บทที่ 65 การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่

ระหว่างทางกลับหอพัก ซากิกับพัคอึนซองนั่งเบียดกันดูคลิปรีวิวอาหาร

เนื่องจากช่วงโปรโมตสิ้นสุดลงแล้วและผลงานในครั้งนี้ก็ยอดเยี่ยมมาก ชเวมีซุกจึงยอมผ่อนผันเป็นกรณีพิเศษ อนุญาตให้พวกเธอกินมื้อตามใจปากได้สักมื้อ

ฮันจียุนกับชเวมีซุกนั่งอยู่แถวหน้าและคุยกันเบาๆ ส่วนคังฮานากำลังใช้โทรศัพท์เลื่อนดูคลิปแฟนแคมตัดต่อตอนเปลี่ยนชุดของตัวเองที่แฟนคลับทำให้ รอยยิ้มไม่เคยจางหายไปจากใบหน้าของเธอเลย

เผยเซี่ยอันนั่งอยู่ตรงมุมแถวหลังสุด เธอพิงหน้าต่างรถหลับตาลง ดูเหมือนกำลังหลับ แต่ในความเป็นจริง เธอเข้าไปอยู่ในมิติของระบบ กำลังครุ่นคิดว่าจะจัดสรรแต้มคุณสมบัติอย่างไรดี

คราวนี้ได้แต้มคุณสมบัติมาทีเดียวถึงสี่แต้ม ถือเป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่จริงๆ

อ้อ จริงสิ ยังมีการ์ดไอเทมอีกใบด้วย แต่ตอนนี้ยังไม่จำเป็นต้องใช้

"แต้มคุณสมบัติสี่แต้ม" น้ำเสียงของระบบแฝงความกระหยิ่มยิ้มย่องที่แทบจะเก็บเอาไว้ไม่อยู่ "ตอนที่ฉันสั่งให้เธอฝึกแทบตาย เธอไม่ได้แอบแช่งฉันในใจอยู่หรอกเหรอ"

"เปล่าสักหน่อย" เผยเซี่ยอันตอบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

"โกหกชัดๆ ฉันรู้หมดแหละว่าเธอคิดยังไงกับฉัน"

เผยเซี่ยอันเลือกที่จะทำเป็นไม่ได้ยินประโยคนั้น แล้วหันความสนใจกลับไปที่หน้าต่างสถานะ

ทักษะการร้อง: C- ทักษะการเต้น: C- สมรรถภาพร่างกาย: C- ส่วนการแร็ปยังคงเป็นเกรด F ที่สะดุดตาอยู่อย่างนั้น

ทักษะการแสดงของเธออยู่ที่ C+ แต่นั่นยังไม่เกี่ยวในตอนนี้ เธอไม่ได้คิดจะเปลี่ยนสายงานเร็วขนาดนั้น

คราวนี้เธอไม่จำเป็นต้องเอ่ยปากถาม ระบบก็จัดแจงมอบหมายแนวทางให้เธอเรียบร้อยแล้ว

"การร้องของเธออยู่ในระดับ C- คงที่ การเต้นพัฒนาจาก D มาเป็น C- และสมรรถภาพร่างกายก็อยู่ที่ C- ทั้งสามด้านนี้ถือว่าอยู่สูงกว่าเกณฑ์เฉลี่ยของเด็กฝึกแล้ว ทักษะการร้องและการเต้นของเธอถือว่าเพียงพอแล้ว"

"แต่การแร็ปของเธอมันแทบจะไม่มีตัวตนเลยตั้งแต่เดบิวต์มา คัมแบ็กครั้งหน้าก็สร้างความประหลาดใจให้แฟนๆ หน่อยเถอะ"

"เพราะงั้นคำแนะนำของฉันคือ เพิ่มให้ทั้งการเต้นและการร้องอย่างละหนึ่งแต้ม และเนื่องจากแร็ปเป็นส่วนสำคัญ ก็บวกไปสองแต้ม"

เผยเซี่ยอันคิดตามแล้วก็เห็นว่ามีเหตุผล หากในอนาคตมีโอกาสที่ต้องไปออกรายการวาไรตี้แล้วต้องโชว์แร็ปขึ้นมา แฟนคลับจะพากันตีจากหรือไม่เธอไม่รู้ แต่เธอต้องโดนจับโยนลงส้วมแน่ๆ

เธอไม่อยากไปโผล่ที่สถานีของพ่อหรอกนะ

หลังจากจัดสรรแต้มคุณสมบัติทั้งสี่แต้มเสร็จสิ้น เธอจึงถามขึ้นอีกว่า "แล้วสองแต้มนี้จะช่วยเพิ่มความเข้าใจให้ฉันได้มากแค่ไหน"

