บทที่ 88 กินอะไรง่ายๆ สบายๆ

"ตาแก่กัวบ้านเราพูดไม่ผิดจริงๆ เจ้าหนุ่มนี่ปากหวานชะมัด น่าเอ็นดูจริงเชียว รีบตามเจ๊เหมยเข้ามาเร็วเข้า ได้ยินว่าเธอจะมา เจ๊เหมยเลยทำของอร่อยไว้ให้ตั้งเยอะแน่ะ"

คำพูดของหยานอี้ทำเอาหญิงชราอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ปรี่เข้ามาจูงมือหยานอี้พาเข้าบ้านทันที ส่วนกัวติ่งเทียนที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับถูกเมินโดยสิ้นเชิง ทำได้แค่กลอกตาแล้วเดินตามเข้าไปเงียบๆ คนเดียว

"ไอ้เด็กเวรเอ๊ย ฉันบอกให้แกเรียกเจ๊เหมยแค่คำเดียว แต่แกเล่นหยอดเอาๆ เป็นชุดขนาดนี้ กะจะเอาชีวิตคนแก่อย่างฉันเลยเรอะ"

ตอนนี้กัวติ่งเทียนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกจริงๆ ยอมใจคารมของหยานอี้เลย เห็นอายุน้อยแค่นี้ แต่บทจะประจบเอาใจขึ้นมาก็ไหลลื่นเป็นชุดๆ คนธรรมดาพูดไม่ได้ขนาดนี้แน่ อย่างน้อยๆ ความหนาของหน้าก็ไม่ใช่ระดับที่คนทั่วไปจะมีได้

ส่วนหยานอี้ที่เดินตามเจ๊เหมยเข้ามาในห้องอาหาร ก็ถูกกลิ่นหอมของอาหารดึงดูดความสนใจไปทันที ต้องยอมรับเลยว่าฝีมือระดับเชฟงานเลี้ยงระดับชาตินี่สุดยอดจริงๆ ขนาดยังไม่ทันเห็นหน้าตาอาหาร แค่ได้กลิ่นก็ทำเอาหยานอี้เผลอกลืนน้ำลายเอื๊อกแล้ว

"สมกับเป็นเจ๊เหมยจริงๆ ครับ แค่ได้กลิ่นผมก็แทบจะทนไม่ไหว อยากเริ่มกินเดี๋ยวนี้เลย"

พอเดินมาถึงตรงนี้ หยานอี้ก็ไม่ลืมที่จะประจบหญิงชราข้างกายอีกสักยก

"ถ้าคิดว่าดีก็กินให้เยอะๆ เจ๊เหมยของเธอเรื่องอื่นอาจจะไม่เอาไหน แต่ถ้าเรื่องทำอาหารล่ะก็รับประกันได้เลย เดี๋ยวถ้าเธอไม่เบิ้ลข้าวสักสองชาม ฉันไม่ยอมให้เดินออกจากประตูบ้านนี้แน่"

พอโดนหยานอี้ชมเข้าแบบนี้ ใบหน้าของเจ๊เหมยก็เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มภาคภูมิใจ หัวเราะร่วนพลางเอ่ยขึ้น

แม้ในอดีตเจ๊เหมยจะเป็นถึงเชฟงานเลี้ยงระดับชาติ แต่ขึ้นชื่อว่าเป็นคน ใครบ้างจะไม่ชอบคำชม โดยเฉพาะพอแก่ตัวลง ความรู้สึกที่คนรุ่นใหม่ยังต้องการและชื่นชมแบบนี้ ถือเป็นสิ่งที่คนชราทุกคนโปรดปรานที่สุดอย่างแน่นอน

จากนั้นภายใต้การนำของเจ๊เหมย หยานอี้ก็ไปล้างมือแล้วมานั่งประจำที่โต๊ะอาหาร เมื่อมองดูสารพัดเมนูตรงหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ใบหน้าของหยานอี้ก็เผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นตั้งตารอ

"นี่มันมื้อเที่ยงน่ะนะ ยังไม่มีเวลาทำอาหารดีๆ ให้เธอเท่าไหร่ กินรองท้องไปก่อนแล้วกัน แต่ว่าหมูตุ๋นป๋าจื่อโร่วกับไส้ใหญ่เก้าตลบนี่เป็นเมนูเด็ดของเจ๊เหมยเลยนะ เดี๋ยวต้องชิมเยอะๆ ล่ะ"

พอนั่งลงพร้อมหน้ากันทั้งสามคน เจ๊เหมยก็ยิ้มพลางแนะนำกับข้าวบนโต๊ะให้หยานอี้ฟัง

เมื่อได้ยินชื่อเมนูอันเลื่องชื่อแต่ละอย่าง หยานอี้ก็ไม่อาจซ่อนสายตาตื่นตะลึงเอาไว้ได้ นี่น่ะหรือที่เรียกว่าทำง่ายๆ แม้จะเทียบไม่ได้กับสำรับใหญ่ในงานเลี้ยงระดับชาติ แต่อาหารเต็มโต๊ะขนาดนี้ อย่างน้อยๆ ก็ระดับชนชั้นสูงยุคโบราณถึงจะได้กินแล้ว

