บทที่ 62 คว้าถ้วยรางวัล

ช่วงเวลาโปรโมตมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วเสมอ นอกจากการขึ้นเวทีแล้ว ทุกอย่างก็มีแต่การฝึกซ้อม เวลาว่างทุกนาทีล้วนมีค่า หากหยุดพักเกินห้านาทีก็พร้อมจะผล็อยหลับไปในทันที

เผยเซี่ยอันถอนหายใจอีกรอบ พลางบ่นอุบว่าการเป็นไอดอลไม่ใช่สิ่งที่ใครก็ทำได้ นี่มันแทบจะเอาชีวิตเข้าแลกเงินชัดๆ

"ถึงแล้ว รีบหน่อยนะ" ชเวมีซุกเปิดประตูรถแล้วปลุกเด็กสาวทั้งห้าคนที่กำลังงีบหลับเอาแรงอยู่บนรถ

ทันทีที่ก้าวลงจากรถ พวกเธอก็สลับเข้าสู่ "โหมดทำงาน" ทันควัน ทั้งโบกมือและส่งยิ้มทักทายแฟนๆ ที่มารอรับ

ระหว่างที่กำลังแต่งหน้า ซากิก็หลับตาแล้วผล็อยหลับไปอีกรอบ

ชเวมีซุกรับสายจากใครบางคน พอวางสาย สีหน้าของเธอก็ดูมีเลศนัย "ห้องพักของ FLARE อยู่สุดทางเดิน พวกเขามาถึงตั้งแต่ตีสามครึ่งแล้วนะ"

"ตีสามครึ่งเหรอคะ" เผยเซี่ยอันเหลือบมองโทรศัพท์ ตอนนี้เพิ่งจะตีสี่ "เร็วกว่าพวกเราตั้งครึ่งชั่วโมง"

"เมื่อคืนพวกเขารีบกลับมาจากปูซาน ถ่ายทำรายการวาไรตี้วงใหม่จนถึงเช้ามืด ทั้งวงได้นอนกันไม่ถึงสองชั่วโมงด้วยซ้ำ" ชเวมีซุกลดเสียงลง "เมื่อกี้ผู้จัดการของพวกเขาเพิ่งคุยโทรศัพท์ตรงโถงทางเดิน ดูท่าทางอารมณ์เสียมากเลย"

ซากิหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง "พี่คะ ได้ยินอะไรมาเหรอ"

ทว่าพอชเวมีซุกกำลังจะอ้าปาก เธอก็ตระหนักได้ว่าตัวเองไม่ควรมาทำตัวช่างเมาท์ต่อหน้าเด็กๆ

เธอจึงแสร้งทำหน้าดุ "อย่าไปสอดรู้เรื่องของรุ่นพี่สิ เดี๋ยวถ้าเรื่องหลุดออกไปจะโดนเอ็ดเอานะ"

"แต่ที่นี่ไม่มีคนอื่นสักหน่อยนี่คะ…"

"แบบนั้นก็ไม่ได้!" ชเวมีซุกตัดบทแล้วปิดประตูเดินออกไป ไม่แน่ว่าอาจจะแอบไปดักฟังต่อ

…

สุดทางเดิน ณ ห้องพักของ FLARE

ชองแทมินยืนอยู่หน้าประตู แนบโทรศัพท์ไว้กับหู ฝ่ามือชุ่มไปด้วยเหงื่อ

เขาทำงานที่ TE มาสิบสองปี ดูแล FLARE มาตั้งแต่เดบิวต์ ได้เห็นตั้งแต่ตอนที่ควอนแทโฮถูกไล่ออก คิมซองจุนก้าวขึ้นมากุมอำนาจ และได้เห็น FLARE เติบโตจากวงรุกกี้จนกลายมาเป็นวงระดับท็อป

เขารู้ดีว่าสิ่งไหนควรทำและสิ่งไหนไม่ควรทำ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะเหลียวมองบานประตูด้านหลังห้องพัก

