บทที่ 85 ทัพดาราสุดแกร่ง

อย่าได้เห็นว่าตามปกติกัวติ่งเทียนจะเล่นหัวหยอกล้อเฮฮากับหยานอี้ แต่พอเป็นเรื่องงานภาพยนตร์และวงการบันเทิง เขากลับเคร่งขรึมและจริงจังเป็นพิเศษ

ดังนั้นสำหรับคำเตือนนี้ของกัวติ่งเทียน หยานอี้จึงไม่กล้าเหลาะแหละแม้แต่น้อย เขาพยักหน้ารับอย่างตั้งใจ ก่อนจะเดินตามหลังอีกฝ่ายเข้าไปในสตูดิโอ

ทว่าทันทีที่หยานอี้ก้าวเข้ามาในสตูดิโอ ทั้งร่างก็พลันยืนอึ้ง

"พี่หู? หวังอิ่งโฮ่ว? แล้วนี่ก็… ซูไป๋อิ่งตี้ด้วยเหรอครับ?"

เวลานี้ตรงโต๊ะกรรมการมีคนนั่งประจำตำแหน่งอยู่สามคน ซึ่งสองคนในนั้นหยานอี้คุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคือหูเกอกับหวังลี่เจวียนที่เคยร่วมงานกันที่จัตุรัสฟางเฮ่อนั่นเอง

ส่วนคนที่สามก็เป็นบุคคลระดับแถวหน้าที่มีชื่อเสียงโด่งดังคับวงการบันเทิง เขาคือซูไป๋ นักแสดงเจ้าของรางวัลจักรพรรดิจอเงินรุ่นใหญ่สายฝีมือ การที่ทั้งสามคนมารวมตัวกันในสตูดิโอเล็กๆ แห่งนี้ ทำเอาตาหมาไทเทเนียมของหยานอี้แทบบอดด้วยความตื่นตะลึง

"รีบเข้ามาสิ เคยเจอกันมาแล้วทั้งนั้น จะตกอกตกใจอะไรเบอร์นั้นเล่า"

หูเกอที่นั่งรออยู่นานแล้วเอ่ยทักทายหยานอี้ที่ยังยืนแข็งทื่ออยู่ตรงทางเข้าด้วยรอยยิ้ม

"พี่หู พวกพี่จะมาเล่นหนังเรื่องใหม่ของท่านผู้เฒ่ากัวกันหมดเลยเหรอครับ?"

หยานอี้ที่โดนรายชื่อทัพดาราตรงหน้าข่มขวัญจนตัวหด เดินกล้าๆ กลัวๆ เข้ามาในสตูดิโอพลางมองไปยังหูเกอแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะมานั่งทำซากอะไรที่นี่ล่ะ รอตั้งนานสองนานแล้วเนี่ย ท่านผู้เฒ่ากัวคงบอกแล้วใช่ไหมว่านายต้องมาแคสต์บทอะไร?"

ตอนนี้ในห้องไม่มีคนนอก หูเกอจึงคุยกับหยานอี้อย่างเป็นกันเองและผ่อนคลายเต็มที่

"เอ่อ คือเรื่องนั้น… ผมถามมาตลอดทางแล้วครับ แต่ท่านผู้เฒ่ากัวไม่ยอมบอกเลย เอาแต่บอกว่าถึงแล้วก็รู้เอง สรุปว่าตอนนี้บอกได้หรือยังครับว่าผมต้องมาแคสต์บทไหน?"

พอโดนหูเกอถามจี้ หยานอี้ก็เกาหัวแก้เก้อพลางยิ้มแหยๆ สบตาทุกคน

"ถ้าอย่างนั้น นายก็ถือบทไปนั่งทำความเข้าใจอยู่ข้างๆ ก่อน เดี๋ยวฉันให้ช่างมาแต่งหน้าให้ แล้วเราค่อยมาลองเข้าฉากกันสักรอบ"

สิ้นเสียงหยานอี้ หูเกอก็คล้ายจะนึกอะไรขึ้นมาได้ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แฝงพิรุธ ก่อนจะหยิบบทภาพยนตร์เล่มหนึ่งจากโต๊ะตรงหน้า ยื่นให้หยานอี้เดินเลี่ยงไปเปิดอ่านข้างๆ

และพอหยานอี้เดินลับตาไป ภายในสตูดิโอก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมาทันที

"ผมว่านะท่านผู้เฒ่ากัว พวกเราทำแบบนี้มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอครับ ถ้าเสี่ยวหยานอ่านบทจบ เขาจะไม่ชิ่งหนีไปเดี๋ยวนั้นเลยเรอะ"

หลังหัวเราะเฮฮากันพักใหญ่ ซูไป๋ที่นั่งคั่นกลางระหว่างทั้งสองคนก็เริ่มทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก หันไปถามกัวติ่งเทียนข้างๆ

"เสี่ยวซูเอ๊ย นายน่ะไม่รู้จักเจ้าเด็กคนนี้ดีพอ บางทีถ้าไม่บีบให้จนมุมบ้าง เจ้าหมอนี่ก็ไม่มีทางคิดเอาดีหรอก หนนี้บทของฉันเหมาะกับมันมาก ต่อให้ต้องบีบคั้น ฉันก็ต้องรั้งตัวเจ้าเด็กนี่ไว้ให้ได้"

กัวติ่งเทียนยิ้มส่ายหน้าแล้วเอ่ยอย่างหมายมั่น

ช่วงที่อยู่เหยียนเฉิงกับหยานอี้นานขนาดนั้น กัวติ่งเทียนตั้งใจจะผลักดันเขามาตลอด ถึงขั้นอยากรับเป็นลูกศิษย์ถ่ายทอดวิชา ทว่าตัวหยานอี้น่ะสิ แม้จะเฉลียวฉลาดหัวไว แต่กลับไร้ความทะเยอทะยาน ทุกครั้งมักเอาเรื่องอยากเป็นเน็ตไอดอลมาอ้างเพื่อปัดสวะให้พ้นตัว

พอนึกถึงตรงนี้ กัวติ่งเทียนก็อดฉายแววเสียดายบนใบหน้าไม่ได้ ต้นกล้าชั้นดีระดับนี้ จะปล่อยให้ปล่อยตัวทำตัวเรื่อยเปื่อยไร้อนาคตต่อไปไม่ได้เด็ดขาด

เพราะเหตุนี้เอง ในผลงานเรื่องใหม่ กัวติ่งเทียนถึงได้จงใจลากตัวหยานอี้มาออดิชั่นถึงเมืองหลวง และในเมื่อหยานอี้มาเหยียบเมืองหลวงแล้ว คิดจะชิ่งหนีกลับไปง่ายๆ คงไม่ใช่เรื่องที่เจ้าตัวจะตัดสินใจได้เองอีกต่อไป

"ผมก็เข้าใจว่าท่านผู้เฒ่าเสียดายคนมีแวว แต่บทนี้มันไม่เปลืองตัวไปหน่อยเหรอครับ เจ้าเด็กนั่นจะยอมรับเล่นจริงๆ น่ะหรือ"

ซูไป๋ที่เคยคุยเรื่องนี้กับกัวติ่งเทียนมาก่อน ย่อมเข้าใจเจตนาดี แต่อดนึกถึงบทที่อยู่ในมือหยานอี้ไม่ได้ ในใจเริ่มเป็นกังวลแทน และอดสงสารไม่ได้ที่เด็กหนุ่มต้องมารับมือกับตาแก่เจ้าเล่ห์คนนี้

"ก็เพราะมันยากน่ะสิ ฉันถึงต้องดึงพวกนายมาช่วยกันรับส่งมุกเนี่ย เดี๋ยวพอเห็นฉันส่งสายตา ก็ช่วยกันเออออห่อหมกไปตามน้ำด้วยล่ะ อย่ามาทำพังกลางคันเชียว"

เห็นได้ชัดว่ากัวติ่งเทียนวางแผนไว้หมดแล้ว เขายิ้มร้ายพลางกวาดตามองทุกคนรอบโต๊ะ

สำหรับตาแก่เจ้าสำราญคนนี้ ทุกคนหมดปัญญาจะต้านจริงๆ ใครใช้ให้อีกฝ่ายนอกจากจะอายุเยอะแล้ว บารมีในวงการยังล้นฟ้าขนาดนั้นกันล่ะ

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรสนั่นเอง หยานอี้ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มเจื่อนสนิทก็เดินกลับเข้ามา

หลังจากเปิดอ่านบทจนจบ ใบหน้าของหยานอี้ก็เปลี่ยนสีสลับไปมา จากแดงเป็นคล้ำ จากคล้ำกลายเป็นเขียว บ่งบอกชัดเจนว่าอารมณ์ในอกเวลานี้ปั่นป่วนเพียงใด

แต่เมื่อรับปากกัวติ่งเทียนไว้แล้วว่าจะออดิชั่นให้เสร็จ หยานอี้จึงไม่มีทางถอยหลัง ทำได้เพียงกัดฟันหอบบทเดินกลับมา

"เฮ้ย ฉันว่าแกชักจะยังไงอยู่นะเจ้าเด็กนี่ ไม่ใช่ตกลงกันแล้วเหรอว่าจะให้ไปแต่งหน้าเปลี่ยนชุดน่ะ?"

