บทที่ 83 ฉันมีบทหนึ่งอยากให้นายมาเล่น

หลังจากกลับมาถึงสตูดิโอ หยานอี้ไม่ได้เข้าไปรบกวนการทำงานของคนอื่น เขาเดินกลับเข้าห้องทำงานของตัวเองเงียบๆ แล้วเริ่มวางแผนตารางงานในช่วงหลังจากนี้

ต้องยอมรับเลยว่า นับตั้งแต่ไปร่วมงานเลี้ยงที่เฉินลู่จัดขึ้นคราวก่อน แล้วเขาหันมาคลุกคลีอยู่แต่ในแวดวงเน็ตไอดอลตั้งหลายวัน กระแสของเขาในวงการบันเทิงก็เริ่มซาลงไปจริงๆ ทำให้ในที่สุดเขาก็มีเวลาว่างมาจัดการเรื่องของตัวเองเสียที

ตอนนี้สตูดิโอดำเนินงานเข้าที่เข้าทางแล้ว เรื่องเดียวที่ต้องใส่ใจก็คือบริษัทใหม่ที่เตรียมจะร่วมทุนกับกู้พ่าน

แน่นอนว่าจนถึงตอนนี้ งานเตรียมการส่วนใหญ่ก็โยนให้กู้พ่านไปหมดแล้ว พอมาคิดดู กลายเป็นว่าตอนนี้หยานอี้ไม่มีอะไรต้องทำเลย สตูดิโอก็ลงล็อก การตั้งบริษัทใหม่ก็ยกให้กู้พ่าน ส่วนตัวเขากลายเป็นคนว่างงานตัวจริงเสียงจริง

ทว่าเมื่อคนเราว่างขึ้นมา ก็มักจะมีคนหาเรื่องมาให้ทำจนได้

ประจวบเหมาะกับในเวลานี้ เสียงริงโทนมือถือของหยานอี้พลันแผดลั่นขึ้นมา

พอหยานอี้เห็นชื่อที่โชว์หราอยู่บนหน้าจอ ทั้งร่างก็อดขนลุกซู่ไม่ได้

"ฮัลโหล ท่านผู้เฒ่ากัว ท่านมีธุระอะไรกับผมเหรอครับ"

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หยานอี้ก็กดรับสาย แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเคารพนบนอบ

ใช่แล้ว คนที่โทรมาไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นกัวติ่งเทียนหรือท่านผู้เฒ่ากัว ตั้งแต่แยกกันคราวก่อน กัวติ่งเทียนก็กลับไปยังเมืองหลวงเพื่อเตรียมงานหนังเรื่องใหม่ของตัวเองอย่างเร่งรีบ

ผ่านการตระเตรียมมาร่วมเดือน ตอนนี้ภาพยนตร์เรื่องใหม่ของท่านผู้เฒ่ากัวก็พร้อมเกือบหมดแล้ว เงินทุนพร้อมสรรพ บทหนังก็เกลาจนสมบูรณ์ เหลือแค่ขั้นตอนคัดเลือกนักแสดงเท่านั้น แต่หลังจากกำหนดนักแสดงหลักส่วนใหญ่ได้แล้ว กลับมีบทบาทที่มีคาแรกเตอร์โดดเด่นอยู่สองสามบทที่ทำให้กัวติ่งเทียนตัดสินใจไม่ตกเสียที

และในจังหวะนั้นเอง ใบหน้าของหยานอี้ก็ผุดขึ้นมาในหัว แถมภาพลักษณ์ของหยานอี้ยังเข้ากับบทพระรองในหนังเรื่องใหม่ของเขาอย่างพอดิบพอดี นี่เองที่ทำให้กัวติ่งเทียนเกิดไอเดียอยากดึงหยานอี้มาร่วมแสดงด้วย

"เสี่ยวหยาน เรื่องที่ฉันเคยบอกเธอว่าจะทำหนังเรื่องใหม่ยังจำได้ไหม ฉันมีบทหนึ่งอยากให้เธอมาเล่น ไม่รู้ว่าช่วงนี้เธอว่างหรือเปล่า"

