บทที่ 84 วัยรุ่นสุดเฟี้ยว กัวติ่งเทียน

นั่งเครื่องบินจากเหยียนเฉิงมาถึงเมืองหลวงใช้เวลาสองชั่วโมงกว่า หยานอี้แค่งีบหลับไปตื่นหนึ่ง เครื่องบินก็ร่อนลงจอดที่สนามบินเมืองหลวงเรียบร้อย ซึ่งเป็นเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่งพอดี

หลังจากหยานอี้ลงจากเครื่อง รับสัมภาระแล้วเดินออกมาจากอาคารผู้โดยสาร กำลังจะกดโทรศัพท์ถามกัวติ่งเทียนว่าต้องไปเจอกันที่ไหน เสียงตะโกนโหวกเหวกก็ดึงความสนใจของเขาไปเสียก่อน

"หยานอี้! หยานอี้! มองมาทางนี้ มองมาทางนี้โว้ย!"

ตรงห้องโถงผู้โดยสารขาเข้า มีคนชูป้ายชื่อหยานอี้อยู่คนหนึ่ง กำลังตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่น

หยานอี้มองตามเสียงไป ก็เห็นคนชูป้ายเป็นลุงวัยกลางคนท่าทางกระฉับกระเฉง สวมแจ็กเก็ตหนังทั้งชุด สวมแว่นกันแดดสีดำ แต่หยานอี้กลับมั่นใจว่าไม่เคยเจอคนคนนี้มาก่อนเลย

"คุณ… คุณเรียกผมเหรอครับ?"

หยานอี้เดินเข้าไปใกล้ มองอีกฝ่ายด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยถาม

"นอกจากแกแล้วยังมีหยานอี้คนไหนอีกเล่า? นี่เพิ่งไม่เจอกันแค่ครึ่งเดือนกว่า แกก็จำฉันไม่ได้แล้วเรอะ?"

ลุงวัยกลางคนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางดันแว่นกันแดดสีดำบนหน้าขึ้น

"เอ่อ… เราเคยเจอกันด้วยเหรอครับ? ทำไมผมจำไม่ได้เลยล่ะ?"

ตอนนี้หยานอี้มึนตึ้บไปหมดแล้ว หลังจากเพ่งมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ยังนึกไม่ออกอยู่ดีว่าอีกฝ่ายเป็นใคร

ขณะที่หยานอี้กำลังยืนงงเป็นไก่ตาแตก ชายวัยกลางคนก็ถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูคุ้นตาแต่ก็ชวนให้รู้สึกแปลกตาอยู่ตรงหน้า

"คุณ… คุณเป็นลูกชายของผู้เฒ่ากัวเหรอครับ?"

เมื่อเห็นหน้าชัดๆ ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูกก็ผุดขึ้นมาในใจ หยานอี้จึงมองชายตรงหน้าอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก

"ฮ่าๆ! ฉันว่าแล้วเชียวว่าไอ้หนูอย่างแกต้องจำไม่ได้ คืนนี้ได้เหล้าดีกินสมใจแล้วโว้ย!"

พอเห็นสีหน้าเหวอรับประทานของหยานอี้ เสียงของชายวัยกลางคนก็เปลี่ยนไปทันที กลายเป็นน้ำเสียงแหบแห้งของคนแก่อายุอานามไม่ใช่น้อยๆ เขามองหยานอี้ด้วยความตื่นเต้นพลางหัวเราะร่า

"เชี่ย… อย่าบอกนะว่าคุณคือผู้เฒ่ากัวน่ะ?!"

พอได้ยินเสียงอันคุ้นเคยนี้ หยานอี้ก็อุทานลั่นออกมาโดยสัญชาตญาณ

"นอกจากฉันแล้วจะเป็นใครได้อีกล่ะวะ? แฟชั่นชุดนี้ของฉันเป็นไงบ้าง? ดูเป็นวัยรุ่นสุดคูลขึ้นมาเลยใช่ไหมล่ะ?"