"ฮิๆ งั้นผมไม่เกรงใจแล้วนะครับเนี่ย ทนไม่ไหวตั้งนานแล้ว กับข้าวโต๊ะนี้ของเจ๊มันหอมเกินไปจริงๆ น้ำลายผมไหลจนหยุดไม่อยู่แล้วครับ"

หยานอี้หัวเราะแหะๆ ก่อนจะหยิบตะเกียบตรงหน้าขึ้นมาทันที แล้วคีบไปยังเมนูไส้ใหญ่เก้าตลบ

ในฐานะเมนูชั้นยอดของอาหารซานตง ไส้ใหญ่เก้าตลบมีขั้นตอนการทำที่ซับซ้อน รสชาติหวานนำแต่ไม่เลี่ยน พอจับคู่กับแยมซานจารสหวานอมเปรี้ยวสดชื่นที่เคียงมาด้วย ก็ทำให้หยานอี้กินจนปากมันแผล็บ ร้องชมไม่หยุดปากว่าอร่อยเลิศจริงๆ

หลังจากนั้น หยานอี้ก็ได้สัมผัสกับแก่นแท้ของศาสตร์อาหารจีนอย่างแท้จริง กับข้าวทุกจานล้วนแฝงไปด้วยฝีมือที่สั่งสมมาหลายสิบปีของเชฟงานเลี้ยงระดับชาติ สัมผัสอันยอดเยี่ยมหลากหลายรสชาติถาโถมเข้าใส่ปลายลิ้นของหยานอี้อย่างต่อเนื่อง จนเขาไม่มีเวลาแม้แต่จะเอ่ยปากชม ทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้า

กัวติ่งเทียนที่นั่งอยู่ข้างๆ มองดูท่าทางราวกับคนบ้านนอกเข้ากรุงของหยานอี้แล้วก็ได้แต่กลอกตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าเจ๊เหมยกลับไม่เหมือนกัน พอเห็นหยานอี้เจริญอาหารขนาดนี้ เธอก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง มือหนึ่งช่วยลูบหลังให้หยานอี้กลืนได้คล่อง อีกมือก็คอยคีบกับข้าวใส่ชามของหยานอี้ไม่หยุดหย่อน ชวนให้นึกถึงภาพการเร่งขุนอาหารหมูในหมู่บ้านสมัยก่อนไม่มีผิดเพี้ยน

มื้อนี้หยานอี้ฟาดข้าวสวยไปถึงสองชามพูนๆ กับข้าวเต็มโต๊ะถูกเขาจัดการไปคนเดียวเกินครึ่ง นี่อาจจะเป็นมื้อที่เขากินจุที่สุดในชีวิตนี้รวมกับชาติที่แล้วด้วยซ้ำ

"เจ้าหนุ่มนี่ดีจริงๆ กินเก่ง กินเก่งน่ะมีวาสนา วันข้างหน้าต้องได้ดีแน่นอน"

นี่คือบทสรุปสุดท้ายที่เจ๊เหมยมีต่อหยานอี้หลังจบมื้ออาหาร

"ไอ้เด็กนี่มันหมูชัดๆ กินจุชะมัด รู้สึกเหมือนถ้ามันมาพักบ้านฉันสักสองสามวัน บ้านฉันคงโดนมันกินจนเกลี้ยงแน่"

และนี่ก็คือคำวิจารณ์ที่กัวติ่งเทียนมีต่อหยานอี้หลังอาหารมื้อนี้

แน่นอนว่าเสียงวิจารณ์เหล่านี้ ตัวหยานอี้เองย่อมไม่รู้เรื่อง ในเวลานี้เขากำลังอยู่เป็นเพื่อนเจ๊เหมยเพื่อช่วยงานในแปลงผักของบ้านซื่อเหอย่วน ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ หยานอี้ที่มีฐานะทางบ้านค่อนข้างดีล้วนไม่เคยทำงานสวนทำไร่ไถนามาก่อน พอเห็นพืชผักผลไม้ในแปลงของเจ๊เหมยที่ถูกดูแลประคบประหงมจนงดงามราวกับงานศิลปะ เขาก็ตื่นตาตื่นใจจนแทบละสายตาไม่ได้

พอดีกับที่เวลานี้เจ๊เหมยต้องเตรียมวัตถุดิบสำหรับทำกับข้าวมื้อเย็น หยานอี้จึงรีบขันอาสาเข้าไปช่วย ภายใต้การสั่งการของเจ๊เหมย หยานอี้กลับทำงานอย่างกระตือรือร้น ทั้งตัดผัก ทั้งเก็บแตง เดี๋ยวก็ช่วยรดน้ำใส่ปุ๋ยในแปลงผัก ยุ่งวุ่นวายจนสนุกสนานเพลิดเพลิน

