บทที่ 97 มีอะไรก็ติดต่อผู้จัดการของฉัน

"คุณเซี่ยอัน ยินดีด้วยนะครับ"

จีซอยุนเห็นเธอเดินมาทางหลังเวทีจึงจงใจยืนดักรออยู่ตรงนั้น

"ชิ"

คราวนี้ไม่ใช่ระบบที่ส่งเสียงจิ๊จ๊ะ แต่เป็นเสียงสบถในหัวของเผยเซี่ยอันต่างหาก เพราะเธอเดาได้อยู่แล้วว่าระบบจะต้องเริ่มส่งสัญญาณเตือนแน่ๆ

และก็เป็นไปตามคาด ในวินาทีถัดมาระบบก็แผดเสียงแหลมสูงขึ้นมาทันที "ยี้! อีตาบ้านี่อีกแล้ว! น่ารำคาญชะมัด! ไสหัวไปให้พ้นเลยนะ!"

ทุกครั้งที่เจอกับจีซอยุน ระบบจะเขย่าประสาทจนหูเธอแทบแตก

พอบ่อยเข้า เธอก็ชักจะเริ่มหงุดหงิด ยอมรับอยู่หรอกว่าตัวเองก็แอบบ้าผู้ชายหน้าตาดีอยู่บ้าง แต่นั่นก็แค่ดูให้เจริญหูเจริญตา ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยสักนิด

ยิ่งไปกว่านั้น จีซอยุนยังชอบอาศัยหน้าตาหล่อเหลาของตัวเองคอยเต๊าะคนนู้นคนนี้ไปทั่ว

พอผู้ชายเริ่มหลงตัวเองขึ้นมาเมื่อไร มันก็ชวนเลี่ยนเมื่อนั้น

เผยเซี่ยอันพยักหน้าอย่างไร้อารมณ์ "ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ แล้วก็ยินดีด้วยนะคะที่ได้รางวัลศิลปินแห่งปี"

จีซอยุนยิ้มพลางก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว

เผยเซี่ยอันขมวดคิ้วแล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว

จีซอยุนก้มลงมองใบหน้าของเธอ แม้เครื่องสำอางจะเลอะไปนิดหน่อย แต่เธอก็ยังคงงดงามจนแทบหยุดหายใจ

"กลัวผมเหรอครับ?"

ระบบในหัวร้องอุทาน "แหวะ!"

เผยเซี่ยอันถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว "เปล่าค่ะ แค่ยังไม่ค่อยสนิทกับรุ่นพี่เท่าไร"

"ผมไม่คิดว่าคุณจะกลัวหรอกนะ ยังไงคุณก็เป็นศิลปินคนแรกที่กล้าดิส MAMA นี่นา"

"รุ่นพี่มีธุระอะไรอีกไหมคะ พอดีผู้จัดการกำลังเร่งฉันอยู่น่ะค่ะ"

เผยเซี่ยอันโบกโทรศัพท์ในมือ ตั้งใจจะเดินเลี่ยงออกไปทันที แต่คำว่า "รุ่นพี่" ในเกาหลีใต้นั้นมีน้ำหนักมหาศาล

จีซอยุนเลิกคิ้วขึ้น "รีบร้อนจังเลยนะครับ แลกเบอร์กันหน่อยสิ ไว้วันหลังไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อ"

ไม่จบไม่สิ้นเสียที

เผยเซี่ยอันสะกดกลั้นความรำคาญเอาไว้ "ถ้าเป็นเรื่องงานหรือการร่วมงาน ติดต่อผู้จัดการชเวมีซุกได้เลยค่ะ เบอร์ส่วนตัวของฉันไม่ได้เปิดเผยต่อคนนอก"

"แม้แต่กับรุ่นพี่ก็ไม่ได้เหรอครับ?"

