บทที่ 81 นิสัยเสียนี่คุณ!

"เรื่องนี้ไม่มีปัญหาอยู่แล้วครับ ผมแค่เป็นคนเสนอแผน เงินลงทุนย่อมสู้พวกคุณไม่ได้แน่ แต่ผมต้องมีอำนาจในการตัดสินใจระดับหนึ่ง นอกนั้นคุณจัดการตามความเหมาะสมได้เลย"

ในเมื่อตัดสินใจมาหากู้พ่านแล้ว เรื่องพวกนี้หยานอี้ย่อมคิดรอบคอบไว้ล่วงหน้านานแล้ว จึงพยักหน้าตอบตกลงโดยไม่ลังเล

ทว่า การจะให้หยานอี้ยอมมอบอำนาจในมือออกไปทั้งหมดนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้ คนที่ผ่านชีวิตมาสองชาติอย่างเขาย่อมรู้ซึ้งถึงความเลือดเย็นของพวกนายทุนเมื่ออยู่ต่อหน้าผลประโยชน์ หากโปรเจกต์นี้สำเร็จขึ้นมา เพื่อกอบโกยผลประโยชน์ คนพวกนั้นก็มีโอกาสสูงที่จะทำเรื่องขัดกับเจตนารมณ์แรกเริ่มของเขา ดังนั้นบางเรื่องหยานอี้จึงต้องพูดคุยให้ชัดเจนแต่เนิ่นๆ

"ข้อกังวลของคุณฉันเข้าใจดีค่ะ แต่วางใจเถอะ คนที่ฉันจะดึงมาร่วมไว้ใจได้แน่นอน เรื่องวิสัยทัศน์สั้นแบบนั้นพวกเขาไม่ทำหรอก"

กู้พ่านที่ไม่ได้เพิ่งเคยทำธุรกิจเป็นครั้งแรกย่อมเข้าใจความกังวลในใจของหยานอี้ เมื่อฟังจบจึงเอ่ยปากอธิบาย

พอพูดคุยกันถึงขั้นนี้ เรื่องนี้ก็ถือว่าตกลงกันได้เป็นรูปเป็นร่างแล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่ากู้พ่านจะใช้เส้นสายคอนเนกชันของตัวเองเปลี่ยนแผนการบนหน้ากระดาษให้กลายเป็นความจริงได้อย่างไร

จากนั้นทั้งสองก็ช่วยกันวิเคราะห์เจาะลึกรายละเอียดปลีกย่อยกันอีกรอบ หยานอี้ถึงได้ออกจากบ้านของกู้พ่านอย่างพึงพอใจ ภารกิจของวันนี้ถือว่าลุล่วงด้วยดี

แน่นอนว่า เรื่องนี้จะโยนให้กู้พ่านจัดการคนเดียวทั้งหมดไม่ได้ หยานอี้เองก็ต้องลงแรงช่วยด้วยส่วนหนึ่ง อย่างเช่นเรื่องการคัดเลือกร้านค้าที่จะเข้าร่วมในช่วงแรก

ช่วงหลายวันมานี้ ฟางหมิงได้ตระเวนแวะชิมตามร้านค้าต่างๆ ทั่วทั้งเหยียนเฉิง ร้านที่มีสินค้าเด่นเป็นเอกลักษณ์นั้น หยานอี้ได้ขอเบอร์ติดต่อเก็บไว้เรียบร้อยแล้ว

ขั้นต่อไปที่หยานอี้ต้องทำก็คือการหาโอกาสร่วมมือกับพวกเขา นำสินค้าที่มีเอกลักษณ์เหล่านั้นมาสร้างเป็นห่วงโซ่อุตสาหกรรม เพื่อเป็นสินค้าชุดแรกของโปรเจกต์ในครั้งนี้

เช้าวันต่อมา หยานอี้ไม่ได้เข้าไปที่สตูดิโอ แต่นั่งแท็กซี่ตรงไปยังแผงขนมโตเกียวไข่ของสองตายายทันที

หลังจากที่หยานอี้ช่วยโปรโมตร้านขนมโตเกียวไข่แห่งนี้ลงโต่วอินไปเมื่อสองวันก่อน ในเวลานี้ แถวที่ยืนต่อคิวรออยู่หน้าแผงยาวเหยียดไปหลายสิบคนแล้ว เผลอๆ อาจจะแตะถึงหลักร้อยคนเสียด้วยซ้ำ

ส่วนคุณยายก็ดูจะอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้นกว่าสองวันก่อนอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งเห็นได้ชัดเจนว่ากำลังหงุดหงิดกับความโด่งดังเป็นพลุแตกในตอนนี้

ภาพนี้ทำให้หยานอี้อดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่ตัวเองถูกคลื่นมหาชนผลักดันจนติดเทรนด์เวยป๋อหลายต่อหลายครั้ง พอมาเห็นภาพตรงหน้าเข้า หยานอี้ก็เริ่มจะรู้สึกอินตามขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

