บทที่ 87 เจ๊เหมย

"ฉันก็คิดว่าใช้ได้นะ บทนี้ต้องเขาแล้วล่ะ!"

"พอเจ้าหนุ่มนี่แต่งหน้าออกมาแล้ว ดูมีแววไม่เบาเลยจริงๆ ฉันว่าเลือกเขาไม่ผิดแน่"

"ฉันก็เห็นด้วย ดูสารรูปตอนนี้สิ ใครจะไปดูออกว่าจริงๆ เป็นผู้ชาย"

ทว่าในขณะที่หยานอี้กำลังครุ่นคิดหาทางเอาตัวรอดอยู่นั้น กรรมการอีกสามคนกลับพยักหน้าให้เขาพร้อมกัน แถมยังเห็นพ้องกับคำพูดของกัวติ่งเทียนอีกด้วย

'เดี๋ยวสิ นี่ล้อกันเล่นใช่ไหม ทำไมมัดมือชกกันแบบนี้ล่ะเนี่ย? ผมที่เป็นเจ้าตัวยังไม่ได้ออกความเห็นสักคำเลยนะ'

หยานอี้คิดในใจเช่นนั้น แต่ไม่กล้าโพล่งออกไปต่อหน้าทุกคน เพราะคนที่นั่งอยู่ตรงนี้ล้วนเป็นระดับบิ๊กทั้งสิ้น ขืนไปล่วงเกินใครเข้ามีหวังดับแน่

แต่ระหว่างที่หยานอี้กำลังลังเลว่าจะเปิดปากปฏิเสธยังไงดี เสียงเย็นชาไร้อารมณ์ก็พลันดังขึ้นข้างหู

[ติ๊ง! ระบบตัวเลือกระดับเทพเริ่มทำงาน!]

ตัวเลือกที่หนึ่ง: เข้าร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของกัวติ่งเทียนและรับบทตัวละครชาย รางวัล: ทักษะการแสดงระดับต้น

ตัวเลือกที่สอง: เข้าร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของกัวติ่งเทียนและรับบทตัวละครหญิง รางวัล: ทักษะการแสดงระดับกลาง

ตัวเลือกที่สาม: เข้าร่วมแสดงในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของกัวติ่งเทียนและรับทั้งสองบทบาท รางวัล: ทักษะการแสดงระดับสูง

ใช่แล้ว เวลาผ่านไปพักใหญ่ นับตั้งแต่ครั้งก่อนในห้องไลฟ์ของหลูอวี่ ระบบก็โผล่หัวมาอีกครั้ง

แต่คราวนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน เพราะทั้งสามตัวเลือกไม่มีข้อไหนพูดถึงบทลงโทษเลย ทำให้หยานอี้อดโล่งอกไม่ได้

ทว่าพอคิดถึงรางวัลอันล่อตาล่อใจของระบบ หยานอี้ก็อดหวั่นไหวไม่ได้อยู่ดี อะไรก็ตามที่ระบบให้มา ต่อให้เป็นแค่ทักษะระดับต้นก็ยังมีประโยชน์มหาศาล

"เอาละๆ การทดสอบของเจ้าหนุ่มนี่วันนี้สมบูรณ์แบบมาก ทางเราเองก็มีมติเป็นเอกฉันท์ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันขอพาเจ้าเด็กนี่ไปก่อนก็แล้วกัน ส่วนงานคัดตัวนักแสดงสมทบที่เหลือคงต้องรบกวนพวกนายแล้วละนะ ลำบากทุกคนหน่อยล่ะ"

ตอนนั้นหยานอี้มัวแต่เสียสมาธิกับระบบจนลืมอ้าปากปฏิเสธไปเสียสนิท ส่วนกัวติ่งเทียนก็อาศัยจังหวะนี้ลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งทันที เขาเอ่ยพลางยิ้มให้ทั้งสามคนที่อยู่ข้างๆ จากนั้นก็ปรี่เข้ามาคว้าตัวหยานอี้ลากออกไปโดยไม่เปิดโอกาสให้พูดอะไรทั้งนั้น

เจตนาของกัวติ่งเทียนชัดเจนมาก นั่นคือไม่ยอมให้หยานอี้ได้มีโอกาสเปิดปากปฏิเสธ ขอแค่ก้าวพ้นสตูดิโอนี้ไป ทุกอย่างก็ถือว่าเคาะจบเรียบร้อย