ใบหน้าของผู้เฒ่ากัวเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจ เขามองหยานอี้พลางยืดอกอย่างกระหยิ่มใจ เห็นได้ชัดว่าตาแก่คนนี้สะใจมากที่ตบตาหยานอี้ได้สำเร็จ

"คำเดียวสั้นๆ เลยครับ เท่! ผมไม่นึกเลยจริงๆ ว่าคนแก่อย่างคุณจะเล่นอะไรแบบนี้กับเขาด้วย"

เมื่อมองผู้เฒ่ากัวที่ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่ตรงหน้า หยานอี้จะพูดอะไรได้อีกล่ะ ได้แต่ยกนิ้วโป้งให้อย่างจนปัญญา

"เอาล่ะ อย่ามัวชักช้าอยู่เลย รีบตามฉันมาเร็วเข้า พวกเราต้องไปออดิชั่นเบื้องต้นที่กองถ่ายกันก่อน พอเสร็จแล้วฉันจะพานายกลับบ้าน วันนี้รุ่นพ่อรุ่นลูกอย่างพวกเราต้องชนแก้วกันให้เต็มคราบสักหน่อย!"

หลังจากหยอกล้อกันพอหอมปากหอมคอ สีหน้าของชายชรากัวก็กลับมาจริงจังขึ้นเล็กน้อย เขาพาหยานอี้เดินคุยพลางมุ่งหน้าไปยังรถตู้สีดำคันหนึ่งด้านนอกสนามบิน

"ไม่ใช่ว่าผมจะเรื่องมากนะผู้เฒ่ากัว แต่สรุปแล้วผมต้องเล่นเป็นตัวอะไรกันแน่เนี่ย ช่วยแง้มบอกผมสักนิดเถอะครับ ผมไม่เคยแสดงหนังมาก่อนเลยนะ ขืนเล่นพังขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ"

ระหว่างทาง หยานอี้หันไปมองกัวติ่งเทียนข้างกายด้วยสีหน้าประหม่าเล็กน้อยพลางเอ่ยถาม

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติภพของหยานอี้ที่ต้องมาแคสติ้งนักแสดง สำหรับเขาแล้ว การถ่ายหนังถือเป็นเรื่องใหม่แกะกล่องโดยสิ้นเชิง จึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหม่า

"รอบนี้ฉันอยากให้นายเล่นคนเดียวสองบทบาท บทหนึ่งในนั้น นายก็แค่เล่นเป็นตัวเองก็พอ ส่วนอีกบทน่ะเหรอ ไว้ถึงที่หมายแล้วค่อยว่ากัน วางใจเถอะ เท่าที่ฉันดู การออดิชั่นครั้งนี้ไม่มีทางยากเกินมือนายหรอก"

ทว่าพอพูดถึงเรื่องนี้ ชายชรากัวกลับอมพะนำ ไม่ยอมบอกตรงๆ แถมยังพูดจาอึกอักมีลับลมคมใน

คราวนี้หยานอี้ชักเริ่มใจคอไม่ดีเสียแล้ว นี่มันการแสดงภาพยนตร์เรื่องแรกของเขานะ แถมยังจะให้เล่นคนเดียวสองบทบาทอีก ล้อกันเล่นหรือเปล่าเนี่ย

แต่หลังจากนั้น ไม่ว่าหยานอี้จะพยายามหลอกล่อถามอย่างไร ชายชรากัวก็ไม่ยอมปริปากบอกเลยสักนิดว่าต้องรับบทอะไรกันแน่ ทำเอาหยานอี้มืดแปดด้าน ได้แต่รอให้ไปถึงที่หมายก่อนค่อยว่ากัน

จากสนามบินไปยังสถานที่ออดิชั่นต้องนั่งรถนานกว่าสองชั่วโมง ตลอดทางปากของหยานอี้ไม่หยุดพูดเลยแม้แต่วินาทีเดียว แม้จะรู้ว่ากัวติ่งเทียนไม่มีทางยอมบอก แต่เขาก็กะจะกวนประสาทให้อีกฝ่ายปวดหัวเล่นอยู่ดี

จนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง หูของกัวติ่งเทียนถึงได้กลับมาสงบสุขเสียที

"เจ้าเด็กบ้านี่ ไม่รู้จักเคารพคนแก่เอาซะเลย เล่นเอาฉันแทบแย่"

หลังจากลงจากรถ กัวติ่งเทียนก็พึมพำกับตัวเองด้วยความเข็ดขยาด

เมื่อมาถึงที่หมาย มองดูกลุ่มตึกระฟ้าสูงตระหง่านรอบด้าน หยานอี้ก็อดคิดถึงห้องพักของตัวเองที่มั่วตูไม่ได้ เผลอแป๊บเดียว เขาก็ไม่ได้กลับไปที่นั่นสองเดือนแล้ว ป่านนี้ฝุ่นคงเกาะหนาเตอะไปหลายชั้น

