บทที่ 80 แรงงานฟรี

"เอาสิ เล่ามาเลย ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าคนอย่างหยานอี้จะมีโปรเจกต์ใหญ่อะไรกับเขาด้วย"

สำหรับโปรเจกต์ใหญ่ที่หยานอี้พูดถึง กู้พ่านเริ่มสนใจขึ้นมาจริงๆ จึงรีบเชิญเขาเข้ามาในห้อง

ในสายตาของกู้พ่าน แม้หยานอี้จะมากพรสวรรค์และกำลังโด่งดังในวงการบันเทิง แต่ถ้าพูดถึงเรื่องหัวการค้า มันดูจะห่างไกลตัวเขาเกินไปหน่อย

"ว่ามาซิ บอสหยานของเราคิดอะไรดีๆ ออกอีกแล้วล่ะ ให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างฉันได้เปิดหูเปิดตาหน่อยสิ?"

หลังจากรินน้ำให้หยานอี้แล้ว กู้พ่านก็ทิ้งตัวพิงโซฟา สายตามองเขาอย่างคาดหวัง

"คุณรู้หรือเปล่าว่ามีสิ่งที่เรียกว่า ระบบนิเวศเศรษฐกิจอินฟลูเอนเซอร์?"

หยานอี้มองกู้พ่านตรงหน้าด้วยแววตามั่นใจ

"ระบบนิเวศเศรษฐกิจอินฟลูเอนเซอร์? อะไรของนายเนี่ย?"

เรื่องในวงการบันเทิงหรือบนโต่วอิน กู้พ่านไม่ค่อยสันทัดเท่าไร พอหยานอี้เปิดประเด็นแบบนี้ เธอเลยงงเป็นไก่ตาแตก

"งั้นคุณคงรู้จักไลฟ์ขายของใช่ไหม?"

เห็นกู้พ่านทำหน้างง หยานอี้จึงเปลี่ยนวิธีอธิบายแล้วถามต่อ

"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว แต่มันเกี่ยวกับโปรเจกต์ใหญ่ที่นายว่ายังไงล่ะ? ก็แค่หาพวกเน็ตไอดอลมาหลอกเชือดขายของไม่ใช่เหรอ"

คราวนี้กู้พ่านพอเข้าใจ แต่พอเข้าใจแล้วกลับยิ่งงงหนักกว่าเดิม เธอคิดไม่ออกจริงๆ ว่ามันมีโอกาสทางธุรกิจตรงไหน

"ก็เพราะตอนนี้บนโลกออนไลน์มีการควบคุมสินค้าในไลฟ์น้อยมาก ไม่มีช่องทางตรวจสอบอย่างจริงจัง ไลฟ์ขายของถึงได้ถูกด่าเละเทะแบบนี้ไง มีเน็ตไอดอลหน้าใหม่ตั้งเท่าไรที่ต้องพังไม่เป็นท่าเพราะไลฟ์ขายของ ก็เพราะสินค้าไม่มีอะไรรับประกันคุณภาพเลยนั่นแหละ"

เมื่อได้ยินภาพจำที่กู้พ่านมีต่อไลฟ์ขายของ มุมปากของหยานอี้ก็ยกยิ้มขึ้น ก่อนจะอธิบายสิ่งที่เตรียมไว้อยู่นานออกมา

"เดี๋ยวนะ แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพวกเราล่ะ? เรื่องพวกนี้มันควรเป็นทางโต่วอินที่ต้องไปคิดไม่ใช่เหรอ?"

แม้เหตุผลยาวยืดของหยานอี้จะฟังดูเข้าท่าและตรงกับความเป็นจริง แต่กู้พ่านก็ยังมองไม่เห็นว่ามันจะกลายเป็นโปรเจกต์ใหญ่อย่างที่เขาคุยไว้ได้อย่างไร

"ผมคิดว่าเราทำ 'แพลตฟอร์มโต่วซาง' ขึ้นมาได้ คัดเฉพาะสินค้าดีมีคุณภาพมาให้พวกเน็ตไอดอลเลือกเอาไปไลฟ์ขาย พูดง่ายๆ ก็คือสร้างเถาเป่าหรือจิงตงบนโต่วอินขึ้นมา"

คราวนี้หยานอี้ไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาเปิดเผยแผนการคร่าวๆ ทั้งหมดออกมาตรงๆ

"เถาเป่ากับจิงตงบนโต่วอินเนี่ยนะ? มันจะไหวเหรอ? ประเด็นคือคนจะยอมรับหรือเปล่า?"

