บทที่ 86 เบบี๋ตัวน้อย

"เอาล่ะ เบบี๋ตัวน้อย รีบนั่งลงเร็วเข้า วันนี้ฉันจะแต่งให้เธอสวยปิ๊งเลย ให้พวกชะนีพวกนั้นอิจฉาตาร้อนตายไปเลย หน้าตารูปร่างดีขนาดนี้เชียว"

ช่างแต่งหน้าเห็นหยานอี้ยืนนิ่งค้างอยู่ที่หน้าประตูตั้งนานสองนาน จึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดเล็กน้อย

พอได้ยินอีกฝ่ายเรียกตัวเองว่าเบบี๋ตัวน้อย หยานอี้ก็รู้สึกเหมือนร่างกายสูญเสียการควบคุมไปชั่วขณะและแข็งทื่อไปในทันที

แต่ในเมื่อคนก็มายืนอยู่ตรงนี้แล้ว ต่อไปคงขึ้นอยู่กับตัวเองไม่ได้อีก ภายใต้สายตาหวาดระแวงของหยานอี้ ช่างแต่งหน้าคว้ามือเขาหมับแล้วกดตัวลงบนเก้าอี้ จากนั้นก็เริ่มร่ายลวดลายระดับมืออาชีพจนหยานอี้ถึงกับอึ้งตาค้าง

อย่าเห็นว่าช่างแต่งหน้าคนนี้มีท่าทางจริตจะก้านแปลกๆ เชียว เรื่องฝีมือจัดว่าไร้ที่ติ พอได้ลงมือจริง ทั้งเทคนิคเฉพาะทางและอุปกรณ์สารพัดก็ถูกหยิบมาใช้ได้อย่างคล่องแคล่วช่ำชอง เพียงไม่นาน เมกอัปสวยหยาดเยิ้มก็เสร็จสมบูรณ์

ตอนนี้หยานอี้มองดูกระจกแทบจะจำตัวเองไม่ได้ ผิวพรรณขาวเนียน กับใบหน้าเด็กสาวที่ดูสดใสเปี่ยมชีวิตชีวา เปลี่ยนเป็นใครก็ไม่มีทางเชื่อหรอกว่านี่คือใบหน้าของผู้ชาย

"ศาสตร์แห่งการแต่งหน้าสมกับเป็นหนึ่งในสี่วิชาไสยศาสตร์แห่งเอเชียจริงๆ เล่นเอาเหนือชั้นกว่าวิชาปลอมตัวซะอีก"

หยานอี้มองดูตัวเองในกระจกอย่างไม่อยากเชื่อสายตา พลางพึมพำกับตัวเอง

"เอาล่ะ เบบี๋ตัวน้อย ยังไม่จบนะ รีบตามมาเร็วเข้า ฉันจะเลือกชุดให้อีกชุด รับรองว่าพวกผู้ชายเหม็นสาบข้างนอกนั่นต้องตาค้างกันหมดแน่"

ระหว่างที่หยานอี้กำลังเหม่อ ช่างแต่งหน้าก็คว้ามือเขาอีกครั้ง แล้วพาเดินไปยังราวแขวนเสื้อผ้าข้างๆ

จากนั้นเสื้อผ้าที่ดีไซน์มาอย่างประณีตทีละชุดก็ถูกช่างแต่งหน้านำมาทาบบนตัวของหยานอี้

ในที่สุดหลังจากคัดทิ้งไปกว่าสิบชุด ช่างแต่งหน้าก็เลือกเสื้อฮู้ดสีฟ้าอ่อนสไตล์สาวน้อย แมตช์กับกางเกงยีนส์

เพียงแค่สิบกว่านาทีสั้นๆ หยานอี้ก็เปลี่ยนจากเด็กหนุ่มข้างบ้านกลายเป็นสาวน้อยหน้าใส แถมหน้าตายังดูสะสวยขึ้นกว่าเดิมอีกจมหู ใครเห็นแวบแรกก็ต้องตาโต

สุดท้ายช่างแต่งหน้ายังสวมวิกผมสั้นสีดำให้หยานอี้และเซตทรงนิดหน่อย ถึงได้พยักหน้าอย่างพึงพอใจและยอมปล่อยตัวเขาในที่สุด

