บทที่ 63 เรื่องไม่คาดฝัน

ซงซีวอนยืนพิงผนัง ก้มหน้ามองโทรศัพท์มือถือ นิ้วเลื่อนไปมาบนหน้าจอ เขาจดจ่ออยู่กับมันมากเสียจนไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าจากด้านหลัง

เขาพิมพ์ข้อความยาวเหยียด ก่อนจะลบมันทิ้งทั้งหมด

ทันทีที่เผยเซี่ยอันเห็นข้อความเหล่านั้น ร่างกายของเธอก็ก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณก่อนที่สมองจะทันได้ประมวลผล รองเท้าของเธอครูดกับพื้นจนเกิดเสียงแผ่วเบา

แผ่นหลังของซงซีวอนพลันแข็งเกร็ง เขารีบกดปุ่มล็อกหน้าจอทันทีแล้วหันกลับมา

เผยเซี่ยอันสังเกตเห็นว่าเขาบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ทว่าบนใบหน้ากลับประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพอย่างสมบูรณ์แบบเรียบร้อยแล้ว

"คุณเซี่ยอันนี่เอง…" น้ำเสียงของซงซีวอนราบเรียบไร้อารมณ์เหมือนกับตอนที่เจอกันครั้งก่อน "ทำไมยังไม่กลับอีกล่ะครับ พวกคุณลงจากเวทีก่อนไม่ใช่เหรอ"

เผยเซี่ยอันแอบให้คะแนนรีวิวแย่ๆ กับระบบในใจ ทักษะการแสดงของเธอไม่ได้ใกล้เคียงกับระดับ C+ เลยสักนิด

ตอนนี้ในหัวของเธอมีเพียงประโยคเดียวที่วนเวียนซ้ำไปซ้ำมา หัวหน้าวงระดับท็อปกำลังมีความรัก แถมคนรักยังส่งข้อความมาบอกว่าถูกแอบถ่ายได้ แล้วเธอยังยืนบื้ออยู่ข้างหลังเขาจนเห็นเข้าเต็มสองตาอีกต่างหาก

"ฉันกลับมาเอาจดหมายน่ะค่ะ" เผยเซี่ยอันโค้งตัวลงเล็กน้อย ก้มหน้าเพื่อซ่อนสีหน้าของตัวเอง "เป็นของขวัญจากแฟนคลับ พอดีลืมไว้ในห้องพัก รุ่นพี่ยังไม่กลับเหรอคะ"

"ผู้จัดการยังคุยคิวงานกับโปรดิวเซอร์อยู่น่ะครับ ผมเลยรอเขาอยู่"

รอยยิ้มของซงซีวอนยังไม่จางหาย เขาเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าอย่างเป็นธรรมชาติแล้วเอ่ยปากชวนคุย "การแสดงของพวกคุณวันนี้ยอดเยี่ยมมากเลยนะ เพลง 'Red Flavor' นั่นคุณเรียบเรียงดนตรีเองเหรอครับ"

"ค่ะ"

"เสียงซินธิไซเซอร์ในท่อนฮุกเลือกมาได้ดีมากเลย มีชีวิตชีวาของฤดูร้อนโดยไม่ดูปรุงแต่งเกินไป" ซงซีวอนพยักหน้า "คนที่ท่านประธานควอนปั้นมาเนี่ย ไม่ธรรมดาจริงๆ"

เผยเซี่ยอันไม่รู้ว่าจะตอบอะไร จึงได้แต่โค้งคำนับอีกครั้ง "ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่"

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นทุกครั้งก็ได้ครับ จะว่าไป คุณก็แต่งเพลงเดบิวต์ของตัวเองด้วยสินะ คนรุ่นใหม่เดี๋ยวนี้น่าทึ่งขึ้นเรื่อยๆ เลย" น้ำเสียงของเขาเจือความชื่นชมในระดับที่พอเหมาะพอดี ราวกับแค่พูดคุยทั่วไป ทว่าแท้จริงแล้วเขากำลังสังเกตปฏิกิริยาของเธออยู่

สายตาคู่นั้นไม่ใช่สายตาที่รุ่นพี่มองรุ่นน้อง และไม่ใช่สายตาที่ผู้ใหญ่มองเด็ก แต่เหมือนกับนักพนันที่กำลังตรวจดูว่าตัวเองเผลอเปิดไพ่ในมือให้เห็นหรือไม่