ตอนนี้กู้พ่านเข้าใจไอเดียของหยานอี้ทะลุปรุโปร่งแล้ว เพียงแต่โมเดลแบบนี้ยังไม่เคยมีใครทำมาก่อน ความเสี่ยงจึงเห็นชัดเจนมาก

"ผมรู้ว่ามันเสี่ยง แต่คุณเคยคิดไหมว่าทำไมจิงตงถึงแย่งลูกค้าบางส่วนมาจากเถาเป่าได้? ก็เพราะเขามีการันตีคุณภาพไงล่ะ สิ่งที่เราจะทำก็คือเอาการการันตีคุณภาพมารวมกับพลังของอินฟลูเอนเซอร์ ทำให้ลูกค้าเข้าใจสินค้ามากขึ้นและตัดสินใจซื้อง่ายขึ้น แบบนี้ก็วิน-วินทั้งสองฝ่ายไม่ใช่เหรอ?"

แผนธุรกิจนี้ หยานอี้ขบคิดมาตลอดนับตั้งแต่ครั้งที่ไลฟ์ขายของกับหลูอวี่

ภาพสินค้าตัวอย่างที่กองล้นโกดังเก็บของในสตูดิโอยังคงติดตา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงรายงานที่ฟางหมิงส่งมาให้ สินค้าร้อยชิ้น คัดที่พอใช้ได้จริงๆ ออกมาได้สักสองชิ้นก็บุญหัวแล้ว

บนแพลตฟอร์มที่ไม่มีการคัดกรองคุณภาพอย่างโต่วอิน การไลฟ์ขายของจึงกลายเป็นแดนสวรรค์ของพวกพ่อค้าไร้จรรยาบรรณ สินค้าไม่ตรงปกยังพอทน แต่บางเจ้าถึงขั้นเอาของเน่าเสียหมดอายุที่ควรโยนทิ้งมาหลอกขายหน้าตาเฉย

พฤติกรรมหน้าเลือดของพ่อค้าพวกนี้ รวมไปถึงการหลอกเชือดคนดูของพวกสังกัดและสตูดิโอเน็ตไอดอล จึงทำให้ผู้ใช้โต่วอินเกิดความรู้สึกแอนตี้การไลฟ์ขายของไปโดยปริยาย

"เอาล่ะ ที่นายพูดมาฉันเข้าใจหมดแล้ว ยอมรับเลยว่านายทำการบ้านมาดีมาก แต่ถ้าคิดจะเริ่มธุรกิจโมเดลนี้ ทั้งเงินทุน กำลังคน และทรัพยากรที่เราต้องทุ่มลงไปในระยะแรกมันไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ แค่ด่านตรวจสอบคุณภาพสินค้าก็งานช้างแล้ว"

ในฐานะทายาทตระกูลธุรกิจ พอหยานอี้กางแผนทั้งหมดออกมา กู้พ่านก็คำนวณงบประมาณเบื้องต้นในใจได้ทันที ใบหน้าของเธอเริ่มฉายแววลักลั่นใจ

"ลำพังแค่เราสองคนไม่มีทางฮุบเค้กก้อนใหญ่ขนาดนี้ได้หรอก ทางที่ดีคือต้องหาพาร์ตเนอร์มาร่วมลงเรือด้วยกัน ถึงกำไรจะต้องถูกแบ่งออกไป แต่มันก็ยังดีกว่าดันทุรังทำแล้วคว้าน้ำเหลวไม่ใช่เหรอ"