เพียงแค่ช่วงบ่ายสั้นๆ หยานอี้ก็เข้าขากับเจ๊เหมยได้อย่างกลมเกลียวสนิทสนม แม้แต่กัวติ่งเทียนก็ยังคาดไม่ถึงในจุดนี้

พอถึงช่วงค่ำ บ้านซื่อเหอย่วนของกัวติ่งเทียนก็เริ่มคึกคักขึ้นมาจริงๆ

เวลาหนึ่งทุ่มตรง มีแขกคนสำคัญสามคนเดินทางมาถึงบ้านซื่อเหอย่วน ทั้งสามคนก็คือคนที่ร่วมออดิชั่นหยานอี้เมื่อตอนเที่ยง นั่นก็คือ หูเกอ ซูไป๋ และหวังลี่เจวียน

"พี่หู พี่เจวียน แล้วก็พี่ซู สวัสดีตอนค่ำครับ ท่านผู้เฒ่ากัวกับเจ๊เหมยเตรียมเหล้ากับกับข้าวไว้รอข้างในตั้งนานแล้ว รอพวกพี่ทั้งสามคนอยู่เลยครับ"

ทว่าเมื่อทั้งสามก้าวเข้ามาในบ้านซื่อเหอย่วน แล้วพบว่าคนที่ออกมารับหน้ากลับกลายเป็นหยานอี้ ในใจก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา โดยทั่วไปแล้วคนที่จะออกมาต้อนรับแขกย่อมต้องเป็นเจ้าของบ้าน แต่หยานอี้เพิ่งมาถึงได้ไม่ถึงครึ่งวัน กลับกลมกลืนถึงระดับนี้แล้ว นี่เป็นสิ่งที่ทั้งสามคนคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

ทว่าสิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่ายังอยู่หลังจากนี้ เมื่อเดินเข้ามาถึงห้องอาหาร แล้วเห็นภาพเจ๊เหมยกำลังดึงหยานอี้ช่วยกันยกกับข้าวพลางคุยเล่นหัวเราะร่า แต่ละคนก็พากันอ้าปากค้างจนแทบจะหุบไม่ลง

"พวกแกสามคนไม่รู้อะไร ตอนนี้บ้านฉันจะกลายเป็นบ้านของเจ้าหยานอี้มันอยู่แล้ว นี่เพิ่งมาได้ไม่ถึงครึ่งวัน ยายแก่บ้านฉันแทบจะมองมันเป็นหลานแท้ๆ ในไส้ไปแล้ว ขนาดฉันยังแทรกไม่ได้สักคำ"

กัวติ่งเทียนมองทั้งสามคนพลางยิ้มเจื่อนๆ ใครจะไปคิดว่าเพียงแค่เวลาไม่ถึงครึ่งวัน สถานะของกัวติ่งเทียนในบ้านหลังนี้จะร่วงหล่นลงมาหนึ่งขั้นในทันที

"เจ้าเด็กนี่มีปฏิภาณไหวพริบ เจ๊เหมยจะเอ็นดูก็ไม่แปลกหรอกครับ"

"เด็กนี่นอกจากหัวไวแล้วยังทำงานเป็นด้วย เจ๊เหมยต้องชอบอยู่แล้ว"

"ท่านผู้เฒ่ากัว นี่เรียกว่าชักศึกเข้าบ้านหรือเปล่าครับเนี่ย ฮ่าๆ!"

ทั้งสามคนมองกัวติ่งเทียนที่ยืนยิ้มแห้งด้วยท่าทางสะใจ เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่กัวติ่งเทียนต้องเจอ ทั้งสามคนพอจะเดาออกล่วงหน้าอยู่แล้ว

"เอาละๆ ไม่พูดแล้ว คืนนี้มีเหล้าดีกับข้าวอร่อยพร้อมเสิร์ฟ พรุ่งนี้พวกเราจะเริ่มเปิดกล้องถ่ายทำกันจริงจังแล้ว ช่วงเวลาหลังจากนี้คงต้องหวังพึ่งทุกคนช่วยกันแบกรับแล้วนะ"

หลังจากเตรียมสุราอาหารครบถ้วนแล้ว กัวติ่งเทียนก็ยกจอกเหล้าขึ้นเป็นคนแรกเพื่อดื่มคารวะทุกคนตรงหน้า

หากจะพูดให้ละเอียด มื้อนี้ก็คือการที่กัวติ่งเทียนเลี้ยงรวมตัวเหล่านักแสดงนำคนสำคัญก่อนที่ภาพยนตร์เรื่องใหม่จะเปิดกล้อง เพื่อที่เวลาถ่ายทำจริงจะได้ว่ากันไปตามเนื้อผ้า มีเรื่องกระทบกระทั่งอะไรก็อย่าเก็บไปใส่ใจ ซึ่งนี่ก็ถือเป็นขั้นตอนประจำที่กัวติ่งเทียนต้องทำทุกครั้งก่อนถ่ายทำภาพยนตร์