บทที่ 147 ฉายา

ในที่สุด ลู่ชิงหวยก็ไม่อยากฝืนใจฉือซู่ฉิน จึงเดินทางไปบ้านเฉียวอวี้เพียงลำพัง พอไปถึงก็ไม่วายถูกเว่ยเป่าจือบ่นเข้าให้อีกสองสามประโยค พลางตัดพ้อว่าทำไมถึงไม่พากลุ่มใจหมายมาด้วย

เห็นดังนั้น ลู่ชิงชิงจึงช่วยเกลี้ยกล่อมเว่ยเป่าจือว่าครั้งนี้อย่าเพิ่งไปเซ้าซี้ฉือซู่ฉินเลย ไว้คราวหน้ามีโอกาสค่อยชวนมากินข้าวด้วยกัน ปลอบอยู่ไม่กี่คำ เว่ยเป่าจือถึงยอมหยุดบ่น

แต่ในเมื่อฉือซู่ฉินไม่มาแล้ว เธอจึงสั่งให้เฉียวซือไปตามเยวี่ยเชียนเฟิงมาร่วมฉลองเทศกาลด้วยกันแทน