ภายใต้การจัดการแบบมัดมือชกของกัวติ่งเทียน หยานอี้จึงจับพลัดจับผลูคว้าทั้งสองบทในภาพยนตร์เรื่องใหม่ไปอย่างงงๆ ด้วยความจนใจ เขาจึงได้แต่เลือกตัวเลือกที่สามของระบบในหัว ในเมื่อท่านผู้เฒ่ากัวเล่นใหญ่เบอร์นี้แล้ว เขายังจะเหลือทางให้ขัดขืนได้อีกหรือ

แน่นอนว่าหยานอี้ไม่ใช่พวกยอมโดนฟันฟรีๆ ระหว่างทางที่ออกจากสตูดิโอมุ่งหน้าไปยังบ้านของท่านผู้เฒ่ากัว หยานอี้จึงไถผลประโยชน์จากท่านผู้เฒ่ากัวมาได้ไม่น้อย

อย่างเช่นค่าตัวห้าแสนหยวน แถมยังมีอภิสิทธิ์เล็กๆ น้อยๆ ในกองถ่ายอีกสารพัด ทำเอากัวติ่งเทียนถึงกับหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาทำหนังมาหลายปี ยังไม่เคยเจอใครที่กล้าต่อรองเงื่อนไขยิบย่อยขนาดนี้เพียงเพื่อจะมาเล่นหนังให้เขามาก่อนเลย

แต่กัวติ่งเทียนซึ่งวางแผนในใจไว้แล้วไม่ได้ปฏิเสธ และยอมตกลงตามนั้นทั้งหมด

ในฐานะข้าราชการเกษียณ กัวติ่งเทียนไม่ได้อาศัยอยู่ในแฟลตข้าราชการตามที่คนลือกัน หากแต่ย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านซื่อเหอย่วนตกทอดของตระกูล อย่ามองว่าตรอกซอกซอยโทรมๆ ด้านนอกจะดูซอมซ่อจนไม่มีอะไร

แต่พอก้าวเท้าเข้ามาในบ้านซื่อเหอย่วนหลังนี้ ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายความงดงามคลาสสิกในทันที บ้านหลังนี้ต่อให้อยู่ในยุคโบราณก็จัดว่าโอ่อ่ามีระดับเอาการ พื้นที่ทั้งหมดราวแปดร้อยกว่าตารางเมตร แม้จะไม่ใช่หลังที่ใหญ่โตที่สุด แต่ก็สะท้อนถึงบารมีและฐานะของเจ้าของบ้านได้อย่างชัดเจน

ภายในบ้านมีระเบียงทางเดินคดเคี้ยวอันประณีต สระน้ำขุด และภูเขาจำลองที่จัดวางอย่างวิจิตรบรรจง ทำให้คนที่เดินเข้ามารู้สึกราวกับหลุดเข้าไปในแดนสวรรค์อันเงียบสงบ ทำเอาหยานอี้ได้เปิดหูเปิดตาสัมผัสชีวิตของตระกูลผู้ดีมีเงินเข้าให้จริงๆ

"พอได้แล้วแกน่ะ ตาจะถลนออกมานอกเบ้าอยู่แล้วมั้ง ยายแก่ที่บ้านทำกับข้าวเสร็จแล้ว เที่ยงนี้พวกเรากินกันง่ายๆ ไปก่อน รอจนถึงช่วงค่ำจะมีแขกคนสำคัญมา ถึงตอนนั้นค่อยดื่มกันสักสองสามจอก"

กัวติ่งเทียนปรายตามองหยานอี้ข้างกายด้วยสีหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง เห็นได้ชัดว่าเขากะไว้แล้วว่าหยานอี้จะต้องทำหน้าเหวอแบบนี้

"ได้เลยครับ มาถึงถิ่นท่านแล้ว ผมก็ต้องตามใจท่านทุกอย่าง ขอแค่ท่านไม่ปล่อยให้ผมไปนอนข้างถนนก็พอ"

ตอนนี้นี่เองที่หยานอี้เริ่มผ่อนคลายลง และอดไม่ได้ที่จะกวนประสาทกัวติ่งเทียนเล่น

"ไอ้เด็กบ้า ขนาดฉันแกยังกล้าแซว มาถึงนี่แล้วฉันจะปล่อยให้แกไม่มีที่ซุกหัวนอนได้ยังไง เดี๋ยวให้คนไปจัดห้องให้ แกก็พักอยู่กับฉันที่นี่ไปตลอดช่วงนี้เลยแล้วกัน"

