บทที่ 256 ไม่ไหวแล้ว

หลังจากโขกศีรษะ ซูรั่วอวิ๋นก็ยืดตัวคุกเข่าตรงขึ้นมาอีกครั้ง เธอพยายามกลั้นน้ำตาไว้ สีหน้าดูผ่อนคลายลงไม่น้อย สายตามองเหม่อไปข้างหน้าอย่างไร้จุดหมาย

“พี่อวี้ ฉันรู้ว่าพี่ต้องเกลียดฉันมากแน่ๆ มันก็สมควรแล้ว ทั้งหมดเป็นความผิดของฉันเอง ฉันมันหลงตัวเองเกินไป ยึดติดอยู่กับอดีตมากเกินไป

ถ้าฉันไม่ดื้อรั้นขนาดนั้น ป่านนี้ก็คงมีชีวิตที่ดีไปแล้ว…แต่ฉันกลับไม่รู้จักพอ หัวรั้นไม่เข้าเรื่อง จนกระทั่งวันนี้ ฉันถึงได้ตาสว่าง