อย่างไรก็ตาม หยานอี้ไม่ได้ผลีผลามเดินเข้าไป แต่เลือกที่จะยืนรอให้สองตายายเก็บแผงอยู่ข้างๆ ก่อนหน้านี้ตอนมาถ่ายคลิป หยานอี้เคยได้ยินคนแถวนั้นบอกว่า สองตายายจะเก็บแผงตรงเวลาเก้าโมงเช้าเสมอ ต่อให้มีคนยืนรออีกมากแค่ไหนก็จะไม่ยอมทำเพิ่มอีกแม้แต่ชิ้นเดียว เป็นแบบนี้มาตลอดสิบกว่าปี

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ไม่นานก็มาถึงเวลาเก้าโมงเช้า

เวลานี้แถวหน้าแผงขนมโตเกียวไข่ยังคงยาวเหยียด แถมยังมีบางคนที่เพิ่งเดินทางมาถึง

ทว่าสองตายายคู่นี้กลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น หลังจากทำขนมโตเกียวไข่ชิ้นสุดท้ายเสร็จแล้วก็เริ่มเก็บแผงทันที

"ยายครับ ผมอุตส่าห์ดั้นด้นมาจากทางใต้ของเมืองเลยนะ ยายช่วยทำให้ผมสักชิ้นเถอะครับ!"

"อย่าเพิ่งเก็บสิครับ ผมต่อคิวมาตั้งครึ่งค่อนชั่วโมง อีกนิดเดียวก็จะถึงผมแล้วเนี่ย!"

"ยายจ๋า ขอร้องละช่วยทำให้หนูสักชิ้นเถอะนะ ถ้ายายไม่ทำหนูก็ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละ"

…

เมื่อเห็นว่าสองตายายเริ่มเก็บข้าวของจริงๆ คนที่ยืนต่อคิวอยู่รอบๆ ต่างไม่ยอมกันเลยสักคน พากันส่งเสียงร้องขอให้สองตายายช่วยทำต่อ

แต่ไม่ว่าผู้คนรอบข้างจะพากันหว่านล้อมอย่างไร สองตายายก็ไม่ยอมเปิดขายต่อเด็ดขาด

ที่สำคัญที่สุดคือ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทั้งสองคำนวณยอดขายในแต่ละวันได้อย่างแม่นยำ วัตถุดิบที่เตรียมมาจึงพอดีเป๊ะ ไม่มีทางที่จะทำเพิ่มต่อได้เลยแม้แต่น้อย

"พวกแกจะพูดยังไงก็ไม่มีประโยชน์ทั้งนั้น วัตถุดิบหมดเกลี้ยงแล้ว วันนี้ไม่ขายแล้วโว้ย อยากกินพรุ่งนี้ก็มาให้เช้ากว่านี้ อย่ามาเอะอะโวยวายแถวนี้นะ ถ้าพวกแกยังไม่หยุดฉันจะนอนแผ่ลงไปกับพื้นเดี๋ยวนี้แหละ!"

เมื่อเห็นว่าฝูงชนที่เซ้าซี้อยู่รอบๆ ไม่มีทีท่าว่าจะยอมรามือ ยายก็แผดเสียงตะโกนลั่นขึ้นมาทันที แถมยังทำท่าจะทิ้งตัวนอนลงกับพื้นจริงๆ

การกระทำของคุณยายทำเอาทุกคนถึงกับผวาไปตามๆ กัน ลูกค้าที่เดิมทียังฮึดฮัดส่งเสียงเรียกร้อง พอเห็นท่าทางของคุณยายแบบนี้ก็รู้ทันทีว่าวันนี้หมดหวังที่จะได้กินขนมโตเกียวไข่ของร้านนี้แล้ว จึงจำใจทยอยแยกย้ายกันไป

หลังจากที่ฝูงชนเริ่มสลายตัวไปจนเกือบหมด หยานอี้จึงค่อยๆ เดินเข้าไปข้างหน้า และช่วยสองผู้เฒ่าเข็นรถสามล้อคันเล็กที่บรรทุกแผงขายของอยู่

"แก! แกนี่เอง! แกคือหนึ่งในสามคนที่มาถ่ายคลิปวันนั้นใช่ไหม!"

แต่หยานอี้เพิ่งจะยื่นมือเข้าไปจับ คุณยายที่อยู่ข้างๆ ก็จำหยานอี้ได้ในทันที พลางชี้นิ้วใส่หน้าหยานอี้แล้วตะโกนเสียงดัง

"แกถอยไปเลยนะ ฉันไม่ต้องให้แกมาช่วย แกสร้างเรื่องเดือดร้อนให้พวกเรายังไม่พออีกเหรอไง! รีบไสหัวไปให้พ้นหน้าฉันเลย!"

คราวนี้คุณยายโกรธจัดจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ จากคำพูดของลูกค้าหลายคนที่ได้ยินมาสองวันนี้ ยายก็รู้หมดแล้วว่าการที่ค้าขายวุ่นวายโกลาหลขนาดนี้ตลอดหลายวัน ล้วนเป็นฝีมือของพวกหยานอี้ทั้งสิ้น

พูดจบ ยายก็กระโดดลงมาจากรถสามล้ออย่างเดือดดาล ปรี่เข้าไปหมายจะไล่ตะเพิดหยานอี้ออกไปให้พ้น

"ยายครับ ยายอย่าเพิ่งโมโหเลยนะ ฟังผมก่อน ผมมีเรื่องสำคัญจะคุยกับยายจริงๆ ครับ"

หยานอี้รู้ตัวว่าตนเองเป็นฝ่ายผิด ไม่ว่าคุณยายจะดึงทึ้งอย่างไรเขาก็ไม่ยอมตอบโต้หรือต่อปากต่อคำเลยแม้แต่น้อย เพียงแต่ใช้สองมือคอยปัดป้องฝ่ามือที่คุณยายฟาดลงมา พลางรีบส่งเสียงร้องบอก

"ยายเฒ่า หยุดเดี๋ยวนี้เลย ฟังดูก่อนว่าเขามีอะไรจะพูด"

ตาที่อยู่ข้างๆ พอเห็นคู่ชีวิตของตนมีท่าทางฉุนเฉียวขนาดนั้นก็รีบเข้ามาห้ามปรามทันควัน อย่าลืมสิว่าตอนนี้ยังอยู่กลางถนนใหญ่ หากยังโวยวายต่อไปแบบนี้ภาพมันจะดูแย่แค่ไหน แล้วชาวบ้านร้านตลาดแถวนี้ก็รู้จักกันทั้งนั้น แบบนี้ไม่ใช่กลายเป็นตัวตลกให้เขาหัวเราะเยาะเอาเรอะ

"ก็ได้ๆ แกจะพูดอะไรก็ว่ามา พูดจบแล้วก็รีบไสหัวไปซะ ที่นี่ไม่ต้อนรับแก"

คำพูดของตาได้ผลอยู่บ้าง ทำให้คุณยายที่กำลังอารมณ์ร้อนค่อยๆ สงบลงเล็กน้อย แต่ประกายความโกรธในแววตายังไม่จางหายไปเลยแม้แต่น้อย

"การเปลี่ยนแปลงที่แผงของพวกคุณสองวันมานี้ ผมคิดว่าพวกคุณทั้งสองคนคงเห็นแล้ว พูดตามตรงนะครับ เรื่องนี้เป็นฝีมือผมจริงๆ แต่ที่ผมทำไปก็เพราะหวังดีกับพวกคุณนะครับ"

ในที่สุดหยานอี้ก็หาจังหวะพูดจนได้ เขาไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบขยับเข้าไปพูดกับสองตายายตรงหน้าทันที

"แกยังมีหน้ามาบอกว่าหวังดีกับพวกเราอีกเหรอ ถ้าไม่ใช่เพราะแกหาเรื่องสร้างความวุ่นวาย พวกเราสองคนจะต้องโดนคนมารุมล้อมจนแทบหายใจไม่ออกแบบนี้ไหม พวกเราอายุปูนนี้จนกระดูกจะผุกันหมดแล้ว แกนี่มันขาดจิตสำนึกเกินไปแล้วนะแก!"

พอพูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา คุณยายก็เริ่มมีน้ำโหอีกรอบ พลางชี้นิ้วด่าใส่หน้าหยานอี้เสียงดังลั่น

"ยายฟังผมพูดให้จบก่อนสิครับ ขนมโตเกียวไข่ของพวกคุณเป็นขนมที่อร่อยที่สุดและเป็นรสชาติต้นตำรับของเหยียนเฉิงแท้ๆ เท่าที่ผมเคยกินมาหลายปีเลย ผมอยากให้คนอีกมากมายได้ลิ้มลองขนมโตเกียวไข่ที่อร่อยขนาดนี้ และที่ผมมาหาพวกคุณในวันนี้ ก็เพื่อเรื่องนี้นี่แหละครับ ผมคิดว่าพวกเราน่าจะใจเย็นๆ แล้วนั่งลงคุยกันดีๆ ได้นะครับ"

หยานอี้ที่ผ่านโลกมาสองชาติย่อมมีชั้นเชิงในการรับมือกับผู้คนอยู่พอตัว หลังจากหยานอี้กล่าวจบ คุณยายที่เดิมทียังฉุนเฉียวก็ค่อยๆ สงบอารมณ์ลงมาได้ แม้ความเคืองแค้นในแววตาจะยังไม่หมดไป แต่ก็ไม่ได้เกรี้ยวกราดเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

"แกจะพูดอะไรก็ว่ามา ฉันอยากจะรู้นักว่าแกจะมาไม้ไหนอีก วันนี้ถ้าแกพูดไม่เคลียร์ละก็ อย่าหวังว่าจะได้เดินออกไปจากตรงนี้เลย"

คุณยายจ้องมองหยานอี้ที่อยู่ตรงหน้า พลางยกกำปั้นขึ้นมาขู่ด้วยน้ำเสียงเอาเรื่อง