หยานอี้ไม่ได้กะจะปั้นโปรเจกต์นี้ขึ้นมาด้วยตัวคนเดียวกับกู้พ่านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เพราะมันต้องพึ่งพาเงินทุนมหาศาลรวมถึงเส้นสายคอนเนกชัน แค่เงินสิบล้านกว่าหยวนในมือเขาตอนนี้ โยนลงไปคงไม่เกิดแม้แต่ระลอกคลื่นด้วยซ้ำ

"สมองนายนี่มันทำด้วยอะไรกันนะ? โปรเจกต์นี้ต่อให้ไม่มีฉัน นายก็คงทำสำเร็จอยู่ดีใช่ไหมล่ะเนี่ย ฉันว่าป่านนี้นายคงเล็งพวกนักลงทุนไว้หมดแล้วล่ะสิ"

พอได้ยินแบบนั้น กู้พ่านก็เริ่มเอะใจขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เธอหรี่ตามองคนตรงหน้าอย่างจับผิด

"แหะๆ ผมก็ไม่อยากกินรวบคนเดียวนี่นา อีกอย่างมีคุณมาช่วยก็ทุ่นแรงผมไปได้ตั้งเยอะ แถมเรายังอยู่ห้องตรงข้ามกันอีก ไม่ต้องกลัวว่าคุณจะหอบเงินหนีไปไหนด้วยใช่ไหมล่ะ?"

ถึงตอนนี้หยานอี้ถึงได้ยอมโผล่หางจิ้งจอกออกมา

"หนอยแน่ะ คิดจะหลอกใช้ฉันเป็นแรงงานฟรีล่ะสิ ฉันดูออกหรอกย่ะ ถ้าไม่มีเรื่องให้ช่วย นายคงไม่โผล่หัวมาหาฉันหรอก!"

พูดถึงขั้นนี้ กู้พ่านก็อ่านเจตนาของหยานอี้ทะลุปรุโปร่ง เขาก็แค่อยากยืมคอนเนกชันของเธอและหลอกใช้แรงงานเธอ ส่วนตัวเองก็ลอยตัวเป็นเถ้าแก่นอนกินสบายใจเฉิบ

"คุณก็รู้ว่าตอนนี้ผมต้องวุ่นอยู่กับงานที่สตูดิโอ จะเอาเวลาและแรงที่ไหนไปทุ่มกับโปรเจกต์นี้เต็มตัวล่ะ อีกอย่างเรื่องดึงดูดเงินทุนกับหาสปอนเซอร์ คุณเชี่ยวชาญกว่าผมตั้งเยอะ คนเก่งก็ต้องเหนื่อยหน่อยเป็นธรรมดา"

หยานอี้ถูมือไปมาพลางยิ้มประจบกู้พ่าน

แม้เจตนาของหยานอี้จะดูออกง่ายดาย แต่ผลกำไรมหาศาลที่แผนนี้จะสร้างได้ก็ล่อตาล่อใจกู้พ่านไม่น้อย นี่มันคือการลงไปแย่งเค้กจากปากป๋าหม่ากับพี่ตงเชียวนะ หากทำสำเร็จขึ้นมาจริงๆ ผลประโยชน์ที่จะตามมาย่อมมหาศาลเกินจินตนาการ

"เอาเถอะๆ ฉันยอมตกลงก็ได้ แต่สเกลงานใหญ่ขนาดนี้ คงต้องดึงพวกบิ๊กเนมเข้ามาร่วมด้วยหลายคน ถึงเวลานั้นส่วนแบ่งของนายอาจจะลดฮวบจนเหลือนิดเดียวก็ได้ นายแน่ใจนะว่าจะเอาแบบนี้?"

หลังจากชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียอย่างรวดเร็ว กู้พ่านที่ทนต่อสิ่งยั่วใจอย่างผลกำไรก้อนโตไม่ไหว ก็ยอมตกปากรับคำในที่สุด

เพียงแต่โปรเจกต์นี้มันใหญ่โตเกินไปจริงๆ ลำพังตัวเธอเองก็คงกลืนเค้กชิ้นนี้ไม่ลง ทว่าหากมีคนมาร่วมวงมากขึ้น การจัดสรรผลประโยชน์ก็คงไม่ราบรื่นและเรียบง่ายเหมือนอย่างที่คิดไว้ตอนนี้แล้ว