หลายวันมานี้ เมมเบอร์หลายคนดื่มกาแฟต่างน้ำ และรอยคล้ำใต้ตาของพวกเขาก็แทบจะใช้คอนซีลเลอร์กลบไม่มิดแล้ว

ปลายสายกดรับ เสียงของคิมซองจุนเย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง "มีอะไร พูดมา"

"หัวหน้าครับ มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะปรึกษาหน่อยครับ" ชองแทมินพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมน้ำเสียงให้ฟังดูเป็นทางการ

"ว่ามา"

"ตอนนี้ FLARE อยู่ในระดับนี้แล้ว อัลบั้มเต็มชุดที่เจ็ดของพวกเขาก็ทำยอดขายสัปดาห์แรกได้ทะลุล้านแผ่น เปิดตัวอันดับหนึ่งบนชาร์ตดิจิทัล แถมยังต้องมาแย่งชิงอันดับหนึ่งกับพวกวงรุกกี้อีก ตอนนี้เริ่มมีคนพูดกันแล้วว่าเพลงของพวกเขาไม่ดี ไหนจะเรื่องตารางงานที่แน่นเอี้ยดนี่อีก…"

"ชองแทมิน นายกำลังสอนฉันทำงานอยู่เหรอ"

ชองแทมินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "เปล่าครับ ผมแค่รู้สึกว่า…"

"นายรู้สึกว่าอะไรล่ะ" คิมซองจุนแค่นเสียงเยาะ "นายคิดว่า FLARE ไม่ควรมาโปรโมตเพลงงั้นเหรอ คิดว่าการแย่งชิงอันดับหนึ่งกับวงรุกกี้มันต่ำต้อยเกินไปสำหรับพวกเขารึไง หรือนายคิดว่าตารางงานของพวกเขาแน่นเกินไป"

ชองแทมินไม่กล้าเอ่ยอะไรต่อ

"การให้ FLARE ขึ้นรายการเพลงเป็นการตัดสินใจของ TE และการตัดสินใจของ TE ไม่ใช่เรื่องที่นายจะมีสิทธิ์มาตัดสิน นายมีหน้าที่แค่ทำตามก็พอ"

ทั้งสองฝ่ายเงียบไปครู่หนึ่ง มีเพียงเสียงลมหายใจที่รอดผ่านสาย

"มีคำถามอะไรอีกไหม"

"ไม่มีแล้วครับ แค่นี้ครับ"

"งั้นก็รักษาตำแหน่งนั้นไว้ให้ได้ล่ะ ใครก็ตามที่หย่อนยานบนเวทีก็ลืมเรื่องโซโล่ไปได้เลย และฉันรับรองได้เลยว่าปีหน้าจะไม่มีทรัพยากรป้อนให้แม้แต่อย่างเดียว"

สายถูกตัดไป

ชองแทมินยืนนิ่งอยู่ที่ทางเดินเป็นเวลานานก่อนจะสบถออกมา

คิมซองจุนอาจจะไม่ได้มีความสามารถด้านอื่นมากมายนัก แต่เขามีพรสวรรค์เฉพาะตัวในเรื่องการบงการคน

FLARE เดบิวต์มาสิบปีแล้ว นอกจากซงซีวอนที่แยกตัวออกไปตั้งสตูดิโอของตัวเองได้สำเร็จหลังจากสัญญาเดี่ยวหมดลง

สัญญาของสมาชิกที่เหลืออีกสี่คนก็ยังคงถูก TE ผูกมัดเอาไว้อย่างเหนียวแน่น

ตอนที่เขาผลักประตูห้องพักเข้าไป ซงซีวอนเงยหน้าขึ้นมองเขาแต่ไม่ได้เอ่ยถามอะไร เขาคงเข้าใจทุกอย่างแล้วจากสีหน้าของผู้จัดการ