เผยเซี่ยอันสัมผัสได้ถึงความกระอักกระอ่วนของตัวเองแม้จะไม่ต้องส่องกระจก เธอก้มศีรษะอีกครั้งแล้วรีบตัดบท "เพื่อนร่วมวงกำลังรออยู่ค่ะ ฉันขอตัวไปเอาจดหมายก่อนนะคะ สวัสดีค่ะรุ่นพี่"

เธอสาวเท้ากึ่งวิ่งไปยังห้องพัก รู้สึกได้ว่าสายตาของซงซีวอนยังคงจับจ้องแผ่นหลังของเธออยู่ จนกระทั่งเธอผลักประตูแล้วก้าวเข้าไปในห้อง

ทันทีที่ประตูปิดลง ระบบก็ส่งเสียงขึ้นมาทันที

"เขาไม่ได้ถามคำถามนั้นลอยๆ หรอกนะ ตอนแรกชมเรื่องการเรียบเรียงเพลง จากนั้นก็พูดถึงควอนแทโฮ เขาจงใจหยั่งเชิงเธอต่างหาก"

เผยเซี่ยอันกวาดสายตามองหาซองจดหมายบนโต๊ะ หัวใจยังคงเต้นระรัว "ทักษะการวิเคราะห์ดีขนาดนี้ ทำไมแกไม่ไปเป็นอัยการเสียเลยล่ะ"

"ก็เพราะเธอนั่นแหละ!" น้ำเสียงของระบบสูงขึ้น "รู้ไหมว่าคนที่เธอเพิ่งคุยด้วยเมื่อกี้คือใคร หัวหน้าวงระดับท็อปที่อยู่ในวงการมาสิบปี เป็นคนที่คุมทีมภายใต้คนอย่างคิมซองจุนเชียวนะ ความสามารถในการควบคุมสีหน้าของเขาสูงกว่าเธอตั้งกี่ระดับ เธออยู่ต่อหน้าเขาก็ไม่ต่างอะไรกับกระจกใสแจ๋วหรอก"

"แล้วเมื่อกี้ฉันทำได้เป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ดูไม่จืดเลยล่ะ… แต่ไม่ต้องกังวลมากไปหรอก ยังไงฝ่ายที่ทำผิดก็คือเขา แล้วต่อไปเธอจะเอายังไง"

เผยเซี่ยอันพบซองจดหมายอยู่ใต้โต๊ะเครื่องแป้ง มันเป็นซองสีชมพูและสีทองที่แปะสติกเกอร์น่ารักๆ เอาไว้

เธอกอดจดหมายแนบอก "ที่ว่า 'จะเอายังไง' หมายความว่าไง จะให้ฉันแฉเหรอ ปกติแกเกลียดพวกสตอล์กเกอร์ที่สุดไม่ใช่หรือไง"

"เธอก็ไม่ได้ตั้งใจไปแอบดูเขาสักหน่อย! เขาไม่ระวังตัวเองแท้ๆ มันจะเหมือนกันได้ยังไงล่ะ!"

"ฉันทำอะไรไม่ได้หรอก" เธอคิดในใจ "ฉันแค่เห็นประโยคประโยคหนึ่ง แล้วประโยคนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่ อาจจะเป็นแค่เพื่อนธรรมดาที่โดนปาปารัสซีถ่ายรูปได้ หรืออาจจะเป็นเรื่องเข้าใจผิดอย่างอื่นก็ได้"

ระบบจนปัญญาจะเถียง "ก็ได้ เอาที่เธอสบายใจแล้วกัน"

ภายในรถตู้ เพื่อนร่วมวงทั้งสี่คนนั่งรอกันอยู่พักหนึ่งแล้ว

ซากิสัปหงกพิงหน้าต่างรถ อ้าปากหวอน้อยๆ พัคอึนซองกำลังก้มหน้าก้มตามองโทรศัพท์ สีหน้าดูไม่สบอารมณ์ คงกำลังเปิดศึกปะทะกับพวกเกรียนคีย์บอร์ดอีกตามเคย

คังฮานาเอนหลังพิงเบาะหลับตาพักผ่อน มีเพียงฮันจียุนคนเดียวที่หันมามองตอนที่เผยเซี่ยอันเปิดประตูรถ

"เจอไหม"