"คุณเป็นรุ่นพี่ แต่คุณก็เป็นเพื่อนร่วมงานในวงการด้วยค่ะ" เผยเซี่ยอันยิ้มอย่างสุภาพแต่เว้นระยะห่างชัดเจน "ฉันไม่แลกคอนแทกต์ส่วนตัวกับเพื่อนร่วมงานค่ะ"

คำพูดนี้ตอบได้อย่างไร้ที่ติ ทว่าจีซอยุนกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้เลยสักนิด

"ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมเข้าวงการมาก่อนคุณตั้งหลายปี รู้จักรุ่นพี่ในวงการตั้งเยอะแยะ ยังไงมันก็เป็นประโยชน์กับตัวคุณเองนะ"

ตอนนี้ระบบในหัวเริ่มส่งเสียงสัญญาณรบกวนความถี่สูง ซึ่งฟังดูก้ำกึ่งระหว่างเสียงกรีดร้องกับเสียงหวอไซเรน

เผยเซี่ยอันแอบเยาะเย้ยอยู่ในใจ มีระบบอยู่กับตัวแล้ว เรื่องคอนเนกชันหรือทรัพยากรพวกนั้น เธอจำเป็นต้องไปแคร์ด้วยหรือไง

เธอหันมองไปรอบๆ ทางเดินนี้มีแค่เธอกับจีซอยุนเพียงสองคนเท่านั้น

เผยเซี่ยอันเริ่มใจกล้าขึ้นมา ในเมื่อไม่มีคนอื่นอยู่แถวนี้ เธอก็ตัดสินใจว่าจะด่าไล่เขาไปให้พ้นๆ เลยดีกว่า

ขนาด MAMA เธอยังด่ามาแล้ว จะต้องไปกลัวใครหน้าไหนอีก!

ทว่าก่อนที่เธอจะได้ทันอ้าปาก เสียงส้นสูงกระทบพื้นอย่างเร่งรีบก็ดังมาจากอีกฟากหนึ่งของทางเดิน

"อันอัน!"

ชเวมีซุกก้าวเท้ายาวๆ ตรงเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวังและพร้อมปกป้องเต็มที่ สายตาของเธอกวาดมองจีซอยุนแวบหนึ่ง ก่อนจะแทรกตัวเข้ามายืนคั่นกลางระหว่างคนทั้งสองได้อย่างแม่นยำ พร้อมกับดึงเผยเซี่ยอันถอยไปข้างหลังหนึ่งก้าว

"คุณจีซอยุนคะ" น้ำเสียงของชเวมีซุกฟังดูเป็นมืออาชีพตามมาตรฐานผู้จัดการ สุภาพทว่าเว้นระยะห่างชัดเจน "ยินดีด้วยนะคะที่ NOIRAVE ได้รับรางวัลศิลปินแห่งปี หลังเวทีคนพลุกพล่านแถมยังมีสายตาจับจ้องอยู่เยอะ คุณซอยุนรีบกลับไปที่ห้องพักดีกว่าค่ะ"

จีซอยุนปรายตามองเธอ มุมปากผุดรอยยิ้มอย่างรู้ทัน

"ผู้จัดการชเว ไม่ต้องตึงเครียดขนาดนั้นหรอกครับ ผมแค่แวะมาคุยกับคุณเซี่ยอันแป๊บเดียวเอง"

"คุยเสร็จแล้วก็พอแค่นี้เถอะค่ะ" ชเวมีซุกยิ้มตอบ ไม่ยอมหลงกลตามเกม "ทาง DUAL ของเรายังมีตารางงานอื่นอยู่น่ะค่ะ"

พูดจบ เธอก็จับแขนเผยเซี่ยอันแล้วจ้ำอ้าวออกไปทันที ฝีเท้าเร็วเสียจนเหมือนมีตัวอะไรไล่กวดมาอย่างไรอย่างนั้น

เผยเซี่ยอันเป็นถึงเสาหลักของ SLE จะปล่อยให้ใครมาฉกตัวไปไม่ได้เด็ดขาด!

ชเวมีซุกพาเธอจ้ำจนพ้นโซนหลังเวที ถึงได้ค่อยๆ ชะลอฝีเท้าลง

"เมื่อกี้เขาพูดอะไรกับเธอ?"