"คิกๆ แบบนี้แหละ ออกไปได้แล้วล่ะ ฉันรับประกันเลยว่าพวกนั้นต้องอึ้งในความสวยของเธอตอนนี้กันหมดแน่"

หลังจากแปลงโฉมเสร็จสรรพ ช่างแต่งหน้าก็เดาะลิ้นด้วยความพอใจและยิ้มร่า

แต่แบบนี้หยานอี้ก็ยิ่งกระอักกระอ่วนใจ ถึงตอนนี้สภาพของเขาจะดูสวยงามอยู่ไม่น้อย แต่ถ้าจะให้เดินออกไปอยู่ต่อหน้าพวกกัวติ่งเทียนแบบนี้ มันจะขายหน้าเกินไปแล้ว!

ทว่าช่างแต่งหน้าไม่สนเรื่องพวกนั้น ตอนนี้เขาแทบจะรออวดผลงานชิ้นเอกล่าสุดของตัวเองไม่ไหวแล้ว ไม่รอให้หยานอี้ได้ลังเล ก็คว้ามือหยานอี้ลากออกจากห้องแต่งหน้าไปยังสตูดิโอทันที

ทันทีที่หยานอี้ปรากฏตัวในลุคนี้ บรรยากาศเฮฮาที่เคยมีในสตูดิโอก็พลันชะงัก สีหน้าของทุกคนหยุดนิ่งค้างไปในเสี้ยววินาทีนั้น

"นี่ย์…นี่ใช่หยานอี้จริงๆ เหรอเนี่ย"

"สมกับเป็นแมรี่จริงๆ ตอนนี้ฉันแทบจำหยานอี้ไม่ได้แล้วเนี่ย"

"พรวด! 555 เจ้าเด็กนี่พอแต่งหญิงแล้วดันมีเสน่ห์เฉยเลยเว้ย!"

…

จากนั้นเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงก็ดังระงมไปทั่วสตูดิโอ

"เอาละๆ พวกคุณก็อย่าไปแซวเสี่ยวหยานเขานักเลย หยอกเล่นก็ให้มันมีขอบเขตหน่อย รีบเริ่มออดิชั่นกันได้แล้ว"

ในตอนนั้นเอง กัวติ่งเทียนก็แสร้งสวมบทคนดี รีบโบกมือปรามความวุ่นวายของทุกคนแล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ถ้าคนไม่รู้เรื่องผ่านมาเห็น คงนึกว่ากัวติ่งเทียนกำลังช่วยเคลียร์สถานการณ์ให้จริงๆ แต่ความจริงเขาแค่กลัวว่าความโวยวายของทุกคนจะทำให้หยานอี้ตกใจจนเตลิดหนีไปต่างหาก

"เอาเป็นว่า นายช่วยเล่นฉากที่นางเอกโดนไอ้ผู้ชายเฮงซวยหลอกเงินเก็บไปจนเกลี้ยง แล้วออกมาร้องไห้ฟูมฟายกลางถนนให้ดูหน่อย จำไว้นะว่าต้องเล่นใหญ่เข้าไว้ ระเบิดอารมณ์ใจสลายแทบขาดใจออกมาให้ได้"

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง กัวติ่งเทียนก็หันไปพูดกับหยานอี้ด้วยสีหน้าจริงจัง

ก่อนหน้านี้หยานอี้อ่านบทหนังเรื่องนี้มาแล้ว จึงพอเข้าใจพล็อตคร่าวๆ มันเป็นหนังคอมเมดี้ตามสูตร เรื่องราวหลักๆ เล่าถึงวัยรุ่นสามคนที่เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วมารวมตัวกันสร้างเนื้อสร้างตัว จากนั้นก็ผุดไอเดียประหลาดๆ จับแพะชนแกะจนเกิดเป็นเรื่องตลกขบขันมากมาย โดยมีเส้นเรื่องความรักและดราม่าแทรกอยู่บ้าง