"พื้นฐานเดิมของเธออยู่ที่ระดับ F เพิ่มไปสองแต้มก็ไม่ได้ทำให้เธอกลายเป็นซากิได้ในชั่วข้ามคืนหรอกนะ" ระบบเองก็ดูไม่ค่อยแน่ใจนัก "พื้นฐานของเธอมันแย่เกินไปจริงๆ บอกตามตรง นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเจอคนที่อ่อนขนาดนี้ ลองบวกแต้มดูก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

เผยเซี่ยอันรู้สึกไม่ค่อยยอมรับอยู่นิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ ระบบนี้ชอบพูดจาเกินจริงเป็นประจำอยู่แล้ว

"เริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เธอต้องเข้ามาซ้อมแร็ปในมิตินี้ทุกวัน เพลงพื้นฐานสามเพลงที่ฉันเคยให้ไปยังอยู่ใช่ไหม พรุ่งนี้ฉันจะฟังดูแล้วค่อยเจาะแก้ไขจุดอ่อนของเธอ" ระบบปิดหน้าต่างสถานะลง "คืนนี้ฉันจะปล่อยเธอไปก่อนแล้วกัน"

"ขอบพระคุณเป็นอย่างยิ่งเลยนะ"

เมื่อเผยเซี่ยอันลืมตาขึ้น รถตู้ก็จอดอยู่ที่ชั้นล่างของตึกบริษัทแล้ว

พัคอึนซองบ่นพึมพำ "ทำไมไม่กลับหอไปเลยล่ะเนี่ย… ฉันอยากกลับไปนอนแล้ว…"

ฮันจียุนเร่งให้เธอรีบลงจากรถ "ท่านประธานอาจจะมีเรื่องคุยก็ได้ อย่าบ่นเลยน่า พรุ่งนี้กับมะรืนนี้เธอมีเวลานอนถมเถไป"

"แค่สองวันเองเหรอคะ"

ชเวมีซุกถลึงตาใส่เธอ "แล้วเธอคิดจะนอนไปถึงเมื่อไหร่กันหืม"

คนทั้งกลุ่มลากสังขารอันเหนื่อยล้าเข้ามาในบริษัท ทันทีที่ขึ้นมาถึงชั้นสอง พวกเธอก็เห็นควอนแทโฮยืนรออยู่ที่หน้าประตูห้องประชุม

"กลับมากันแล้วเหรอ รีบเข้ามาสิ"

ด้วยความสงสัย ทุกคนจึงเดินตามเขาเข้าไปในห้องประชุม และได้เห็นโต๊ะตัวใหญ่ปูด้วยผ้าพลาสติกแบบใช้แล้วทิ้ง ซึ่งบนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารสารพัดอย่าง

มันไม่ใช่อาหารจานด่วนแบบที่ซื้อจากร้านสะดวกซื้อ แต่เป็นปูดองซีอิ๊ว ซี่โครงหมูตุ๋น แพนเค้กต้นหอมซีฟู้ดของแท้ พร้อมด้วยโซจูสองขวดและน้ำผลไม้อีกห้าขวด

"ท่านประธานคะ" ฮันจียุนยืนอึ้งอยู่ที่หน้าประตู

"ฉันเตรียมไว้ล่วงหน้าน่ะ" ควอนแทโฮถูก้นมือไปมา พลางทำท่าทางเก้อเขินเล็กน้อย "คราวที่แล้วเซี่ยอันเลี้ยงบาร์บีคิวพวกเธอ ครั้งนี้ฉันเลยมาเลี้ยงชดเชยให้ จะปล่อยให้พวกเธอฉลองกันเองได้ยังไงล่ะ"

พัคอึนซองหยุดโวยวายแล้วพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วอันน่าทึ่ง โดยมีซากิตามหลังมาติดๆ

ชเวมีซุกตะโกนขึ้นมาว่า "นี่! สองคนนี้นี่ไม่มีมารยาทกันเอาซะเลย!"

ท่านประธานยังไม่ทันได้นั่งเลย ทั้งสองคนนี้ก็เริ่มลงมือเสียแล้ว

ควอนแทโฮโบกมืออย่างไม่ถือสา "ปล่อยให้พวกเขากินเถอะ คนกันเองทั้งนั้น"

ทุกคนนั่งลงล้อมโต๊ะ ควอนแทโฮรินน้ำผลไม้ให้ทุกคน และรินโซจูให้ตัวเองหนึ่งแก้ว

ชเวมีซุกก็รินให้ตัวเองครึ่งแก้วเช่นกัน

"วันนี้ฉันอยากจะพูดอะไรสักสองสามคำหน่อยนะ" ควอนแทโฮยืนขึ้นพร้อมกับยกแก้วค้างไว้กลางอากาศ เขาคิดอยู่นานว่าจะพูดอะไรดี และสุดท้ายก็พูดเพียงแค่ว่า "ขอบคุณนะ" จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นดื่มจนหมดแก้ว

"แค่นี้เองเหรอคะ" พัคอึนซองยกตะเกียบขึ้นท้วง "ท่านประธานคะ สปีชขอบคุณของคุณสั้นเกินไปแล้ว พี่จียุนเวลากล่าวขอบคุณยังร้องไห้เอาเป็นเอาตายเลย ของคุณจะสั้นกว่าพี่เขาได้ยังไงกัน"

"ยัยพัคอึนซอง!" ฮันจียุนถลึงตาใส่เธอ

ควอนแทโฮยิ้มแล้วรินอีกแก้ว "ก็ได้ งั้นฉันขอพูดเพิ่มอีกสักสองสามคำแล้วกัน ตั้งแต่วันที่เพลงเดบิวต์ของพวกเราถูกแย่งไป พวกเธอก็คว้าอันดับหนึ่งตอนเดบิวต์ได้ ไปวิ่งงานฉลองครบรอบโรงเรียน ถ่ายโฆษณาตัวแรก ไปออกรายการวาไรตี้ แล้วก็ปล่อยอีพีออกมา ฉันมีชีวิตมามากกว่าห้าสิบปี ไม่ค่อยได้ทำเรื่องที่ถูกต้องสักเท่าไหร่ แต่การรวมพวกเธอทั้งห้าคนเข้าด้วยกัน คือเรื่องที่ดีที่สุดที่ฉันเคยทำมาในชีวิตนี้เลย"

เขาพูดจบก็ดื่มต่อ ชเวมีซุกเดาะลิ้นอย่างไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่ได้ห้ามเขา

ซากิซึ่งกำลังแทะขาก้ามปูอยู่ ถามขึ้นมาด้วยเสียงอู้อี้ "ท่านประธานคะ แล้วตอนที่คุณอยู่ที่ TE ล่ะคะ คุณไม่ได้ดูแลวง FLARE ด้วยเหรอคะ"

บรรยากาศหยุดชะงักไปชั่วขณะอย่างน่าประหลาด

ฮันจียุนเตะขาซากิใต้โต๊ะ ซากิทำหน้าเหยเกด้วยความเจ็บจนเกือบจะทำขาก้ามปูหลุดมือ เมื่อรู้ตัวว่าพูดอะไรผิดไป เธอจึงรีบก้มหน้าก้มตากินข้าวทันที

ควอนแทโฮหัวเราะออกมา "FLARE เป็นบอยแบนด์ที่ดีที่สุดที่ฉันเคยดูแลมา และ DUAL ก็เป็นเกิร์ลกรุ๊ปที่ดีที่สุดที่ฉันเคยดูแลมา สองเรื่องนี้ไม่ได้ขัดแย้งกันสักหน่อย"

เมื่อมองดูสีหน้าของเขา เผยเซี่ยอันก็นึกถึงฉากที่เธอชนเข้ากับซงซีวอนที่ทางเดิน และข้อความที่บังเอิญแอบเห็นเข้า

ถ้าหากว่าซงซีวอนกำลังแอบมีความรักอยู่จริงๆ ล่ะก็ คิมซองจุนคงจะโกรธจนควันออกหูแน่ถ้าเขารู้เข้า ฮะๆ

เผยเซี่ยอันคิดในใจด้วยความรู้สึกสะใจเล็กๆ

มื้ออาหารดำเนินไปเกือบสองชั่วโมง เมื่อทานเสร็จ พัคอึนซองพยายามจะแอบจิบโซจูแต่ก็ถูกฮันจียุนจับได้คาหนังคาเขา ซากิกินปูดองซีอิ๊วจนนิ้วเปื้อนซีอิ๊วไปหมด คังฮานาช่วยชเวมีซุกเก็บโต๊ะอย่างเงียบๆ ส่วนเผยเซี่ยอันก็นั่งขดตัวอยู่ตรงมุมห้องพลางเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ไปเรื่อยๆ

หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ชเวมีซุกก็เร่งให้ทั้งกลุ่มรีบกลับไปพักผ่อนที่หอพัก

เมื่อกลับถึงหอพัก เผยเซี่ยอันก็เป็นคนแรกที่รีบพุ่งตัวเข้าไปในห้องน้ำเพื่ออาบน้ำ เธออยากจะล้มตัวลงนอนเต็มแก่ เพราะในที่สุดเธอก็จะได้นอนหลับเต็มอิ่มตลอดทั้งคืนเสียที

เช้าวันรุ่งขึ้น ก่อนเวลาเก้าโมง ฮันจียุนก็ปลุกทุกคนให้ตื่น

"พี่คะ… วันนี้ไม่มีตารางงานไม่ใช่เหรอคะ"

ซากิไม่ยอมลุกขึ้นมาแล้วซุกหน้าลงกับหมอน

ฮันจียุนเองก็ยังมีอาการงัวเงียอยู่เช่นกัน แต่ชเวมีซุกพูดในโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนมาก

"พี่มีซุกโทรมาบอกว่าพวกเราต้องไปที่บริษัทเดี๋ยวนี้เลย เพราะมีคนจากสถานีโทรทัศน์กำลังจะมา"