บทที่ 64 ความอดทนของฉันมีขีดจำกัด

ไม่ว่าคิมซองจุนจะเดือดดาลเพียงใด เขาก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าเพลง "Red Flavor" คว้าอันดับหนึ่งไปครองได้

ในการแข่งขันสัปดาห์ที่สองของรายการเพลง มีการประกาศชื่อผู้ชนะอันดับหนึ่ง

พิธีกรค่อยๆ เปิดซองจดหมายอย่างเชื่องช้าไม่ต่างจากสัปดาห์ก่อน เผยเซี่ยอันได้ยินเสียงซากิที่ยืนอยู่ข้างหลังสูดหายใจเข้าลึกแล้วค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกมา

คะแนนค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่ทีละรายการ DUAL มีคะแนนนำอยู่ 1,800 คะแนนในส่วนของคะแนนดิจิทัล FLARE ตีตื้นขึ้นมา 400 คะแนนในส่วนของยอดขายอัลบั้ม และ FLARE ก็ยังคงนำอยู่ในส่วนของคะแนนโหวต

ทว่าน่าประหลาดใจที่ช่องว่างคะแนนกลับแคบลงถนัดตาเมื่อเทียบกับสัปดาห์ก่อน

ฐานแฟนคลับของ DUAL กำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ

"อันดับหนึ่งของ Inkigayo ประจำสัปดาห์นี้ได้แก่… DUAL เพลง 'Red Flavor' ครับ!"

ขณะที่เศษกระดาษโปรยปรายลงมา เผยเซี่ยอันก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบดังขึ้นในหัว "สองถ้วยแล้ว เหลืออีกแค่ถ้วยเดียว"

เผยเซี่ยอันหัวเราะพลางเอ่ยถาม "ทำไมนายดูตื่นเต้นกว่าฉันอีกล่ะเนี่ย"

"ก็ฉันกลัวว่าค่าสถานะพรสวรรค์ของเธอจะถูกลงโทษน่ะสิ ถ้าไปโดนหมวดแร็ปเข้า ไก่กาอย่างเธอมีหวังจบเห่แน่"

ระหว่างเดินสวนกับวง FLARE ตรงอุโมงค์ทางออก ซงซีวอนเดินรั้งท้ายขบวน จังหวะก้าวเท้าของเขาดูเชื่องช้ากว่าปกติไปหนึ่งจังหวะ

เผยเซี่ยอันสังเกตเห็นว่าพวกเขาทุกคนดูเหนื่อยล้ากว่าสัปดาห์ที่แล้ว โดยเฉพาะซงซีวอน

"ต้องเรื่องจริงแน่ๆ!"

จู่ๆ ระบบก็โพล่งขึ้นมา ทำเอาเผยเซี่ยอันสะดุ้ง

"หมายความว่าไง อะไรจริงอะไรปลอม"

"ซงซีวอนมีความรักอยู่ชัวร์ๆ ดูสีหน้ามีพิรุธแถมยังดูหมดเรี่ยวแรงนั่นสิ"

เผยเซี่ยอัน "…ฉันไม่ได้สังเกตเลย มัวแต่คิดว่าจะจัดสรรแต้มคุณสมบัติยังไงดี"

"เรายังขาดอีกหนึ่งถ้วยนะ"

"เรื่องหมูๆ น่า"

ฟังดูอาจจะหยิ่งยโส แต่มันคือความจริง

สิ่งที่น่าสนใจคือ FLARE ไม่ได้มาขึ้นแสดงในรายการเพลงสัปดาห์สุดท้าย

ชเวมีซุกได้รับแจ้งมาว่าคิวถ่ายทำรายการวาไรตี้ของ FLARE ชนกับเวลาออกอากาศสดของ Inkigayo ทำให้ TE จำต้องยอมสละเวทีนี้ไป