"ตื่นกันได้แล้วทุกคน" ชองแทมินปรบมือ เสียงของเขาแหบแห้งเหมือนกระดาษทราย "เหลือเวลาอีกสามสิบนาทีก่อนจะถึงคิวซ้อม ดึงสมาธิกลับมาได้แล้ว"

ฮวียองโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งจากใต้หมวก "พี่ โทรหาหัวหน้าหรือยังครับ"

"โทรแล้ว"

"เขาว่ายังไงบ้าง"

ชองแทมินชะงักไปครู่หนึ่ง หยิบกาแฟบนโต๊ะขึ้นมาจิบ "เขาบอกว่า ต้องรักษาไว้ให้ได้สักรายการ"

ฮวียองไม่ได้ถามอะไรต่อ ภายในห้องพักจึงเหลือเพียงเสียงเสียดสีแผ่วเบาของแปรงแต่งหน้าที่ปัดลงบนตลับแป้ง

สเตจของ DUAL อยู่ในลำดับที่สามจากท้ายสุด ส่วน FLARE อยู่ในลำดับรองสุดท้าย

ชเวมีซุกได้รับรายละเอียดสัดส่วนคะแนนอยู่หลังเวที

ยอดขายอัลบั้มของ Music Bank คิดเป็นสัดส่วนเพียง 10% ในขณะที่ยอดดิจิทัลคิดเป็น 65% สัดส่วนนี้ถือเป็นความได้เปรียบโดยธรรมชาติของ DUAL

เธอส่งข้อความลงในกลุ่มแชต: วันนี้ทั้งคะแนนออกอากาศและคะแนนดิจิทัลได้เต็มทั้งคู่ มีลุ้น

ห้านาทีก่อนขึ้นเวที สมาชิกทั้งห้าคนของ DUAL ยืนอยู่ในเงามืดข้างปีกเวที ขณะที่พิธีกรบนเวทีกำลังอ่านบทแนะนำตัว น่าแปลกที่วันนี้ซากิไม่ได้ดึงทึ้งเสื้อผ้าของตัวเองเลย

"ซากิ" จู่ๆ เผยเซี่ยอันก็เรียกเธอ

"คะ?"

"จำที่พวกเราพนันกันคราวก่อนได้ไหม ถ้า 'Party' ติดชาร์ต เธอต้องซักถุงเท้าให้ฉันน่ะ"

"…พี่คะ ทำไมจู่ๆ มาพูดเรื่องนี้ตอนนี้ล่ะ"

"ที่ฉันจะบอกก็คือ" เผยเซี่ยอันเอียงคอมองเธอ เส้นผมสีบลอนด์ทิ้งตัวลงมาบนไหล่ข้างหนึ่ง "ถ้าวันนี้พวกเราได้ที่หนึ่ง เธอไม่ต้องซักถุงเท้าแล้ว"

ดวงตาของซากิเป็นประกายขึ้นมาทันที "จริงเหรอคะ พี่ห้ามคืนคำนะ!"

"แน่นอนสิ"

พัคอึนซองกลอกตาพลางส่ายหน้า "พวกเธอสองคนจริงจังกันสักครั้งได้ไหมเนี่ย"

ฮันจียุนเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้ซากิ ส่วนคังฮานาตบไหล่เผยเซี่ยอันเบาๆ โดยไม่พูดอะไร

เมื่อทั้งห้าคนก้าวขึ้นสู่เวที เสียงกรีดร้องจากผู้ชมก็ระเบิดขึ้นในวินาทีเดียวกัน

ดนตรีท่อนอินโทรเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นพล่านไปทั่วทั้งสตูดิโอ เมื่อเผยเซี่ยอันร้องท่อนแรก สิ่งที่เธอได้ยินผ่านอินเอียร์มอนิเตอร์ไม่ได้มีเพียงแค่เสียงของตัวเอง แต่ยังมีเสียงร้องตามแผ่วเบาจากผู้ชมด้วย

ในช่วงคอรัส คิลลิ่งพาร์ตของคังฮานาถูกตากล้องจับภาพได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ

ภาพโคลสอัปปิดท้ายของเผยเซี่ยอันถูกตัดสลับขึ้นจอหลัก บนจอเธอหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อหยดหนึ่งไหลรินลงมาบนกระดูกไหปลาร้า และเธอก็ส่งยิ้มให้กล้อง

เสียงกรีดร้องจากผู้ชมแทบจะทำให้แก้วหูแตกดับ

หลังจากการแสดงบนเวทีทั้งหมดสิ้นสุดลง หน้าจอก็ตัดภาพมาที่การประชันกันระหว่างเพลง "INFERNO" ของ FLARE กับเพลง "Red Flavor" ของ DUAL

เผยเซี่ยอันรู้สึกได้ว่ามือของซากิบีบข้อมือเธอไว้แน่น ฝ่ามือของซากิชุ่มไปด้วยเหงื่อ และแรงบีบก็รุนแรงราวกับกำลังคว้าเชือกช่วยชีวิตเอาไว้

พัคอึนซองยืนอยู่อีกฝั่ง จ้องมองจอใหญ่นิ่งๆ ทว่าริมฝีปากล่างของเธอกลับถูกขบกัดจนซีดขาวไร้สีเลือด

พิธีกรเปิดซองผลคะแนน และตัวเลขบนจอใหญ่ก็ทยอยพุ่งขึ้นทีละช่อง

ในแง่ของคะแนนดิจิทัล DUAL มีคะแนนนำ FLARE อย่างเห็นได้ชัด โดยทิ้งห่างกันมากกว่า 1,500 คะแนน

คะแนน SNS และคะแนนออกอากาศสูสีกัน ทว่า FLARE นำโด่งในส่วนของคะแนนโหวต

FLARE มีคะแนนนำในด้านยอดขายอัลบั้ม แต่น้ำหนักคะแนนเพียง 10% ก็ไม่เพียงพอที่จะพลิกสถานการณ์ได้

ในที่สุดคะแนนรวมก็สรุปออกมา

"อันดับหนึ่งของ Music Bank ประจำสัปดาห์นี้ได้แก่… DUAL เพลง 'Red Flavor' ครับ! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!"

กระดาษโปรยสีทองร่วงพรูลงมาจากด้านบน ซากิปล่อยมือจากเผยเซี่ยอันแล้วกระโดดตัวลอย "ฉันไม่ต้องซักถุงเท้าแล้ว!"

ฮันจียุนกำลังกล่าวความรู้สึกอยู่ แต่เผยเซี่ยอันไม่ได้ยินเลยว่าเธอพูดอะไร

เธอกำลังอุ้มพัคอึนซองหมุนไปรอบๆ จู่ๆ ระบบก็สาดน้ำเย็นเข้าใส่ "ยังขาดอีกสองถ้วย"

"ชิ จะไม่ขัดจังหวะความสุขสักหน่อยได้ไหม"

"ฉันกลัวว่าแกจะลืม"

ระหว่างทางกลับ เผยเซี่ยอันนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้หยิบจดหมายจากแฟนคลับที่เพิ่งได้รับในห้องพักศิลปิน จึงบอกให้เพื่อนร่วมวงรอเธออยู่บนรถ

ทันทีที่เลี้ยวเข้าสู่ทางเดินหน้าห้องพัก ก็เห็นซงซีวอนยืนอยู่คนเดียวตรงประตูห้องพัก กำลังก้มหน้าส่งข้อความในโทรศัพท์มือถือ

เขาจดจ่ออยู่กับมันมากเสียจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าทางด้านหลัง

เผยเซี่ยอันสาบานได้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจมอง มันเป็นเพราะระบบมอบสายตาที่เฉียบคมเป็นพิเศษให้เธอต่างหาก

หน้าจอโทรศัพท์ของซงซีวอนยังคงสว่างอยู่ เธอจึงมองเห็นข้อความหนึ่ง

【โอปป้า ดูเหมือนว่าพวกเราจะโดนแอบถ่ายเข้าแล้วค่ะ…】