บทที่ 82 เพื่อลูกชาย

"คุณตากับคุณยายลองคิดดูนะครับ ทุกวันนี้สองท่านเหน็ดเหนื่อยตื่นแต่เช้ากลับบ้านมืดค่ำ ขายขนมโตเกียวไข่ได้แค่วันละไม่กี่ร้อยชิ้น คนที่มีโอกาสได้ลิ้มรสความอร่อยขนาดนี้ก็เลยมีแค่วันละไม่กี่ร้อยคน ทำไมเราไม่ทำให้รสชาตินี้เป็นที่รู้จักของคนมากขึ้นล่ะครับ เผลอๆ อาจจะทำให้คนทั้งประเทศ หรือแม้กระทั่งคนทั่วโลกรู้จักเลยก็ได้นะ"

เมื่อเห็นท่าทีของคุณยาย หยานอี้ก็เผยรอยยิ้มอย่างมั่นใจทันที

"ให้คนทั้งโลกได้กินขนมโตเกียวไข่ของพวกเราเนี่ยนะ? ไอ้หนุ่ม แกพูดจาเพ้อเจ้อใหญ่โตไปหน่อยมั้ง?"

ตอนนั้นคุณยายยังไม่ทันได้พูดอะไร คุณตาที่อยู่ข้างๆ ก็อดไม่ได้ที่จะถามแทรกขึ้นมา สองสามีภรรยาคู่นี้ทำงานงกๆ มาทั้งชีวิตอย่างซื่อสัตย์สุจริต ก็เพียงเพื่อให้คนได้กินขนมโตเกียวไข่สูตรดั้งเดิมแท้ๆ ฝีมือพวกเขามากขึ้น ไม่เคยคิดฝันมาก่อนเลยว่าขนมโตเกียวไข่ของตนจะไปถึงขั้นให้คนทั้งโลกได้กิน

"ถ้าพึ่งแค่สองท่าน ลำพังก็คงเป็นไปไม่ได้หรอกครับ แต่ถ้าพวกเราเปลี่ยนขนมโตเกียวไข่ให้เป็นกระบวนการผลิตแบบสายพานโรงงาน ใช้สูตรของสองท่าน บวกกับวัตถุดิบแท้ดั้งเดิม นำมาแปรรูปและบรรจุสุญญากาศ จากนั้นก็ส่งต่อให้ทางเราช่วยทำการตลาดและจัดจำหน่าย แบบนี้มันก็สำเร็จได้ไม่ใช่เหรอครับ?"

หยานอี้รู้ดีแก่ใจว่า หากวันนี้ไม่เอาอะไรที่เป็นรูปธรรมออกมาแสดง คงไม่มีทางโน้มน้าวสองเฒ่านี้ได้ จึงเผยแผนการทั้งหมดออกมาทันที

จะว่าไปแล้ว พอสิ้นเสียงของหยานอี้ บนใบหน้าของสองตายายก็ปรากฏแววตกตะลึงขึ้นมาทันที

"สายพานโรงงานเหรอ?"

"วิธีของแกมันจะได้ผลจริงเรอะ?"

สองเฒ่ามองหยานอี้ตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย เรื่องที่หยานอี้พูดมันเกินขอบเขตความเข้าใจของพวกเขาไปไกลลิบ

"ได้แน่นอนสิครับ ด้วยเทคโนโลยีปัจจุบันนี้ แม้แต่ขนมแป้งทอดธัญพืชก็ยังเอาเข้าสายพานผลิตออกมาเป็นสินค้าคราวละมากๆ ได้ แล้วทำไมขนมโตเกียวไข่ของเราจะทำไม่ได้ล่ะ ขอแค่เราทำการตลาดให้ดี ใส่ใจเรื่องวัตถุดิบ ยังไงก็ต้องประสบความสำเร็จแน่นอน"

หยานอี้รู้ถึงความสงสัยของสองเฒ่า จึงอธิบายซ้ำอีกรอบอย่างใจเย็น

"ไอ้หนุ่ม เรื่องที่แกพูดมันฟังดูเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ พวกเราสองคนคงให้คำตอบตอนนี้ไม่ได้หรอก เอาแบบนี้ดีไหม พวกเราขอปรึกษากับลูกชายก่อน ถ้าลูกชายบอกว่าทำได้ เราค่อยว่ากัน แต่ถ้าลูกชายบอกว่าไม่ได้ เรื่องนี้ก็เลิกคุยกันไปเถอะ"