"ก็แค่แสดงความยินดีสองสามคำ แล้วก็ขอเบอร์โทรศัพท์ฉันน่ะค่ะ"

ชเวมีซุกชะงักฝีเท้าทันควัน "เธอไม่ได้ให้เขาไปใช่ไหม?"

"พี่มีซุก เห็นฉันเป็นคนยังไงกันเนี่ย แน่นอนว่าไม่ให้อยู่แล้วค่ะ ฉันบอกเขาว่าถ้ามีธุระอะไรก็ให้ติดต่อพี่แทน"

ชเวมีซุกถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก "ถ้าเธอให้นะ ฉันจะยึดโทรศัพท์เธอเดี๋ยวนี้เลย"

เผยเซี่ยอันยู่ปาก "พี่คะ ดูถูกจิตใจอันแน่วแน่ของฉันเกินไปแล้วนะ"

"ไม่ใช่ว่าฉันไม่ไว้ใจเธอหรอกนะ" ชเวมีซุกพูดพลางเดินต่อ "แต่ชื่อเสียงของจีซอยุนไม่ค่อยดีเท่าไร พวกเธอยังใหม่กับวงการ อาจจะยังตามคนแบบนี้ไม่ทัน…"

ทั้งสองเร่งฝีเท้าผ่านทางเดินหลังเวทีอันยาวเหยียด ก่อนจะเลี้ยวเข้าไปในห้องพักรับรองชั่วคราวของ DUAL

เมื่อผลักประตูเข้าไป ก็พบว่าสมาชิกคนอื่นๆ เปลี่ยนเป็นชุดลำลองกันหมดแล้ว

ฮันจียุนเอนตัวพิงที่พักแขนโซฟา สองมือยังคงกอดถ้วยรางวัลเพลงแห่งปีไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ซากิกับพัคอึนซองนั่งเบียดกันบนเก้าอี้ตัวเดียว ทั้งคู่เอาหัวชนกันขณะก้มดูคลิปวิดีโอการแสดงในโทรศัพท์มือถือ

คังฮานานั่งอยู่หน้ากระจกแต่งหน้า ใช้ทิชชูเปียกเช็ดหน้า เธอเช็ดเครื่องสำอางออกหมดแล้ว ทว่าดวงตายังคงแดงเรื่อ

เผยเซี่ยอันมองดูทั้งสี่คน พลันรู้สึกว่าความหงุดหงิดรำคาญใจที่ค้างคามาจากทางเดินเมื่อครู่ ถูกปัดเป่าให้สลายไปอย่างนุ่มนวล

ซากิพอเห็นเธอก็กระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ "พี่ กลับมาแล้วเหรอ! รีบเปลี่ยนเสื้อผ้าเร็วเข้า คุณพ่อฉันเตรียมมื้อใหญ่ไว้รอแล้วนะ! พวกเรารอพี่กลับไปกินด้วยกันอยู่เนี่ย!"

แม้จะรู้ว่าพูดไปก็เปล่าประโยชน์ แต่ชเวมีซุกก็ยังอดกำชับไม่ได้ "อย่ากินเยอะเกินไปล่ะ"

แต่ไม่มีใครฟังเธอเลยสักคน

เสียงโทรศัพท์ของเผยเซี่ยอันดังขึ้นขณะที่เธอกำลังเปลี่ยนเสื้อผ้า

ชื่อสายเรียกเข้าคือ ควอนแทโฮ

เผยเซี่ยอันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เพิ่งจะมารู้สึกกลัวเอาตอนนี้เอง

การพูดเหน็บแนมผู้จัดงานบนเวทีเมื่อครู่นี้เป็นเพียงอารมณ์ชั่ววูบล้วนๆ เธอไม่ได้คิดถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเลยแม้แต่น้อย

SLE เพิ่งจะตั้งไข่แท้ๆ เธอก็ดันไปล่วงเกิน MAMA เข้าให้แล้ว

ควอนแทโฮโทรมาคิดบัญชีกับเธอหรือเปล่านะ?