บทที่ 95 เพลงแห่งปี

คลิปวิดีโอแนะนำผู้เข้าชิงรางวัลเพลงแห่งปีฉายบนจอนานถึงสี่สิบวินาทีเต็ม

เมื่ออินโทรเพลง "Fate" ดังขึ้น เสียงกระหึ่มพร้อมเพรียงกันก็สะเทือนแก้วหูของผู้คนห้าหมื่นคนในโอซาก้าโดม

มิวสิกวิดีโอเพลง "Fate" ปรากฏขึ้นบนจอใหญ่ โซนของ D:US พลันระเบิดเสียงเฮลั่นขึ้นมาอีกระลอก แม้กระทั่งตอนที่คลิปผู้เข้าชิงเพลง "Red Flavor" ฉายตามมา เสียงกู่ร้องของ D:US ก็ไม่ได้แผ่วลงเลยแม้แต่น้อย

เพลงนี้มีความหมายต่อพวกเธอต่างจากเพลงไหนๆ มันคือเพลงเดบิวต์ที่ไต่ขึ้นมาจากนอกชาร์ต Melon จนทะลุเข้าสู่ท็อป 100 ทั้งที่ไม่มีทั้งยอดขายอัลบั้มจริง คะแนนการออกอากาศ หรือแรงหนุนหลังจากค่ายยักษ์ใหญ่ ทว่าพวกเธอกลับคว้าอันดับหนึ่งมาครองได้ด้วยยอดดิจิทัลและกระแสบอกต่อปากต่อปากล้วนๆ

ผู้ประกาศรางวัลเป็นคู่สามีภรรยาคนเบื้องหลัง ซึ่งทั้งคู่ดำรงตำแหน่งเป็นกรรมการประจำของสมาคมลิขสิทธิ์เพลงเกาหลี ก่อนจะประกาศชื่อ มีการเกริ่นนำสั้นๆ โดยใจความสำคัญคือ รางวัลเพลงแห่งปีไม่ควรตัดสินจากยอดดิจิทัลเพียงอย่างเดียว แต่ต้องพิจารณาถึงอิทธิพลและการยอมรับในระดับมหาชนด้วย

ทว่าเผยเซี่ยอันกลับไม่ได้ยินอะไรเลยสักคำ หัวใจในอกเต้นกระหน่ำรุนแรงจนขมับเต้นตุบๆ ตามจังหวะสูบฉีดของเลือด

ระบบยังคงเงียบกริบ พลอยกลั้นหายใจรอคอยไปด้วย

ซากิยังคงจับมือเผยเซี่ยอันไว้แน่นไม่ยอมปล่อย คราบน้ำตาจากการร้องไห้เมื่อครู่แห้งกรังเป็นรอยขาวจางๆ สองสายบนใบหน้า

ฮันจียุนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย สายตาจับจ้องซองสีทองในมือของผู้ประกาศรางวัลตาไม่กะพริบ

เมื่อได้ยินเสียงสูดหายใจหนักหน่วงของพัคอึนซองที่อยู่ข้างๆ เผยเซี่ยอันก็ลอบกลืนน้ำลายลงคอไปพร้อมๆ กัน

เพลงแห่งปี—

วินาทีที่ผู้ประกาศรางวัลเปิดซอง ผู้กำกับก็สั่งตัดภาพโคลสอัปมุมสูงขึ้นฉายเต็มจอ

"Fate! DUAL! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!"

เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วโอซาก้าโดม สะท้อนกลับไปมา ดังก้องอยู่ในหูของเผยเซี่ยอันซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ซากิปล่อยมือเผยเซี่ยอันแล้วยกขึ้นปิดหน้า ไหล่บางเริ่มสั่นสะท้าน

ฮันจียุนลุกขึ้นยืน เธอยื่นมือออกไปหมายจะดึงตัวซากิขึ้นมา แต่ต้องชะงักกลางคันเพราะอีกฝ่ายสั่นเทิ้มไปทั้งตัวจนทรงตัวไม่อยู่ ลีดเดอร์จึงต้องก้มตัวลง สอดแขนทั้งสองข้างเข้าใต้รักแร้เพื่อช่วยพยุงร่างของซากิขึ้นมา

แล้วในที่สุดลีดเดอร์ก็กลั้นต่อไปไม่ไหว ม่านน้ำตาเอ่อล้นคลอหน่วย เธอพยายามกะพริบตาถี่ๆ เพื่อสะกดกลั้นมันไว้อย่างสุดความสามารถ ทว่ายิ่งกะพริบ น้ำตากลับยิ่งรินไหลออกมาอย่างไม่อาจห้าม ในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบลงมาตามข้างสันจมูก

แขนข้างหนึ่งของเธอโอบกอดซากิเอาไว้ ขณะที่พัคอึนซองช่วยประคองมืออีกข้างของเธอจากด้านข้าง

มือของทั้งสามประสานกันแน่น จนแทบแยกไม่ออกว่าใครกำลังพยุงใครกันแน่

เผยเซี่ยอันขาสั่นเทาขณะยันตัวลุกขึ้นจากที่นั่ง

พวกเธอคว้าเพลงแห่งปีมาได้แล้ว แม้รางวัลศิลปินหน้าใหม่ยอดเยี่ยมจะหลุดมือไป แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือรางวัลเพลงแห่งปีที่ทรงเกียรติและยิ่งใหญ่กว่ามาก

เสียงของระบบดังขึ้นในห้วงความคิดของเธอ "ขึ้นไปบนเวทีเถอะ"

น้ำเสียงของมันไม่เคยอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน

ขณะที่เด็กสาวทั้งห้าก้าวเดินขึ้นไปบนเวที เสียงตะโกนเชียร์จากแฟนคลับ "D:US" ก็แปรเปลี่ยน จากเดิมที่ตะโกนชื่อวง "DUAL" ก็เปลี่ยนมาเป็นชื่อเพลง "Fate" แทน

ผู้คนนับหมื่นร่วมกันร้องท่อนแรกของคอรัสอย่างพร้อมเพรียง มันไม่มีเนื้อร้อง มีเพียงท่วงทำนองที่เปล่งออกมาว่า "ลา ลา ลา" แม้จะเพี้ยนหรือจังหวะลักลั่นไปบ้าง แต่เสียงนั้นดังกระหึ่มจนพื้นเวทีสั่นสะเทือน

เผยเซี่ยอันเดินอยู่ตรงกลาง เธอมองทางเดินที่ทอดยาวเข้าสู่แสงสปอตไลต์ และภาพความทรงจำมากมายก็ผุดวาบขึ้นมาในหัว

วันที่เพลง Fate ติดชาร์ต Melon เป็นครั้งแรก วันที่ได้รับแจ้งว่าเพลงนี้มีชื่อเข้าชิงรางวัลอันดับหนึ่ง

ในตอนนั้น พวกเธอหวังเพียงแค่อยากได้อันดับหนึ่งสักครั้งเดียวเท่านั้น

เมื่อผู้ประกาศรางวัลส่งมอบถ้วยรางวัลให้ เพื่อนร่วมวงทั้งสี่คนก็หันมามองเผยเซี่ยอันพร้อมกัน

นี่คือเพลงที่เธอแต่ง ดังนั้นเธอสมควรเป็นคนแรกที่ได้รับมัน

เผยเซี่ยอันยื่นมือออกไปรับถ้วยรางวัล จากนั้นเด็กสาวอีกสี่คนก็ยื่นมือออกมาร่วมกันประคองฐานถ้วยเอาไว้

มือของซากิอยู่ล่างสุด มือของฮันจียุนวางทับลงไป ตามด้วยอึนซอง ฮานา และเผยเซี่ยอัน

ฝ่ามือทั้งห้าประคองฐานถ้วยรางวัลเอาไว้ โลหะที่เคยเย็นเฉียบพลันอุ่นขึ้นด้วยไอเหงื่อจากมือของพวกเธอ

หยาดน้ำตาของซากิร่วงหล่นลงบนผิวถ้วยรางวัล ไหลรินไปตามส่วนโค้งสีทอง ก่อนจะหยดลงบนนิ้วหัวแม่มือของพัคอึนซอง

ฮันจียุนขยับเข้าไปใกล้ไมโครโฟน

เธออ้าปาก ทุกสายตาในฮอลล์รวมถึงเลนส์กล้องทุกตัวจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ

ภาพโคลสอัปปรากฏขึ้นบนจอขนาดใหญ่ ดวงตาของเธอแดงก่ำ เธอกำลังยิ้ม ทว่าน้ำตากลับไหลอาบสองแก้ม

"ตอนแรกฉัน… ตอนแรกฉันเตรียมคำพูดไว้เยอะมากเลยค่ะ"

ผู้ชมเงียบกริบ ทุกคนต่างตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด

“ตอนที่ได้รับรางวัลรุกกี้แห่งปี… ฉันก็ลืมคำพูดไปครึ่งหนึ่ง พอได้รางวัลนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยม… ฉันก็ลืมไปอีกครึ่ง และตอนนี้… ฉันลืมไปหมดเลยค่ะ” เธอหัวเราะทั้งน้ำตา “ฉันจำได้แค่ประโยคเดียว… ขอบคุณนะคะ D:US”

เธอรั้งตัวซากิเข้ามาที่หน้าไมโครโฟน ซากิยังคงสะอึกสะอื้น เธอพูดภาษาญี่ปุ่นอย่างรวดเร็วด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "คุณพ่อคุณแม่คะ กำลังดูอยู่หรือเปล่าคะ หนูได้รางวัลแล้วนะคะ"

พูดต่อไม่ออกอีก เธอจึงหันไปมองเพื่อนร่วมวงที่อยู่ข้างๆ พัคอึนซองกับคังฮานาเดินไปยืนด้านหลังเผยเซี่ยอันอย่างเงียบๆ

เผยเซี่ยอันจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากก้าวขึ้นมาข้างหน้า

เสียงปรบมือและเสียงเชียร์ดังกึกก้องกัมปนาทจากฝั่งผู้ชม และข้อความคอมเมนต์รัวทะลักจนเกือบทำให้เซิร์ฟเวอร์ของแพลตฟอร์มถ่ายทอดสดล่ม

【ตอนที่กล้องซูมหน้าเผยเซี่ยอันเข้ามา ฉันหยุดร้องไห้ไม่ได้เลย】

【เธอร้องไห้ด้วย พระเจ้าช่วย】

【นี่เป็นครั้งแรกเลยที่เห็นเธอร้องไห้】

【ตั้งแต่เดบิวต์มาฉันไม่เคยเห็นเผยเซี่ยอันร้องไห้เลย】

【พี่สาว อย่าร้องไห้เลยนะคะ ถ้าร้องอีกฉันทนไม่ไหวจริงๆ แล้วนะ】

เสียงตะโกนเรียกชื่อ D:US จากผู้ชมระเบิดขึ้นมาอีกระลอก มีคนตะโกนว่า "อย่าร้องไห้เลยนะ" ทว่าคนที่ตะโกนนั้นเองกลับร้องไห้โฮจนตัวโยน

เผยเซี่ยอันส่งถ้วยรางวัลให้ฮันจียุน ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาบนแก้ม

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ ทอดสายตามองไปยังฝั่งที่นั่งของ D:US แล้วเอ่ยว่า "ถึงคืนนี้ฉันจะได้ยินมามากพอแล้ว แต่ขอฟังเสียงของทุกคนอีกสักครั้งได้ไหมคะ D:US?"

เสียงตอบรับจากผู้คนนับพันดังกึกก้องประหนึ่งเสียงฟ้าร้องกัมปนาท

เผยเซี่ยอันแย้มยิ้ม ดวงตายังคงเป็นประกายด้วยหยาดน้ำตา ขณะที่จอขนาดใหญ่ฉายภาพใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอ

เหล่าแฟนคลับที่กำลังรับชมการถ่ายทอดสดต่างพากันแคปหน้าจอกันอย่างบ้าคลั่ง

【ขนาดร้องไห้ยังสวยขนาดนี้เลย!!】

【นี่มันหยาดน้ำตาของเทพธิดาชัดๆ】

“ฉันได้ยินเสียงใครบางคนร้องไห้ด้วยค่ะ” น้ำเสียงของเผยเซี่ยอันแหบพร่าเล็กน้อย “พวกเราคว้ารางวัลใหญ่มาได้แล้ว และหลังจากนี้ทุกอย่างจะมีแต่ดีขึ้นเรื่อยๆ เก็บน้ำตาของทุกคนไว้ครั้งหน้าเถอะค่ะ… ไม่สิ เก็บไว้สำหรับทุกๆ ครั้งเลย เพราะพวกเราจะกวาดรางวัลให้ได้มากกว่านี้อีก วันนี้เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้นค่ะ”