กัวติ่งเทียนไม่อ้อมค้อม พูดเข้าประเด็นกับหยานอี้อย่างตรงไปตรงมา

คำพูดประโยคเดียวของกัวติ่งเทียนทำเอาหยานอี้ถึงกับเหวอ ทั้งชาติก่อนและชาตินี้เขาคลุกคลีอยู่แต่วงการเพลง นอกจากทะลุมิติมาแล้วได้ถ่ายคลิปสั้นลงโต่วอินนิดหน่อย เขาก็ไม่มีประสบการณ์ด้านการแสดงเลยสักนิด จะให้เขาไปเล่นหนังเรื่องใหม่ของกัวติ่งเทียน นี่ล้อกันเล่นหรือเปล่า

"ท่านผู้เฒ่ากัวยกย่องผมเกินไปแล้วครับ ท่านก็รู้อยู่ว่าผมไม่เคยเล่นหนังมาก่อนเลย หนังสำคัญขนาดนั้นของท่านจะให้ผมไปเล่น ถ้าเกิดผมทำพังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะครับ เอาเป็นว่าช่างมันเถอะครับ"

หยานอี้แทบไม่ต้องคิด ก็ตัดสินใจปฏิเสธคำชวนของกัวติ่งเทียนทันที ข้อแรกคือเขาไม่มีประสบการณ์จริงๆ ข้อสองคือหนังของกัวติ่งเทียนเป็นที่จับตามองของคนทั้งวงการบันเทิง หากไปร่วมแสดง ความพยายามที่จะเฟดตัวออกจากวงการบันเทิงในช่วงนี้ก็สูญเปล่าหมดสิ

"ฉันรู้อยู่แล้วว่าไอ้หนูอย่างแกต้องพูดแบบนี้ แต่เรื่องนี้ไม่มีการต่อรอง แกแค่มาเล่นเป็นตัวเองก็พอ ตอนนี้ไปจองตั๋วเครื่องบินซะ พรุ่งนี้บินมาแคสติ้งที่เมืองหลวง ทุกอย่างรอให้แคสเสร็จค่อยว่ากัน ค่าตั๋วเครื่องบินฉันเบิกให้หมด ถ้าแกไม่มาก็เตรียมตัวรอฉันบินไปหาที่เหยียนเฉิงได้เลย"

จากการที่เคยอยู่คลุกคลีกันมาเกือบครึ่งเดือน กัวติ่งเทียนมองทะลุนิสัยของหยานอี้หมดแล้ว จึงคาดไว้ล่วงหน้าว่าหยานอี้ต้องปฏิเสธ การรับมือในตอนนี้จึงทำได้อย่างสบายบรื๋อ

พอได้ยินกัวติ่งเทียนพูดแบบนั้น หยานอี้ก็รู้สึกเหมือนหน้ามืดไปชั่วขณะ ราวกับว่าเส้นทางเบื้องหน้าพลันมืดมนไปหมด จะไม่ให้คนเขาเป็นเน็ตไอดอลดีๆ เลยหรือไง ทำไมการจะออกจากวงการบันเทิงมันถึงได้ยากเย็นเข็ญใจขนาดนี้นะ

แต่ก็ไม่ดูตัวเองเสียบ้าง สภาพเหมือนคนที่ตั้งใจจะเป็นเน็ตไอดอลที่ไหนกัน ทำงานสามวันหยุดสองวัน ตอนนี้คลิปสั้นในโต่วอินอย่างน้อยครึ่งหนึ่งก็ไม่มีหน้าเขาโผล่ไป แม้แต่ไลฟ์สดก็ยังไปโผล่แจมในห้องคนอื่น มีเน็ตไอดอลที่ไหนเขากล้าทำแบบนี้กัน

"ก็ได้ครับ ท่านอย่าแกล้งผมเลย ผมไปก็แล้วกัน ขืนปล่อยให้คนอื่นรู้ว่าท่านต้องถ่อมาตามผมด้วยตัวเอง ผมคงโดนคนทั้งประเทศรุมด่าเปิงแน่"

คำขู่ของกัวติ่งเทียนทำให้หยานอี้ยอมจำนนทันควัน ไม่กล้าอิดออดแม้แต่น้อย รีบตอบรับคำชวนของกัวติ่งเทียน เพราะกลัวว่าถ้าเรื่องบานปลาย กัวติ่งเทียนจะบินมาหาเขาที่เหยียนเฉิงจริงๆ ชายชราหัวใจเด็กคนนี้ถ้าเกิดดื้อขึ้นมาละก็ ทำได้ทุกอย่างจริงๆ

"ไอ้เด็กคนนี้นี่ ถ้าไม่ขู่สักหน่อยก็ไม่ยอมเชื่อฟัง ฉันไม่คุยกับแกละ พรุ่งนี้ค่อยเจอกัน รีบไปจองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย!"