เรื่องใหญ่ขนาดนี้ สองตายายตัดสินใจด้วยตัวเองไม่ถูกจริงๆ ในทันที ประกอบกับทั้งคู่ไม่รู้เรื่องกระบวนการผลิตสมัยใหม่ หลังจากคิดไปคิดมา คุณตาจึงตัดสินใจว่าจะลองถามลูกชายดูก่อน

"ได้แน่นอนครับ นี่นามบัตรของผม ถ้าตัดสินใจได้แล้วก็โทรหาผมได้เลย หรือมีตรงไหนไม่เข้าใจก็โทรมาถามผมได้โดยตรง ผมจริงจังนะ สองท่านก็เห็นการเปลี่ยนแปลงของแผงขายขนมโตเกียวไข่ตลอดหลายวันมานี้แล้ว คงรู้ว่าผมมีความสามารถแค่ไหน"

หยานอี้รู้ดีว่าเรื่องแบบนี้เร่งรัดกันไม่ได้ จึงไม่ได้บีบคั้นให้สองตายายตัดสินใจทันที เขาแค่วางนามบัตรทิ้งไว้แล้วเดินจากไป

"นี่ตาเฒ่า แกคงไม่ได้คิดจะตกลงกับเขาจริงๆ หรอกนะ ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันทะแม่งๆ ไม่ค่อยน่าไว้ใจยังไงก็ไม่รู้"

พอลับหลังหยานอี้ คุณยายก็หันไปมองคู่ชีวิตของตน พลางพูดขึ้นมาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

"ยายเฒ่าเอ๊ย ชาตินี้ของพวกเราสองคนมันก็คงได้แค่นี้แหละ แต่เรายังมีลูกชายอยู่นะ ถ้าลูกชายอยากจะซื้อบ้านแต่งงานในมั่วตู ต่อให้พวกเราทำงานงกๆ ไปอีกชาติหนึ่งก็คงหาเงินก้อนนั้นไม่พอหรอก ถ้าไอ้หนุ่มคนนี้ไว้ใจได้จริง เพื่อลูกชายแล้ว ต่อให้ยากแค่ไหนเราก็ต้องลองทำดู"

คุณตาถอนหายใจยาว ก่อนจะหันไปสบตากับภรรยาข้างกายแล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

อันที่จริงสิ่งที่ลูกค้าทุกคนไม่เคยรู้ก็คือ การที่สองเฒ่าอายุปูนนี้ยังออกมาขายของ เหตุผลเพียงส่วนน้อยคือทำเพราะใจรัก แต่ส่วนใหญ่ล้วนทำเพื่อลูกชายหัวแก้วหัวแหวนทั้งสิ้น

แม้ลูกชายจะประสบความสำเร็จและส่งเงินกลับมาให้ที่บ้านทุกเดือน ทว่าการที่ลูกต้องใช้ชีวิตในเมืองใหญ่อย่างมั่วตู จะซื้อบ้านสักหลังก็ต้องใช้เงินตั้งหลายล้านหยวน ฐานะทางบ้านพวกเขาก็ไม่ได้ร่ำรวย จะไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนกัน

ตอนนี้ลูกชายก็อายุไม่น้อยแล้ว ยังไม่มีทั้งเมียทั้งบ้าน สองสามีภรรยาแก่เฒ่าก็เพราะกังวลใจเรื่องนี้แหละ ถึงต้องยอมตื่นแต่เช้าออกมาตั้งแผงขายของทุกวัน

"เอาเถอะ ไว้ค่อยถามลูกดู ถ้าลูกบอกว่าได้ พวกเราก็ลุย"

คำพูดของคุณตาแทงใจดำคุณยายเข้าอย่างจัง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คุณยายก็เอ่ยออกมาด้วยแววตาแน่วแน่

ขณะเดียวกัน หยานอี้ที่เดินจากมาก็เผยสีหน้าผ่อนคลาย เห็นได้ชัดว่าปฏิกิริยาของสองตายายในวันนี้ล้วนอยู่ในความคาดหมายของเขาทั้งหมด สำหรับหยานอี้ ตราบใดที่ทั้งสองคนไม่ได้ปฏิเสธอย่างชัดเจนทันควัน นั่นก็แปลว่ายังมีหวัง แต่ถ้าสองเฒ่าปฏิเสธแบบไม่คิดเลยแม้แต่น้อย เรื่องนี้ก็คงต้องปิดฉากลงตรงนั้น

หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจช่วงเช้า เวลาก็ผ่านไปครึ่งวันแล้ว หยานอี้แวะกินมื้อเที่ยงแบบง่ายๆ จากนั้นจึงเดินเอื่อยๆ กลับมาที่สตูดิโอ

เวลานี้ภายในสตูดิโอค่อนข้างคึกคัก ทีมงานถ่ายทำของเฉินเซียงหกโมงครึ่งกำลังเร่งถ่ายทำวิดีโอของวันนี้อย่างขะมักเขม้น ส่วนทางด้านหลูอวี่ก็กำลังพาคนไม่กี่คนช่วยกันคัดแยกและเก็บกวาดสินค้าตัวอย่างที่เคยกองสุมอยู่เต็มห้องเก็บของ ไม่มีใครสนใจหยานอี้ที่ไม่โผล่หน้ามาตลอดทั้งเช้าเลยสักคน

หลังจากผ่านการไลฟ์ขายของครั้งแรกไปแล้ว ปัจจุบันหลูอวี่จะจัดไลฟ์ขายของด้วยตัวเองทุกคืนวันหยุดสุดสัปดาห์

ด้วยความที่เคยมีฐานคนดูที่หยานอี้ช่วยดันให้ ประกอบกับแนวทางที่เขาวางไว้ให้อย่างชัดเจน ตอนนี้แม้หลูอวี่จะไม่ต้องพึ่งพาหยานอี้ เธอก็สามารถดำเนินรายการได้อย่างเป็นมืออาชีพและคล่องแคล่วแล้ว

ยอดขายจากการไลฟ์แต่ละครั้งสามารถทรงตัวอยู่ที่ราวๆ เจ็ดถึงแปดแสนหยวน ถือเป็นแหล่งรายได้ที่มั่นคงมากทีเดียว หากวันไหนโชคดีหน่อย ยอดขายอาจพุ่งไปถึงหนึ่งถึงสองล้านหยวนได้เลย ปัจจุบันบนโต่วอินคงมีเพียงพวกอินฟลูเอนเซอร์ระดับท็อปที่มียอดฟอลโลเวอร์เกินสิบล้านเท่านั้นที่จะพอเทียบเคียงได้

จากบรรยากาศในสตูดิโอตอนนี้ จะเห็นได้ว่าในที่สุดทั้งสตูดิโอก็ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้องแล้ว แม้จะไม่มีหยานอี้คอยคุม งานทุกอย่างก็ยังดำเนินไปได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ทว่าในเวลานี้ ในใจของหยานอี้กลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเคว้งคว้างขึ้นมาเล็กน้อย ตอนแรกก็แค่เปิดสตูดิโอขึ้นมาเล่นๆ ตามอารมณ์ชั่ววูบ ไม่นึกเลยว่าเวลาผ่านไปเพียงแค่เดือนกว่าๆ จะมาได้ไกลถึงระดับนี้

อย่างไรก็ตาม หยานอี้ไม่ได้คิดจะให้สตูดิโอแห่งนี้ขยายตัวอย่างรวดเร็วเกินไปในช่วงเวลานี้ เขาตั้งใจเพียงแค่ว่าจะรอให้โครงสร้างและการจัดการของที่นี่สมบูรณ์พร้อมก็พอแล้ว

หลายวันมานี้ แค่การปั้นอินฟลูเอนเซอร์สองคน หยานอี้ก็เหนื่อยสายตัวแทบขาดจนสภาพดูไม่จืด ถ้าขืนให้เขาต้องมาคอยปั้นและขยายอินฟลูเอนเซอร์หน้าใหม่อีก มีหวังเจ้านายสายขี้เกียจระยะสุดท้ายอย่างเขาได้ขาดใจตายคาที่แน่ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อสตูดิโอขยายใหญ่โตจนกลายเป็นบริษัท หากอินฟลูเอนเซอร์ในสังกัดเพิ่มมากขึ้น ผลประโยชน์แผ่ขยายกว้างออกไป เจตนารมณ์ดั้งเดิมของสตูดิโอแห่งนี้ก็คงจะสูญสลายหายไปด้วย

เมื่อถึงเวลานั้น ภายใต้แรงขับเคลื่อนของผลประโยชน์ ทีมงานเล็กๆ ที่เคยกลมเกลียวเหนียวแน่นก็อาจจะแตกแยกไม่เป็นท่า จนสูญเสียความเรียบง่ายและบริสุทธิ์ใจในตอนนี้ไป ซึ่งนั่นไม่ใช่สิ่งที่หยานอี้อยากเห็นเลยแม้แต่น้อย