บทที่ 145 นึกเสียใจภายหลัง

คำพูดเหล่านั้นของเฉียวอวี้ทำให้ซูรั่วอวิ๋นอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องดึงเขากลับมาให้ได้ ยอมทิ้งกระทั่งศักดิ์ศรีทั้งหมด แต่ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะทนรับสายตารังเกียจจากเขาได้

เธอก็เป็นคนคนหนึ่ง มีรักโลภโกรธหลง การที่เขาทำแบบนี้มันชัดเจนว่ารังเกียจเธอ ไม่อยากข้องแวะกับเธออีกต่อไปแล้ว

ถ้าเป็นไปได้ เธอก็ไม่อยากทำตัวน่าสมเพชแบบนี้ แต่หลังจากได้เกิดใหม่ เฉียวอวี้ก็กลายเป็นปมฝังใจ เป็นความยึดติดของเธอ ตัดใจไม่ลง ลืมไม่ลง มีแต่ต้องคว้ามาครอบครองให้ได้เท่านั้น