"เจอแล้ว" เผยเซี่ยอันโบกซองจดหมายในมือไปมาแล้วนั่งลงที่เบาะหลัง

"ไปตั้งนานแน่ะ" ฮันจียุนเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่ซักไซ้อะไรต่อ

คนขับสตาร์ตเครื่องยนต์แล้วเคลื่อนรถออกจากลานจอดรถใต้ดิน

ซากิถูกแรงสั่นสะเทือนปลุกให้ตื่น เธอเช็ดมุมปากอย่างสะลึมสะลือ ก่อนจะซบลงบนไหล่ของเผยเซี่ยอันแล้วผล็อยหลับไปอีกรอบ

พัคอึนซองหันหน้าจอโทรศัพท์มาทางเผยเซี่ยอัน "ดูนี่สิ"

เผยเซี่ยอันก้มมองแวบหนึ่ง ก็เห็นคอมเมนต์ของแฟนคลับบอกว่าการเรียบเรียงดนตรีของเพลง "Red Flavor" ไปลอกเลียนแบบเพลงญี่ปุ่นนอกกระแสเพลงหนึ่ง

พัคอึนซองกำลังเตรียมจะเปิดศึกสวนกลับ แต่แอ็กเคานต์แฟนคลับของเธอก็จัดทำโพสต์ชี้แจงเรียบร้อยแล้ว

"เธอเลิกดูของพวกนั้นสักทีจะได้ไหม" เผยเซี่ยอันว่า

"ไม่ได้หรอก ถ้าดูไม่จบฉันนอนไม่หลับ" พัคอึนซองเลื่อนดูข้อความต่ออีกสองสามอัน จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว "หืม ดูเหมือนฝั่ง FLARE จะมีปัญหานิดหน่อยนะ มีแฟนคลับบอกว่าวันนี้เห็นพวกซาแซงแฟนมาป้วนเปี้ยนอยู่แถวลานจอดรถด้วย แล้วก็โดน รปภ. ไล่ไป"

เผยเซี่ยอันชะงักไปครู่หนึ่ง

"มีอะไรเหรอ" พัคอึนซองเงยหน้าขึ้นมอง

"ไม่มีอะไรหรอก แค่คิดว่าพวกซาแซงแฟนนี่น่ากลัวชะมัด หวังว่าวงเราจะไม่มีแฟนคลับแบบนั้นนะ"

พัคอึนซองไม่ได้คิดอะไรมาก แค่ส่งเสียง "อ๋อ" แล้วก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อ

เผยเซี่ยอันเอนหลังพิงเบาะแล้วหลับตาลง

ระบบเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง "เธอจะไม่บอกเพื่อนร่วมวงหน่อยเหรอ"

"ไม่บอกหรอก" เผยเซี่ยอันตอบในใจ "สิ่งที่ฉันควรกังวลที่สุดตอนนี้คือรายการ Inkigayo สัปดาห์หน้าต่างหาก เรายังขาดอีกสองถ้วยถึงจะได้ทริปเปิลคราวน์"

พอกลับถึงหอพัก ซากิก็หลับเป็นตายทันที ส่วนพัคอึนซองก็โดนฮันจียุนจับได้คาหนังคาเขาขณะกำลังแอบกินมันฝรั่งทอดไปครึ่งถุงในห้องนั่งเล่น ทั้งสองคนจึงเถียงกันนิดหน่อยเรื่องการคุมหน้าบวมสำหรับวันพรุ่งนี้

เผยเซี่ยอันเดินไปที่ข้างเตียง เปิดจดหมายสามฉบับที่นำกลับมาในวันนี้ แล้วอ่านทีละฉบับ

จดหมายฉบับแรกเขียนเป็นภาษาจีน แฟนคลับชาวจีนบอกว่าโทรศัพท์ของเธอถูกเผยเซี่ยอันหยิบไปถ่ายวิดีโอในวันงานฉลองของมหาวิทยาลัยยอนเซ และตอนนี้เธอก็กลายมาเป็นแฟนคลับตัวยงของ DUAL แล้ว

จดหมายฉบับที่สองเป็นภาษาเกาหลี นักเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งบอกว่าเขารู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์เพราะผลการเรียนแย่ แต่พอได้ดูการแสดงของเผยเซี่ยอันแล้ว เขากลับมีความสุขขึ้นมา