อย่างไรก็ดี ในโลกออนไลน์ยังมีข่าวลืออีกกระแสว่า คิมซองจุนมองไม่เห็นหนทางที่จะพลิกมาชนะระบบการคิดคะแนนได้ ดังนั้นแทนที่จะต้องแพ้อีกรอบจนเสียหน้า สู้ถอนตัวออกไปเองเสียยังดีกว่า

ไม่ว่าพวกเขาจะมาร่วมรายการหรือไม่ ผลลัพธ์ก็ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าแล้ว

ในชัยชนะครั้งสุดท้าย Red Flavor กวาดคะแนนบดขยี้คู่แข่งทุกคนอย่างราบคาบ และคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้อย่างไร้ข้อกังขา

เงื่อนไขอีกข้อของภารกิจที่กำหนดให้เพลงไตเติลเพลงใดเพลงหนึ่งต้องติด 3 อันดับแรกบนชาร์ตรายสัปดาห์ของ Melon ติดต่อกันเป็นเวลาสองสัปดาห์ก็สำเร็จลุล่วงไปแล้วเช่นกัน

ฮันจียุนกล่าวสปีชขอบคุณขณะรับรางวัล "ขอบคุณทุกคนที่คอยสนับสนุน D:US ขอบคุณท่านประธาน และที่สำคัญที่สุด ขอบคุณสำหรับความรักของทุกคนนะคะ"

เธอยัดถ้วยรางวัลใส่มือของเผยเซี่ยอัน

เผยเซี่ยอันรับถ้วยรางวัลมาถือไว้แล้วมองไปยังแฟนคลับด้านล่างเวทีที่ดูมีความสุขยิ่งกว่าพวกเธอเสียอีก เธอรู้สึกได้ทันทีว่าหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดที่ทุ่มเทลงไปนั้นช่างคุ้มค่ายิ่งนัก

"ขอบใจนะ ถงจื่อ" เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ

โดยไม่สนใจอารมณ์ซาบซึ้งที่ผุดขึ้นมากะทันหันของเธอ ระบบก็ส่งเสียงประกาศอย่างตื่นเต้นทันที "ภารกิจ 【ทวนกระแสน้ำ】 สำเร็จลุล่วง! คว้าทริปเปิลคราวน์สำเร็จ! อยู่ระหว่างแจกจ่ายรางวัล: ได้รับแต้มคุณสมบัติ 4 แต้ม และการ์ดไอเทมพิเศษ 【ขยายคลื่นสะท้อน】 ถูกส่งเข้าช่องเก็บของเรียบร้อยแล้ว!"

ระหว่างทางกลับหอพัก พัคอึนซองส่งข้อความต่อรองกับชเวมีซุกในแชตกลุ่มว่าคืนนี้พวกเธอขอกินปูดองซีอิ๊วได้ไหม ซึ่งชเวมีซุกก็ตอบกลับมาด้วยอิโมจิ 'ฝันไปเถอะ'

ตัดสลับจากบรรยากาศชื่นมื่นทางฝั่งของ DUAL ทางด้าน FLARE กำลังเผชิญหน้ากับพายุโทสะของคิมซองจุน

ณ ห้องประชุมชั้นห้า บริษัท TE Entertainment

รอบโต๊ะประชุมตัวยาวมีสมาชิกทุกคนของ FLARE, ชองแทมินผู้จัดการวงของพวกเขา และหัวหน้าทีมประชาสัมพันธ์ทั้งสองคนนั่งอยู่

คิมซองจุนยืนอยู่หน้าจอโปรเจกเตอร์ซึ่งแสดงตารางคะแนนรายการเพลงสัปดาห์ที่สอง โดยช่องคะแนนดิจิทัลของ DUAL ถูกเน้นไว้ด้วยสีแดง

คิมซองจุนฟาดรีโมตคอนโทรลลงบนโต๊ะอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น ทำเอาทุกคนสะดุ้งตัวลีบด้วยความหวาดหวั่น