หลังจากทอดถอนใจ หยานอี้ก็เตรียมหันกลับไปที่รถเพื่อหยิบกระเป๋าสะพายติดตัวตามกัวติ่งเทียนไปออดิชั่น

"พอแล้ว ทิ้งสัมภาระไว้บนรถนั่นแหละ พวกเราแค่มาออดิชั่น เดี๋ยวเสร็จแล้วก็ต้องไป คืนนี้ไม่ได้ค้างที่นี่ซะหน่อย"

กัวติ่งเทียนที่อยู่ข้างๆ พอเห็นว่าหยานอี้ลงจากรถแล้วยังไม่ลืมจะคว้ากระเป๋าติดตัวไปด้วย จึงรีบเอ่ยห้าม

พูดจบ กัวติ่งเทียนก็เดินนำลิ่วเข้าไปในตัวอาคารโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งให้หยานอี้ต้องลนลานยัดของกลับเข้าไปในรถ แล้วรีบสาวเท้าตามไปให้ทัน

"นี่มันเอาคืนชัดๆ เอาคืนกันเห็นๆ เลยนี่หว่า!"

มีหรือที่หยานอี้จะดูไม่ออกว่ากัวติ่งเทียนกำลังเล่นแง่แบบเด็กๆ เพราะยังเคืองที่เขาบ่นจ้อไม่หยุดบนรถ

ทว่าพอทั้งสองก้าวเข้ามาในตึก บรรยากาศรอบตัวของกัวติ่งเทียนก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ ออร่าทรงพลังแผ่ออกมาจากร่างชราอย่างฉับพลัน จนหยานอี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ ยังเผลอชะงักไปชั่วขณะ

แต่พอคิดดูดีๆ หยานอี้ก็เข้าใจได้ ชายชราตรงหน้านี้คือหนึ่งในผู้กำกับระดับแถวหน้าของหัวเซี่ยเชียวนะ แถมในอดีตยังเป็นถึงผู้บริหารระดับสูงของกองการแสดงศิลปวัฒนธรรมแห่งหัวเซี่ยอีก หากไม่มีรังสีบารมีขนาดนี้สิถึงจะแปลก

ในช่วงไม่กี่นาทีถัดมา หยานอี้ก็ได้ประจักษ์ถึงคำว่าบารมีอย่างแท้จริง ตลอดทางที่เดินผ่าน ไม่ว่าใครที่เดินสวนมาล้วนค้อมตัวทักทายด้วยความนอบน้อมกันทุกคน แม้แต่ผู้บริหารระดับสูงของบริษัทนี้พอเจอหน้ายังไม่มีใครกล้าเสียมารยาทเลยสักนิด

ด้วยเหตุนี้ หยานอี้จึงถูกกัวติ่งเทียนพาเดินมาจนถึงด้านนอกสตูดิโอถ่ายทำแห่งหนึ่ง เวลานี้ด้านนอกสตูดิโอเนืองแน่นไปด้วยผู้คนที่มารอรับการคัดตัว มีทั้งดาราดังระดับแถวหน้า และพวกที่อาศัยเส้นสายครอบครัวถึงพอจะแทรกตัวเข้ามาออดิชั่นได้

แต่คนที่ถูกตัวผู้กำกับไปตามตัวมาด้วยตัวเองอย่างหยานอี้ ด้านนอกนี้ไม่มีเลยสักคน เพราะคนระดับนั้นแทบทั้งหมดเข้าไปนั่งรอคัดเลือกบทบาทเฉพาะด้านในกันหมดแล้ว

การปรากฏตัวพร้อมกันของหยานอี้และผู้เฒ่ากัวจึงดึงดูดสายตาของทุกคนในที่นั้นทันที แววตาของคนพวกนี้เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาอย่างปิดไม่มิด จ้องมองจนหยานอี้รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

"เอาละ พวกเราเข้าไปข้างในกันเถอะ เดี๋ยวตอนทดสอบทำตัวให้ดีๆ ล่ะ แกเป็นคนที่ฉันเคาะเลือกมาเองกับมือ ถ้าทำออกมาไม่ดี หน้าของฉันคงได้แตกยับเยินแน่"

ก่อนจะก้าวเข้าสตูดิโอไป จู่ๆ ผู้เฒ่ากัวก็หันมามองหยานอี้ด้วยสีหน้าจริงจังขึ้นมาเล็กน้อย พอพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในสตูดิโอโดยไม่หันกลับมามองอีก