จดหมายฉบับที่สามก็เป็นภาษาเกาหลีเช่นกัน และสั้นมาก มีเพียงสองประโยคเท่านั้น: 'ออนนี่ ได้โปรดอย่าเปลี่ยนไปเลยนะคะ พวกเราจะอยู่เคียงข้างพี่เสมอ'

เธอพับจดหมายทั้งสามฉบับแล้วเก็บใส่กล่องเหล็กที่อยู่ด้านในสุดของโต๊ะข้างเตียง

จู่ๆ ระบบก็เอ่ยถามขึ้นมา "ตอนนี้เธอกำลังคิดอะไรอยู่เหรอ"

"คิดถึงชาติก่อน คิดถึงสิ่งที่ฉันทุ่มเทให้ในชาติก่อน ในเช้าวันที่บ้านบึ้ม ฉันยังกดโหวตให้เขาไปตั้งสิบกว่าโหวตอยู่เลย โหวตพวกนั้นฉันใช้แอ็กหลุมหลายอันกดให้เขาทีละโหวตด้วยซ้ำ"

"…เธอต้องการจะสื่ออะไรกันแน่"

"สิ่งที่ฉันอยากจะบอกก็คือ ไม่ว่าข้อความของซงซีวอนจะหมายความว่ายังไง ไม่ว่ามันจะจริงหรือเท็จ ถูกหรือผิด แต่ฉันจะเกิดปัญหาอะไรขึ้นไม่ได้เด็ดขาด" เผยเซี่ยอันพลิกตัวแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม "เพราะตอนนี้ฉันมีแฟนคลับแล้ว คนพวกนั้นตั้งนาฬิกาปลุกแต่เช้าตรู่เพื่อมากดโหวตให้ฉัน ไปยืนต่อแถวนานหลายชั่วโมงเพื่อรอดูการอัดรายการล่วงหน้าของฉัน แล้วก็ยอมอดหลับอดนอนทั้งคืนเพื่อตัดต่อคลิปให้ฉัน ฉันไม่มีทางทรยศความจริงใจแบบนี้เหมือนอย่างที่ไอ้สารเลวนั่นทำแน่ๆ"

ระบบเงียบไปนานก่อนจะเอ่ยขึ้นมาในที่สุด "รีบนอนเถอะ"

เผยเซี่ยอันหลับตาลงและผล็อยหลับไปในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

ในขณะเดียวกัน ซงซีวอนที่ไม่ได้นอนมาเกือบยี่สิบชั่วโมงกำลังนอนอยู่บนเตียง ทว่ากลับข่มตาไม่หลับ

ดวงตาที่แดงก่ำของเขาจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ซึ่งมีข้อความที่ยังไม่ได้เปิดอ่านอยู่หลายข้อความ

สองข้อความในนั้นมาจากผู้จัดการของเขา อีกข้อความหนึ่งเป็นการแจ้งเรื่องการเปลี่ยนตารางงานจากสำนักงานของคิมซองจุน

และยังมีอีกข้อความหนึ่งที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกชื่อไว้

เขาแตะเปิดอ่าน

"โอปป้าคะ วันนี้ฉันเห็นข่าวว่าจะมีการแฉคนดังที่กำลังเดตกัน… ฉันกลัวจังเลย ถ้าเกิดว่าเป็นคู่เราขึ้นมาจะทำยังไงดีคะ"

ในตอนที่เขากำลังจะตอบกลับ ก็มีอีกข้อความหนึ่งเด้งขึ้นมา

มันส่งมาจากอีกเบอร์ที่ไม่คุ้นตา

ไม่มีข้อความใดๆ มีเพียงแค่รูปถ่ายรูปหนึ่ง

เป็นรูปที่ถ่ายจากหน้าต่างชั้นสองของวิลล่าของเขา ผ้าม่านตรงนั้นไม่ได้รูดปิดจนสนิท…

จากนั้นอีกฝ่ายก็ส่งข้อความตามมา

【โอปป้าซีวอนคะ ฉันได้รูปเด็ดๆ มาเพียบเลย! ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะไม่เอาไปโพสต์หรอก แต่โอปป้าต้องสัญญากับฉันเรื่องหนึ่งได้ไหมคะ? มะรืนนี้เรามาเจอกันหน่อยได้ไหมคะ? ถือว่าเป็นเซอร์ไพรส์ให้ฉันนะ】