ทว่าพอเห็นหยานอี้เดินตัวเปล่ากลับเข้ามา สีหน้ากัวติ่งเทียนก็เปลี่ยนทันควัน เอ่ยถามด้วยความไม่สบอารมณ์

"ผมว่านะท่านผู้เฒ่ากัว ปล่อยผมไปเถอะครับ พี่ๆ ตัวพ่อตัวแม่นั่งกันสลอนขนาดนี้ จะให้ผมไปใส่ชุดผู้หญิงเนี่ยนะ มันใช่เรื่องเหรอครับ?"

ได้ยินคำสั่งของกัวติ่งเทียน หยานอี้ก็หน้าคว่ำทันที มองกัวติ่งเทียนด้วยความอึดอัดใจเต็มกลืน

"มันจะไม่ใช่เรื่องตรงไหน แกมาแคสต์บทนี้นะ แล้วบทมันก็เหมาะกับแกจะตายชัก รีบไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลย อายุก็แค่นี้ ริอ่านจะมาเลือกบทเองตั้งแต่เมื่อไหร่!"

แต่มีหรือที่กัวติ่งเทียนจะยอมปล่อยผ่าน ชายชราตบโต๊ะปัง ชี้นิ้วสั่งหยานอี้อย่างเด็ดขาด

"ฉันว่านะเสี่ยวหยาน นายรีบไปเปลี่ยนเถอะ พี่ก็ว่าบทนี้เหมาะกับนายมากจริงๆ อย่าลังเลอยู่เลยน่า"

จังหวะนั้นเอง หูเกอก็ช่วยเสริมทัพขึ้นมาอีกแรง

เมื่อเจอสายตาคาดหวังของเหล่ารุ่นใหญ่ตรงหน้า หยานอี้ก็แทบทรุดฮวบ ทว่าจนปัญญาจะขัดขืน ชีวิตคนเราบางครั้งก็เหมือนโดนขืนใจนั่นแหละ ในเมื่อขัดขืนไม่ได้ ก็คงทำได้แค่นอนรับชะตากรรมไป

สุดท้าย ท่ามกลางสายตาเปี่ยมความหวังของเหล่าผู้อาวุโส หยานอี้ก็จำใจเดินคอตกไปยังห้องแต่งตัวด้านหลังสตูดิโอ ซึ่งมีทีมช่างแต่งหน้ามืออาชีพปักหลักรออยู่นานแล้ว

"แหม อย่าหาว่าอย่างนั้นอย่างนี้เลยนะ สายตาท่านผู้เฒ่ากัวนี่เฉียบขาดจริงๆ จากประสบการณ์ช่างแต่งหน้ามืออาชีพสามสิบกว่าปีของฉัน โครงหน้าฟ้าประทานแบบนี้ ถ้าได้จับแต่งองค์ทรงเครื่องเนียนๆ ล่ะก็ นางแบบตัวจริงยังต้องอิจฉาจนอกแตกตายแน่ๆ ย่ะ"

เมื่อเห็นหยานอี้ก้าวเข้ามา ช่างแต่งหน้ามือโปรของทีมก็ตาเป็นประกายวับ เอ่ยชมพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

เพียงแต่ช่างแต่งหน้าท่านนี้ดูจะมีบุคลิกแบบ 'อาจารย์โทนี่' ผู้เลื่องชื่ออยู่เต็มเปี่ยม พูดไปพลางก็อดกรีดนิ้วก้อยไปพลางไม่ได้

โดนสายตาร้อนแรงคู่นั้นจับจ้อง ร่างของหยานอี้ก็พลันสะท้านเยือก ขนลุกเกรียวขึ้นมาทันควัน รู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นเป้าสายตาของอสรพิษสีสันฉูดฉาด ความเย็นยะเยือกแล่นปราดไปทั่วไขสันหลังในเสี้ยววินาที