กัวติ่งเทียนตบเข้าที่ท้ายทอยของหยานอี้เบาๆ พลางหัวเราะร่า จากนั้นจึงด่าว่าอย่างไม่จริงจัง ท่าทางปีนเกลียวไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่ของหยานอี้แบบนี้ กัวติ่งเทียนชินชาจนไม่รู้สึกถือสาอะไรแล้ว

"เอาล่ะ ตอนนี้แกตามฉันเข้าไปข้างในก่อน ฉันจะพาแกไปเจอเมียฉัน เดี๋ยวจำไว้ด้วยนะว่าให้เรียกเจ๊เหมย ถ้าแกเรียกผิดขึ้นมา อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ"

ทันใดนั้นกัวติ่งเทียนก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันมาขู่หยานอี้ข้างกายด้วยสีหน้าจริงจัง

คำพูดประโยคนี้ทำเอาหยานอี้ครึ่งเชื่อครึ่งไม่เชื่อ แต่ก็ยังพยักหน้าหงึกหงักแบบเออออไปก่อน ดูจากทรงแล้ว ภรรยาของกัวติ่งเทียนคนนี้ก็คงไม่ใช่บุคคลธรรมดาทั่วไปแน่ๆ

หลังจากพูดจบ กัวติ่งเทียนก็พาหยานอี้เดินผ่านลานหน้าบ้าน มุ่งหน้าไปยังเรือนพักด้านหลัง

ทว่าทั้งสองคนยังไม่ทันได้ก้าวเข้าประตู หยานอี้ก็เหลือบไปเห็นหญิงชราในชุดกี่เพ้าสีน้ำเงินก้าวออกมาจากตัวเรือนเสียก่อน

แม้หญิงชราผู้นี้จะผมขาวโพลนไปทั้งศีรษะ แต่ความกระฉับกระเฉงกลับไม่แพ้พวกคนหนุ่มสาวในยุคนี้เลยแม้แต่น้อย ชุดกี่เพ้าช่วยขับเน้นทรวดทรงอันสง่างามออกมาได้อย่างหมดจด นอกจากผมขาวบนหัวแล้ว ก็แทบไม่เห็นร่องรอยของความแก่ชราเลยสักนิด

"เสี่ยวเหมยจ๊ะ พวกเรากลับมาแล้ว นี่ไงเจ้าเด็กหยานอี้ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ เจ้าเด็กนี่เจ้าเล่ห์เป็นบ้าเลยล่ะ"

พอเห็นหญิงชราคนนั้น กัวติ่งเทียนก็ตะโกนเสียงดังลั่นตามนิสัยโผงผางทันที

"เธอคือหยานอี้สินะ ตั้งแต่ตาแก่ที่บ้านกลับมาจากเหยียนเฉิง ว่างเป็นไม่ได้ต้องพูดถึงเธอตลอด บอกว่าเด็กหนุ่มอย่างเธอมีแววฉลาดเฉลียว เป็นพวกหัวไวเอาเรื่อง"

หญิงชราไม่สนใจเสียงโหวกเหวกของตาแก่บ้านตัวเองเลยแม้แต่น้อย หากแต่หันมามองหยานอี้ตรงหน้าพลางส่งยิ้มให้อย่างอบอุ่น

"สวัสดีครับเจ๊เหมย ได้ยินมานานแล้วว่านอกจากเจ๊จะสวยแล้ว ยังทำกับข้าวเก่งเป็นเลิศ วันนี้ได้มาเจอตัวจริงถึงกับตกใจเลยครับ คำเล่าลือยังเทียบตัวจริงไม่ได้เลยสักนิด ดูท่าตอนที่ท่านผู้เฒ่ากัวเล่าถึงเจ๊ให้ผมฟัง คงกั๊กความจริงไว้เพียบเลยนะครับเนี่ย"

แม้จะไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่นั่นก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อปากหวานก้นเปรี้ยวของหยานอี้เลยสักนิด ใบหน้าของเขาพลันแย้มยิ้มบานแฉ่งดั่งดอกไม้บาน เขามองหญิงชราตรงหน้าแล้วกระหน่ำหยอดคำหวานยกใหญ่ ชมเสียจนหญิงชรายิ้มแก้มแทบปริ ทำเอาคนข้างๆ อย่างกัวติ่งเทียนได้แต่กลอกตามองบนใส่เป็นชุด