"สามสัปดาห์ สามสัปดาห์ติดต่อกัน" น้ำเสียงของเขาไม่ได้ดัง ทว่าทุกถ้อยคำกลับบาดลึกให้ความรู้สึกราวกับเล็บที่กรีดครูดลงบนแผ่นกระจก "เกิร์ลกรุ๊ปที่เพิ่งเดบิวต์ได้ไม่ถึงปี ยอดดิจิทัลกับคะแนนโหวตกลับพุ่งสูงขึ้นทุกสัปดาห์ ยอดขายอัลบั้มของพวกนายเป็นสองเท่าของพวกเธอ ประสบการณ์บนเวทีก็มีมากกว่าตั้งสิบเท่า แต่พวกนายก็ยังแพ้"

ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากแม้แต่คำเดียว

ชองแทมินพยายามอธิบาย "ท่านประธานครับ สัปดาห์ที่สามนั่นเป็นเพราะตารางงานรายการวาไรตี้…"

"ฉันสั่งยกเลิกตารางวาไรตี้ไปก็เพราะว่าถ้าสัปดาห์ที่สามยังแพ้อีก คะแนนมันจะยิ่งน่าเกลียดกว่าเดิมน่ะสิ" คิมซองจุนพูดแทรกขึ้นมาอย่างดุดัน "ฉันหาทางลงให้พวกนายล่วงหน้า พวกนายควรจะขอบคุณฉันด้วยซ้ำ"

เขากวาดสายตามองสมาชิกทั้งห้าคนของวง FLARE

"ฮวียอง ตำแหน่งยืนของนายก่อนเข้าท่อนฮุกในสัปดาห์ที่สองมันเบี้ยว ส่วนซีวอน การแสดงของนายหลุดฟอร์มมาตั้งแต่สัปดาห์แรก บนเวทีไม่มีสมาธิ ตอนจบสายตาก็เลื่อนลอย คิดว่าแฟนคลับเขาดูไม่ออกหรือไง"

"หรือคิดว่าตอนนี้มีสตูดิโอส่วนตัวแล้วจะคิดตีจากวงไปได้? ฉันจะบอกอะไรให้นะ ถ้าไม่มี FLARE นายก็ไม่มีค่าอะไรทั้งนั้น!"

ซงซีวอนหลุบตาลงต่ำแล้วตอบกลับเสียงแผ่ว "ผมเข้าใจแล้วครับ"

คิมซองจุนจ้องหน้าเขาอยู่นานก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่น

"เริ่มตั้งแต่สัปดาห์หน้า ตารางงานเดี่ยวทั้งหมดจะถูกระงับ โปรเจกต์โซโลของฮวียองจะถูกเลื่อนออกไปอย่างไม่มีกำหนด แล้วทุกคนก็ไสหัวกลับเข้าห้องซ้อม ไปเริ่มฝึกตั้งแต่พื้นฐานใหม่ทั้งหมด! แล้วก็…" เขาหยิบเอกสารบนโต๊ะขึ้นมา "รายการวาไรตี้ของ FLARE ในช่วงครึ่งปีหลังถูกยกเลิกแล้ว โดยจะเปลี่ยนเป็นการถ่ายทำพรีโชว์สำหรับการคัมแบ็กแทน"

ชเวแจฮยอนเงยหน้าขึ้นมาทันที "ท่านประธานครับ วาไรตี้ของวงเราเซ็นหนังสือแสดงเจตจำนงกับทางแพลตฟอร์มไปแล้วนะครับ…"

"หนังสือแสดงเจตจำนงไม่ใช่สัญญา ฉันสั่งยกเลิกก็คือต้องยกเลิก!" คิมซองจุนคว่ำเอกสารแล้วฟาดลงบนโต๊ะเสียงดังฉาด "สิ่งที่พวกนายต้องทำในตอนนี้คือเรียกฟอร์มตัวเองกลับมา ไม่ใช่ไปถ่ายรายการเรียลลิตี้บ้าบอเพื่อโชว์ให้แฟนคลับเห็นว่าพวกนายไม่ได้เรื่องแค่ไหน… ชองแทมิน"

