว่าจะหยุดลง ในเมื่อเข้าไปถ่ายขั้นตอนการทำเครปไข่ไม่ได้ ก็หันมาถ่ายผู้คนรอบข้างแถวนั้นแทนเสียเลย ด้วยเหตุนี้หยานอี้กับพวกจึงชวนคนที่ยืนต่อคิวคุยสัพเพเหระไปเรื่อย และค่อยๆ ได้รับรู้เรื่องราวของร้านนี้จากปากของพวกเขา

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ คนที่มายืนต่อคิวที่นี่ส่วนใหญ่เป็นลูกค้าเก่าแก่ทั้งนั้น จากคำบอกเล่าของทุกคน ทำให้หยานอี้ทั้งสามคนพอจะเข้าใจสถานการณ์ของร้านนี้ขึ้นมา

เนื่องจากร้านนี้ใช้วัตถุดิบคัดสรรอย่างพิถีพิถัน กรรมวิธีทำแบบดั้งเดิม ฝีมือยังยอดเยี่ยมไร้ที่ติ ดังนั้นตอนที่เพิ่งเปิดแผงขายใหม่ๆ ลูกค้าจึงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย แทบทุกเช้าจะต้องมีแถวยาวเหยียดหลายสิบคน

แต่สองเฒ่าเจ้าของร้านกลับไม่สบอารมณ์ ทั้งคู่ต่างอายุปาเข้าไปเจ็ดสิบกว่าปีกันแล้ว นับว่าเป็นคนแก่ไม้ใกล้ฝั่ง แถมสองตายายก็ไม่ได้ขัดสนเงินทอง ลูกๆ ทางบ้านก็ส่งเงินมาให้ใช้ทุกเดือน ที่ออกมาเปิดร้านค้าขายก็แค่อยากหาอะไรทำสนุกๆ เท่านั้น จะยอมให้ร่างกายต้องมาพังเพราะเรื่องแบบนี้ได้ยังไง

ด้วยเหตุนี้ สองเฒ่าจึงสรรหาสารพัดวิธีเพื่อลดความนิยมของร้านลง เช่น การขึ้นราคาบ้างล่ะ หรือการพูดจาขวานผ่าซากใส่อย่างที่เห็นอยู่นี่บ้างล่ะ รวมถึงการตั้งกฎเกณฑ์แปลกๆ อีกสารพัด

และก็น่าประหลาดตรงที่ พอมีมาตรการพวกนี้ออกมา จำนวนลูกค้าของร้านก็ลดฮวบลงไปมากจริงๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้านทานความอร่อยของอาหารไม่ได้อยู่ดี แม้จะผ่านการงัดข้อไล่แขกมาสารพัดสารพัน ทุกวันนี้ในตอนเช้าก็ยังมีแถวยาวสิบกว่าคนยืนรออยู่เป็นประจำ