บทที่ 146 เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม

ถูกซูรั่วอวิ๋นอาละวาดเข้าแบบนี้ มื้ออาหารจึงกร่อยจนกินต่อไม่ลง เว่ยเป่าจือจับมือลู่ชิงชิงไว้ด้วยความรู้สึกผิด “ชิงชิง เรื่องนี้ต้องโทษน้าเอง น้าไม่ทันระวัง ปล่อยให้เสี่ยวอวิ๋นมาทำให้หนูอึดอัดใจ หนูอย่าไปฟังที่เธอเพ้อเจ้อเชียวนะ ชิงชิงของเราน่ะเป็นเด็กดีที่สุดแล้ว!”

ลู่ชิงชิงยิ้มพลางพยักหน้า “คุณน้าวางใจเถอะค่ะ ฉันไม่เก็บมาคิดมากหรอก ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ขอแค่เฉียวอวี้อยู่ข้างฉันก็พอ แค่นั้นฉันก็ไม่กลัวอะไรแล้ว”

เว่ยเป่าจือผงกศีรษะรัวๆ “หนูพูดถูก ช่างเป็นเด็กที่ฉลาดรู้ความจริงๆ วางใจเถอะ วันหลังน้าจะคุยกับแม่ของเสี่ยวอวิ๋นเอง ให้ช่วยปรามๆ ไว้หน่อย อย่าเที่ยววิ่งโร่มาที่นี่เรื่อย มันดูไม่งาม!”