ชองแทมินสะดุ้งตัวแข็งทื่อ

"นายดูแลพวกเขามากี่ปีแล้ว การจัดการสภาพความพร้อมของสมาชิกเป็นความรับผิดชอบของนาย ส่งแผนปรับปรุงแก้ไขมาให้ฉันภายในสัปดาห์หน้า ถ้าเขียนไม่ได้ ก็ไปหาคนอื่นมาเขียนแทน"

ชองแทมินก้มหน้าลงต่ำ "…ครับ"

คิมซองจุนไม่ได้เอ่ยคำว่าเลิกประชุม เขาเพียงแค่หมุนตัวแล้วก้าวเท้าออกจากห้องไป

ทุกคนเพิ่งจะได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกก็ตอนที่เสียงฝีเท้าของเขาเงียบหายไปไกลแล้ว

ชเวแจฮยอนเป็นคนแรกที่เอ่ยปาก "เขาไม่ได้ทำแบบนี้เพราะแค่แพ้หรอกจริงไหม…"

"พี่ครับ" ฮวียองพูดขัดขึ้น "พอเถอะ"

ชองแทมินยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม เขาทอดสายตามองสมุดบันทึกที่กางอ้าอยู่ตรงหน้า ซึ่งเต็มไปด้วยบันทึกสรุปการแสดงบนเวทีทั้งสามสัปดาห์อย่างละเอียดยิบ

เขานึกย้อนไปถึงตอนที่เพิ่งเข้ามาดูแล FLARE ใหม่ๆ ตอนนั้นควอนแทโฮยังเป็นโปรดิวเซอร์อยู่ที่ TE ทุกครั้งที่อัดเสียงกันจนถึงตีสาม ควอนแทโฮจะเป็นคนขับรถพาเด็กๆ พวกนี้กลับหอพักด้วยตัวเองเสมอ

ในตอนนั้น สมาชิก FLARE อาศัยอยู่ในห้องใต้ดินอันคับแคบ เด็กหนุ่มทั้งห้าคนซ้อมเต้นรอบเครื่องเสียงมือสอง แผ่นไม้กระดานบนพื้นแตกหัก พวกเขาก็แค่เอาเทปมาแปะติดไว้แล้วเต้นต่อ

ทว่ายามนี้ พวกเขากลับนั่งอยู่ในอาคารสำนักงานที่แพงที่สุดในโซล แต่กลับถูกดุด่าว่ากล่าวจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตา

ซงซีวอนเป็นคนแรกที่ลุกขึ้นยืนแล้วผลักประตูห้องประชุมเดินออกไป

โทรศัพท์ในมือเขาสั่นเตือนขึ้นทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู

ข้อความถูกส่งเข้ามาในวินาทีที่เขาก้าวออกจากห้องประชุมพอดิบพอดี ราวกับมีดวงตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องทุกฝีก้าวของเขาอยู่จากเงามืด

【พี่ซีวอน น่าเสียดายจังเลยนะคะที่ไม่ได้ที่หนึ่ง แต่ไม่เป็นไรนะ ฉันจะคอยอยู่ข้างหลังพี่เสมอ】

มือของซงซีวอนสั่นเทาจนเกือบทำโทรศัพท์ร่วงหลุดมือ

ทำไมกัน… เขาเปลี่ยนเบอร์ไปตั้งหลายครั้งแล้ว ทำไมคนคนนี้ถึงยังหาเขาเจออยู่อีก?

【พี่ซีวอน ทำไมไม่ตอบฉันล่ะคะ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะคุยกับพี่ดีๆ แล้วนะ ความอดทนของฉันมีขีดจำกัดเหมือนกันนะ】