หลังจากได้ยินคำตอบรับของหยานอี้ รอยยิ้มแห่งชัยชนะก็ปรากฏบนใบหน้าของกัวติ่งเทียน จากนั้นยังกระเซ้าเย้าแหย่หยานอี้ผ่านสายอย่างอารมณ์ดี

"ครับๆ ผมจะไปจองตั๋วเดี๋ยวนี้แหละ ไปถึงปักกิ่งผมไม่มีที่ไปหรอกนะ คืนพรุ่งนี้ผมจะไปนอนเกาะอยู่ที่บ้านท่านไม่ไปไหนแน่"

ตอนนี้หยานอี้ที่ยอมรับชะตากรรมเลิกดิ้นรนแล้ว น้ำเสียงตอนพูดจึงเริ่มผ่อนคลายลง

"เอาล่ะ รีบไปจองตั๋วเถอะ จองเสร็จแล้วแคปหน้าจอส่งมาให้ฉันด้วย พรุ่งนี้ฉันจะให้แม่เฒ่าทำกับข้าวดีๆ ไว้รอสักโต๊ะ แล้วเราสองคนมาดื่มกันให้เต็มคราบ"

พูดจบ กัวติ่งเทียนก็วางสายไป

หลังจากจบการสนทนา หยานอี้ก็หมดแรงราวกับลูกบอลถูกปล่อยลม เขาทิ้งตัวพิงเก้าอี้โซฟาทำงานของตัวเองอย่างสิ้นเรี่ยวแรง

"ตาเฒ่าคนนี้ เอาแต่ใจชะมัดเลย!"

หลังจากนั่งเงียบไปพักใหญ่ หยานอี้ถึงได้ถอนหายใจออกมาพลางส่ายหัว

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้กำกับคนอื่น ไม่มีทางเลยที่จะโทรศัพท์มาหานักแสดงตัวกระจ้อยร่อยอย่างเขาด้วยตัวเองเพื่อให้ไปเล่นหนังเรื่องใหม่ และยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่โดนปฏิเสธแล้วยังงัดไม้ตายมาบีบบังคับให้เขารับเล่นแบบนี้หรอก

ทว่ายิ่งกัวติ่งเทียนทำแบบนี้ หยานอี้ก็ยิ่งปฏิเสธไม่ลง อย่าว่าแต่บารมีของกัวติ่งเทียนเลย แค่มีผู้หลักผู้ใหญ่ที่น่านับถือมาขอร้องให้ช่วยขนาดนี้ ถ้ายังดึงดันปฏิเสธอีกก็คงจะดูอกตัญญูเกินไปแล้ว

หลังจากนั่งสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่ หยานอี้ก็เริ่มจองตั๋วเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงสำหรับวันพรุ่งนี้ พร้อมกับแคปรูปหน้าจอเที่ยวบินส่งไปให้ท่านผู้เฒ่า

แต่ก่อนจะออกเดินทาง หยานอี้ยังต้องเคลียร์งานบางอย่างให้เรียบร้อยเสียก่อน เช่น บทสำหรับคลิปสั้นในช่วงสองสามวันข้างหน้า รวมถึงการจัดการประจำวันของสตูดิโอ ซึ่งล้วนต้องให้หยานอี้จัดแจงไว้ล่วงหน้า เพราะการเดินทางครั้งนี้น่าจะไม่ใช่แค่ช่วงเวลาสั้นๆ

สายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้ช่วงเวลาอันแสนสงบผ่อนคลายของหยานอี้ต้องสะดุดลง และเขาก็ต้องกลับเข้าสู่โหมดตึงเครียดและยุ่งวุ่นวายอีกครั้ง

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากจัดการธุระทางนี้จนเสร็จสิ้นเรียบร้อย หยานอี้ก็ขึ้นเครื่องบินมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงตรงตามเวลา