บทที่ 96 โปรดิวเซอร์ยอดเยี่ยม

จอภาพขนาดใหญ่ถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วน โดยมีใบหน้าของเผยเซี่ยอันปรากฏอยู่ที่มุมขวาล่าง

ผู้ประกาศรางวัลมองชื่อบนการ์ดอีกครั้ง โน้มตัวเข้าใกล้ไมโครโฟน แล้วเอ่ยย้ำด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจยิ่งกว่าเดิม "โปรดิวเซอร์แห่งปี เผยเซี่ยอัน! ขอแสดงความยินดีด้วยครับ!"

เมื่อชื่อของเผยเซี่ยอันถูกขานออกมา ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงอีกสามคนบนจอก็ต่างยิ้มพลางปรบมือให้

มีเพียงเผยเซี่ยอันที่ยังคงนั่งเหม่อลอย

เธอเป็นเพียงหน้าใหม่ในวงการ ทั้งยังถือสัญชาติต่างชาติ จึงไม่เคยคิดฝันมาก่อนว่าจะได้รับรางวัลนี้

พัคอึนซองได้สติเร็วกว่า กรีดร้องออกมาสั้นๆ ก่อนจะเริ่มเขย่าไหล่เผยเซี่ยอันไม่หยุด

"โปรดิวเซอร์แห่งปี! เธอได้รางวัลแล้ว!"

พัคอึนซองดูจะดีใจยิ่งกว่าเจ้าตัวเสียอีก พอเขย่าตัวอีกฝ่ายอยู่สองสามทีแล้วเห็นว่าเซี่ยอันยังนิ่งอึ้ง จึงลุกขึ้นกระโดดโลดเต้นไปมา

"เธอได้รางวัลแล้ว! เธอได้จริงๆ ด้วย!"

ซากิช่วยพยุงเผยเซี่ยอันให้ลุกขึ้น "ออนนี่ พี่คือโปรดิวเซอร์แห่งปีนะคะ!"

"ตื่นได้แล้ว ถึงเวลาต้องขึ้นเวทีแล้ว"

เผยเซี่ยอันได้สติกลับมาเมื่อเสียงของระบบดังขึ้นในหัว

ซากิกับฮันจียุนจับมือเธอไว้คนละข้าง ฮันจียุนลูบหัวเธอเบาๆ ขณะที่คังฮานาไม่รู้จะทำอะไร จึงได้แต่ตบไหล่เธอปุๆ

ทุกอย่างให้ความรู้สึกราวกับความฝัน

เธอ เผยเซี่ยอัน เด็กใหม่ที่เพิ่งเดบิวต์มาไม่ถึงปี ได้รับรางวัลโปรดิวเซอร์แห่งปีเนี่ยนะ

เธอได้รับการเสนอชื่อเคียงข้างเหล่าผู้ทรงอิทธิพลระดับแถวหน้าของวงการ ในชีวิตก่อนตอนยังเป็นแค่แฟนคลับไอดอล รายชื่อผู้เข้าชิงรางวัลนี้ล้วนเป็นบุคคลระดับตำนานที่เธอเคยค้นหาประวัติในไป่ตู้ไป่เค่อทั้งนั้น

ทว่าในเวลานี้ รางวัลดังกล่าวกลับถูกสลักไว้ด้วยชื่อของเธอเอง

ช่องแชตของการถ่ายทอดสดแทบระเบิดในทันที

【???????】

【รางวัลโปรดิวเซอร์เนี่ยนะ? เผยเซี่ยอันเนี่ยนะ?】

【เธอเพิ่งเข้าวงการมาได้ไม่กี่เดือนเองไม่ใช่เหรอ?】

【แต่นางแต่งทั้ง *Fate* แล้วก็ *Red Flavor* เลยนะ สองเพลงนั้นได้รางวัลโปรดิวเซอร์ก็คู่ควรสุดๆ แล้วปะ】

【สถิติโปรดิวเซอร์ที่อายุน้อยที่สุดที่คว้ารางวัลแดซังนี้จะอยู่ไปอีกกี่ปีกันเนี่ย?】

【สถิติชนะสามปีซ้อนของฮันซูมินถูกเด็กใหม่ทำลายลงซะแล้ว】

【เมื่อกี้ฉันเพิ่งบอกว่าเพลงแห่งปีคือที่สุดของคืนนี้ ฉันคิดผิดจ้า รางวัลโปรดิวเซอร์นี่ต่างหากของจริง】

【ประวัติศาสตร์วงการบันเทิงเกาหลีไม่เคยมีใครทำได้ขนาดนี้มาก่อนเลยนะ】

ทำไมเธอถึงยังไม่ขยับอีกล่ะ? ช็อกจนสติหลุดไปแล้วหรือไง?

ไม่ใช่ว่าเธอทึ่มจนไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่เธอกำลังเปิดศึกเถียงกับระบบอย่างดุเดือดอยู่ในหัวต่างหาก

‘หยิกฉันที’

‘ฉันไม่มีร่างเนื้อ’

‘ฉันจริงๆ เหรอ?! มั่นใจนะว่าไม่ได้ฟังผิด?!’

‘เธออ่านตัวหนังสือยักษ์บนจอไม่ออกหรือไง?! โปรดิวเซอร์แห่งปี เผยเซี่ยอัน แทบจะระบุเลขบัตรประชาชนเธออยู่แล้วเนี่ย! รีบขึ้นเวทีไปได้แล้ว!!’

เผยเซี่ยอันผ่อนลมหายใจออกมาอย่างช้าๆ และในครั้งนี้ ทุกย่างก้าวที่มุ่งหน้าสู่เวทีของเธอ กลับให้ความรู้สึกแตกต่างไปจากทุกครั้งที่ผ่านมาโดยสิ้นเชิง

เผยเซี่ยอันเดินผ่านทางเดินระหว่างโซนที่นั่ง หลังจากผ่านงานประกาศรางวัลและความตื่นเต้นมาตลอดทั้งคืน ปอยผมสองสามเส้นตรงขมับก็หลุดลุ่ยออกจากมวยผมต่ำ ทว่าเธอกลับไม่ได้ใส่ใจ

ดวงตาของเธอยังคงแดงเรื่อเล็กน้อย เธอร้องไห้ตอนร้องเพลงก่อนหน้านี้ ทว่าคราวนี้กลับไม่มีน้ำตาอีก

หลังจากรับรางวัลโปรดิวเซอร์แห่งปีจากผู้ประกาศรางวัลแล้ว อีกฝ่ายก็ถอยฉากออกไป เปิดทางให้เธอยืนอยู่หน้าขาตั้งไมโครโฟน

ทั่วทั้งสเตเดียมพลันเงียบกริบ ผู้ชมนับหมื่นต่างเฝ้ารอถ้อยคำจากปากเธอ

เผยเซี่ยอันถือถ้วยรางวัลด้วยมือข้างหนึ่ง อีกมือจับขาตั้งไมค์ไว้ เธอเหลือบมองถ้วยรางวัลที่สลักชื่อตนเองเป็นสิ่งแรก

"คืนนี้ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ ค่ะ รางวัลที่ฉันไม่เคยคิดหวังว่าจะได้ กลับได้มา แต่รางวัลที่คิดว่านอนมาแน่ๆ กลับชวดไป"

สีหน้าของใครหลายคนในกลุ่มผู้ชมเปลี่ยนไปทันควัน

"เพราะนี่เป็นครั้งที่สองที่ฉันขึ้นมาบนเวที ถ้ามัวพูดขอบคุณยืดยาวก็คงไม่มีใครอยากฟัง เพราะฉะนั้นครั้งนี้ฉันขอพูดอะไรที่ต่างออกไปสักหน่อยนะคะ"

"ขอจังหวะหน่อยค่ะ"

ระบบเอ่ยถามในหัว "เธอจะทำอะไรน่ะ?"

"ไม่ต้องยุ่งน่า"

ตอนนี้ไฟในตัวของเผยเซี่ยอันกำลังลุกโชน มีบางเรื่องที่เธอต้องระบายออกมาให้ได้

ผู้กำกับได้ยินคำสั่งผ่านหูฟังจึงเปิดจังหวะกลองพื้นฐานขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เสียงเบสกระหึ่มก้องผ่านลำโพงรอบทิศทาง เผยเซี่ยอันเริ่มพยักหน้าเบาๆ ตามจังหวะ

จากนั้นเธอก็เปิดปาก

"ไม่ได้แตะถ้วยรางวัลศิลปินหน้าใหม่แห่งปีก็ไม่เห็นเป็นไร ยังไงซะชื่อฉันก็ถูกตรึงอยู่บนชาร์ตข้อมูลจนแกะไม่ออกอยู่แล้ว"

"กรรมการบอกว่าเกณฑ์การตัดสินคือยอดสตรีมและยอดขาย อัลบั้มอีพีของฉันขายได้เป็นล้านชุด เพลงก็ค้างเติ่งอยู่บนชาร์ตตั้งครึ่งปี ใช้เกณฑ์กับอัลกอริทึมแบบไหนกันแน่ ถึงได้คำนวณผลลัพธ์ออกมาเป็นเรื่องตลกแบบนี้ได้"

ช่องแชตของไลฟ์สตรีมระเบิดความฮือฮาขึ้นมาทันที

【เธอกำลังทำอะไรน่ะ?】

【แร็ปสดในงาน MAMA เนี่ยนะ????】

【นี่เธอกำลังดิสรางวัลหน้าใหม่อยู่เหรอ?】

【บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว! บ้าไปแล้ว!】

【ว้าว โคตรจะบ้าเลย! แต่โคตรสะใจชะมัด!】

เผยเซี่ยอันยังไม่หยุด เสียงกลองยังคงดำเนินต่อไป

"ตอนเสนอชื่อรางวัลเกิร์ลกรุ๊ปยอดเยี่ยม กล้องซูมหน้าฉันตั้งสามรอบ แต่พอประกาศชื่อ 'DUAL' ปุ๊บ กล้องดันตัดไปเป็นภาพมุมกว้างซะงั้น"

"ฉันไม่จำเป็นต้องโอ้อวดหรอกว่าผลงานใครเจ๋งกว่ากัน แค่เปิดหน้าเว็บดูก็รู้แล้วว่าชื่อใครอยู่อันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลง"

"ในเมื่อป่าวประกาศว่าเป็นงานมอบรางวัล เกณฑ์มาตรฐานก็ควรฉายหราอยู่บนจอ ไม่ใช่แอบมกไว้ใต้โต๊ะ"

ไอดอลหลายคนในโซนศิลปินเริ่มหันไปสบตากันเลิ่กลั่ก

มักเน่วง BeOne ที่สะดุดล้มบนเวทีก่อนหน้านี้ตาโต สายตาที่มองมาเปี่ยมล้นไปด้วยความเลื่อมใสยิ่งกว่าเดิม

คิมนายอนยกมือทาบอก ส่วนจองแชรินก็เอาศอกกระทุ้งยูซูบิน ยูซูบินไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ทำเพียงจ้องมองเผยเซี่ยอันบนเวทีตาไม่กะพริบ

ยัยนี่กล้าเปิดศึกกลางงานขนาดนี้เชียวเหรอ

"ทั้งคืนมัวแต่แบ่งเค้กแจกรางวัล แย่งรางวัลหน้าใหม่ไปได้ แต่แย่งยอดดิจิทัลอันดับหนึ่งของฉันไปไม่ได้หรอก"

"แบ่งเอารางวัลเกิร์ลกรุ๊ปยอดเยี่ยมไปได้ แต่แย่งผู้ชมหลายพันคนที่ตะโกนเชียร์ฉันจนคอแหบไปไม่ได้"

"หั่นแบ่งออกไปตั้งหลายชิ้น แต่สุดท้ายชิ้นที่หนักที่สุดก็ยังตกมาอยู่ในมือฉันอยู่ดี"

D:US แทบคลั่งกันอีกรอบ

คราวนี้พวกเขาไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อวง แต่ตะโกนเรียกชื่อของเธอ

"เผยเซี่ยอัน! เผยเซี่ยอัน! เผยเซี่ยอัน!"

เสียงจังหวะกลองหยุดลง ทั้งฮอลล์พลันเงียบกริบ

เผยเซี่ยอันเอ่ยประโยคสุดท้ายใส่ไมค์

"โปรดิวเซอร์แห่งปี เผยเซี่ยอัน ขอบคุณ MAMA ที่มอบรางวัลนี้ให้ศิลปินหน้าใหม่ แสดงว่าพวกคุณก็ยังมีตอนที่ตัดสินใจได้ถูกต้องอยู่บ้างเหมือนกัน"

คอมเมนต์บนหน้าจอ—

แทบระเบิด

【ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เผยเซี่ยอันคือพระเจ้าหนึ่งเดียวของฉัน】

【ตัวแม่ตัวมัมที่สุดของ MAMA】

【สปีชรับรางวัลที่กล้าพูดที่สุดในประวัติศาสตร์เคป็อป ไม่มีใครเทียบได้แล้ว】

【ผู้กำกับ MAMA หัวใจคงจะวาย คืนนี้คงนอนไม่หลับแน่ๆ】

เผยเซี่ยอันถือถ้วยรางวัลใบที่สองเดินลงจากเวที ขณะที่ระบบยังคงบ่นจู้จี้ไม่หยุดอยู่ในหัว

"เธอเป็นบ้าไปแล้ว เป็นบ้าไปแล้วจริงๆ! ยังจำได้อยู่ไหมว่าฉันเคยบอกว่าห้ามแร็ปในที่สาธารณะถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากฉันน่ะ?"

"แล้วฉันทำเรื่องขายหน้าไหมล่ะ?"

ระบบ : "ก็เปล่า… ฉันแค่กลัวว่าเธอจะโดนด่า…"

"มีอะไรต้องกลัว ตอน GD กับโซยอนดิส MAMA ก็ไม่เห็นมีใครด่าพวกเขาสักคน"

"เธอกล้าเอาตัวเองไปเทียบกับพวกเขาเนี่ยนะ? เธอยังเป็นแค่เด็กใหม่อยู่เลย ส่วนพวกเขาน่ะเป็นแร็ปเปอร์ที่เดบิวต์มาตั้งกี่ปีแล้ว…"

"เดี๋ยวฉันก็เป็นแบบนั้นได้เหมือนกัน"

ระบบเงียบกริบไปทันที

พอเธอกลับมาถึงที่นั่ง พัคอึนซองก็ตบไหล่เธอเข้าให้อย่างแรง

"ต่อไปนี้ฉันจะไม่บังคับให้เธอพูดสุภาพกับฉันอีกแล้ว! เธอนี่มันแน่จริงๆ…"

ซากิกลายร่างเป็นแฟนคลับตัวน้อยไปเรียบร้อย เธอกอดเผยเซี่ยอันไว้ทั้งน้ำตาทั้งหัวเราะ

เผยเซี่ยอันวางถ้วยรางวัลลง รู้สึกว่าในหูยังคงมีเสียงอื้ออึงอยู่

"ฉันขอไปเติมหน้าที่ห้องน้ำหน่อยนะ"

ซากิถึงยอมปล่อยมือ เธอหยิบถ้วยรางวัลโปรดิวเซอร์ขึ้นมาลูบคลำดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า พลางพึมพำกับตัวเอง "ออนนี่สุดยอดไปเลย"

เผยเซี่ยอันเดินไปห้องน้ำแล้วยืนอยู่หน้ากระจกครู่หนึ่ง

เธอใช้แป้งตบคราบน้ำตาที่เปรอะบนแก้ม อายไลเนอร์เลอะนิดหน่อยแต่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

สองรางวัลใหญ่

เพลงดิสสดๆ

พ้นคืนนี้ไป วงการบันเทิงเกาหลีทั้งวงการจะได้รู้จักชื่อของเธอ ไม่ใช่ในฐานะหน้าตาของเกิร์ลกรุปรุกกี้ แต่ในฐานะโปรดิวเซอร์เผยเซี่ยอัน เผยเซี่ยอันคนที่ถือไมค์ฟาดใส่คนอื่นตรงๆ กลางการถ่ายทอดสด MAMA

โทรศัพท์สว่างวาบขึ้น เป็นข้อความจากชเวมีซุกที่เร่งให้เธอรีบหน่อยเพราะงานใกล้จะจบแล้ว

เผยเซี่ยอันมองกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำ

แสงไฟตามทางเดินดูอบอุ่นกว่าไฟในห้องน้ำ สปอตไลต์สีส้มสาดส่องเป็นวงอยู่บนผนัง เธอเพิ่งก้าวไปได้เพียงสองก้าว ก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ที่ปลายทางเดินอีกด้าน

ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมสูทสีเทาเข้ม ปลดกระดุมคอเสื้อลงมาจนถึงใต้กระดูกไหปลาร้า

จีซอยุนยืนพิงผนังทางเดินพลางก้มหน้ามองโทรศัพท์ ครั้นได้ยินเสียงฝีเท้า เขาก็เงยหน้าขึ้นมา