ส่วนบทผู้หญิงที่หยานอี้ต้องเล่นก็คือหนึ่งในกลุ่มวัยรุ่นพวกนี้ เพียงแต่เธอเป็นคนใสซื่อไร้เดียงสา มีความรักทีไรเป็นต้องเจอผู้ชายเฮงซวยตลอด จนสุดท้ายภายใต้การนำของเพื่อนผู้ชายอีกสามคน จึงร่วมกันก่อร่างสร้างธุรกิจ เติบโตขึ้น และกลายมาเป็นเวิร์กกิ้งวูแมนสุดแกร่ง

ฉากที่กัวติ่งเทียนอยากให้หยานอี้เล่นตอนนี้ ก็คือฉากช่วงต้นเรื่องที่เธอคนนี้ถูกแฟนเก่าตัวแสบหลอกเอาเงินเก็บจากการทำงานพิเศษตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยไปจนหมดเกลี้ยง แล้วมายืนร้องไห้คร่ำครวญอยู่ริมถนน

ภายใต้สายตาจับจ้องของทุกคน หยานอี้ค่อยๆ หลับตาลง ดึงตัวเองเข้าสู่สถานการณ์นั้น พร้อมกับใช้ทักษะผู้กำกับระดับต้นช่วยสะกดจิตตัวเอง ให้ความรู้สึกค่อยๆ หลอมรวมเข้ากับบทบาททีละนิด

ผ่านไปราวสองนาที หยานอี้ก็ลืมตาขึ้น ขอบตาของเขาแดงระเรื่อในทันใด ก่อนที่เสียงกรีดร้องแทบขาดใจจะแผดลั่นออกมาจากปาก

"กรี๊ด! ทำไม! ทำไมต้องหลอกฉันด้วย! ไหนบอกว่าจะกลับบ้านนอกไปเลี้ยงหมูสร้างเนื้อสร้างตัวไง! แล้วทำไมไปแล้วไม่กลับมาอีกล่ะ! กรี๊ด! ไอ้คนเฮงซวย! แกมันไอ้ผู้ชายเฮงซวย!"

หยานอี้ทั้งสะอึกสะอื้นน้ำตานองหน้า ทั้งแผดเสียงตะโกนลั่น

บนใบหน้าอันประณีต เมกอัปสวยงามที่ช่างแต่งหน้าบรรจงทาไว้ให้ค่อยๆ เลอะเปรอะเปื้อนไปตามคราบน้ำตา

ทว่าเครื่องสำอางที่เลอะเทอะเพราะหยาดน้ำตากลับยิ่งช่วยเพิ่มความสมจริงให้กับการแสดงของหยานอี้อย่างเหลือเชื่อ ใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนคราบน้ำตาทำให้ทุกคนในที่นั้นพลอยรู้สึกบีบหัวใจตามไปด้วย จนกระทั่งหยานอี้แสดงจบไปครู่ใหญ่ ทุกคนถึงค่อยได้สติกลับคืนมา

"เอ่อ สีหน้าพวกคุณแบบนี้… ผมตกรอบแล้วเหรอครับ"

หลังจากควบคุมอารมณ์กลับมาได้ หยานอี้ก็มองไปยังคณะกรรมการตรงหน้าพลางเอ่ยถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ

พูดตามตรง นี่เป็นครั้งแรกในสองชาติที่หยานอี้ต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ เขาไม่ได้มั่นใจในฝีมือการแสดงของตัวเองสักเท่าไหร่ เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นมืออาชีพระดับท็อปในวงการทั้งสิ้น เขาคิดว่าลูกไม้ตื้นๆ ของตนคงไม่น่าจะเข้าตากรรมการระดับนี้ได้หรอก

ทว่าใครจะไปคิด กัวติ่งเทียนที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา

"ดี! ดีมากเลย! ฉันมองออกตั้งนานแล้วว่าแกมีแวว เล่นบทนี้ได้สบายมากแน่นอน ไม่คิดเลยว่าจะทำได้ดีกว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก บทนี้เป็นของแกแล้ว เปลี่ยนเป็นคนอื่นฉันก็ไม่เอาทั้งนั้น!"

คำพูดต่อมาของกัวติ่งเทียนทำเอาหยานอี้เหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ถึงกับยืนอึ้งค้างอยู่ตรงนั้น ไหนตกลงกันว่าแค่มาลองออดิชั่นดูไง ทำไมจู่ๆ ถึงเคาะบทให้ตรงนี้เลยล่ะเนี่ย!