"ขอบคุณทุกคนที่ช่วยกันโหวตให้ DUAL ขอบคุณทุกคนที่ยอมอดหลับอดนอนช่วยกันสตรีมเพลง ขอบคุณทุกคนที่ชูป้ายชื่อของพวกเราขึ้นสูงขนาดนั้น ถ้วยรางวัลใบนี้เป็นของทุกคนนะคะ"

เสียงเชียร์จากผู้ชมยิ่งทวีความกึกก้องขึ้นไปอีก

ขณะที่เด็กสาวทั้งห้าถือถ้วยรางวัลเดินลงจากเวที เผยเซี่ยอันก็เหลียวกลับไปมองฝั่งที่นั่งของ D:US อีกครั้ง

ทะเลแสงสีทองสว่างไสวไปทั่วทั้งบริเวณ ทว่าในบรรดาคนนับพันนั้นไม่มีใครยอมนั่งลงเลยแม้แต่คนเดียว

ทุกคนต่างโบกมือ บางคนยังคงร้องไห้สะอึกสะอื้น ขณะที่บางคนเปลี่ยนมาระเบิดเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขแล้ว เธอค้อมคำนับไปทางทิศนั้น ก่อนจะเดินตามเพื่อนร่วมวงไป

เมื่อกลับมาถึงที่นั่ง การกล่าวเกริ่นนำเข้าสู่รางวัลศิลปินแห่งปีก็เริ่มต้นขึ้น พร้อมกับรายชื่อผู้เข้าชิงที่ปรากฏบนจอใหญ่

รางวัลศิลปินแห่งปีถือเป็นหนึ่งในรางวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของ MAMA ร่วมกับรางวัลเพลงแห่งปีและอัลบั้มแห่งปี ซึ่งรวมกันเป็นสามรางวัลแดซังหลัก

ผู้ที่ชนะในแต่ละปีจะกลายเป็นจุดศูนย์รวมความสนใจไปตลอดทั้งปีถัดไป

ผู้ประกาศรางวัลเป็นบุคคลผู้ทรงอิทธิพลคู่หนึ่งในวงการเพลงญี่ปุ่น ฝ่ายชายคือโปรดิวเซอร์รุ่นเก๋าที่มีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วเอเชียในยุค 90 ส่วนฝ่ายหญิงคือนักร้องเดี่ยวหญิงคนแรกที่ครองอันดับหนึ่งบนชาร์ตประจำปีของออริกอน

"ศิลปินแห่งปี ได้แก่ NOIRAVE! ยินดีด้วยครับ!"

เสียงเชียร์ดังกึกก้องขึ้นจากโซนสีม่วงเข้ม ทว่าหลังจากที่คลื่นความโกรธเกรี้ยวและความปีติล้นพ้นของ D:US เพิ่งผ่านพ้นไป เสียงของแฟนคลับวงอื่นจึงดูแผ่วเบาลงไปถนัดตา

ตอนที่ NOIRAVE ขึ้นไปรับรางวัลบนเวที เผยเซี่ยอันไม่ได้สนใจฟังเลยด้วยซ้ำว่าพวกเขาพูดอะไรกัน ตอนนี้เธอเอาแต่กอดถ้วยรางวัลเอาไว้ด้วยความปลาบปลื้มใจ

แม้กระทั่งตอนที่ NOIRAVE เดินผ่านที่นั่งของพวกเธอหลังลงจากเวที และจีซอยุนชะงักฝีเท้าลงตอนเดินผ่าน เธอก็ยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองเลยแม้แต่น้อย

นี่คือรางวัลใหญ่รางวัลแรกของเธอ มองเท่าไรก็ไม่รู้เบื่อ

เพลงเดบิวต์ของพวกเธอเพิ่งปล่อยออกมาเมื่อตอนต้นปี การได้รับรางวัลระดับนี้จึงถือเป็นปรากฏการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อน

จนกระทั่งถึงช่วงประกาศรางวัลโปรดิวเซอร์แห่งปี เผยเซี่ยอันก็ยังคงไม่ได้ใส่ใจฟังเลยแม้แต่น้อย