บทที่ 58 ดูหนัง

“อ๋อ” ลู่ชิงชิงเข้าใจแล้ว ในแถบชนบทแบบนี้ไม่มีความบันเทิงอะไรเลย อย่างในหมู่บ้านของพวกเธอ เท่าที่รู้ก็ยังไม่เคยได้ยินว่าบ้านไหนมีวิทยุสักเครื่อง

ยิ่งโทรทัศน์ยิ่งไม่ต้องพูดถึง กว่าโทรทัศน์จะแพร่หลายในชนบทก็คงราวๆ ยุคแปดสิบตอนกลาง ส่วนบางพื้นที่ที่ห่างไกลความเจริญ ยุคเก้าสิบถึงเพิ่งจะมีด้วยซ้ำ

วันๆ ทุกคนทำงานเหน็ดเหนื่อย พอตกค่ำอย่างมากก็แค่แวะไปคุยเล่นบ้านญาติหรือเพื่อนฝูง ไม่ก็มารวมตัวกันตามจุดต่างๆ ในหมู่บ้านเพื่อนั่งคุยสัพเพเหระ

นานทีปีหนจะมีเรื่องครึกครื้นแบบนี้ ใครบ้างจะไม่อยากมามุงดูล่ะ! พอลองคิดดู การที่คนพวกนี้จะคอยตามดูหนังกลางแปลงไปตามหมู่บ้านใกล้เคียงตั้งแต่เริ่มฉายรอบแรกก็เป็นเรื่องธรรมดามาก

เผลอๆ อาจมีบางคนตามติดตั้งแต่ต้นจนจบโปรแกรมฉายเลยก็ได้ แต่นั่นคงเป็นส่วนน้อย ส่วนใหญ่ก็แค่ตระเวนไปมาอยู่ภายในตำบลเดียวกัน

ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ผู้หญิงบางคนพกเบาะรองนั่งผืนเล็กหรือม้านั่งตัวเตี้ยมาด้วย บางส่วนก็นั่งลงกับพื้นตรงๆ เนื่องจากลานนวดข้าวรองรับคนจำนวนมากขนาดนี้ไม่ไหว ชายหนุ่มบางคนจึงปีนขึ้นไปนั่งยองๆ บนแนวกำแพงหรือคบไม้แถวนั้น ช่างกระตือรือร้นกันเหลือเกิน

ในเวลาแบบนี้ไม่มีการใช้สิทธิพิเศษใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ใช่ว่าคนในหมู่บ้านนี้จะมีสิทธิ์ได้ดูก่อน ใครมาก่อนก็ได้จับจองทำเลดีๆ ไป

พวกลู่ชิงชิงไม่ได้มาเช้าเท่าไร สุดท้ายจึงได้ที่นั่งอยู่โซนท้ายๆ ทั้งสองคนพกเบาะรองมาด้วย จึงนั่งลงรอให้หนังเริ่มฉาย

สภาพแวดล้อมในยุคนี้อาจเป็นช่วงที่เส้นแบ่งระหว่างชายหญิงไม่ค่อยเข้มงวดเท่าไร แม้ผู้คนจะยังจับกลุ่มกับเพศเดียวกันเป็นหลัก แต่เพราะคนเยอะมาก ก็ย่อมมีบางคนที่ฉวยโอกาสมานั่งใกล้กัน

หลังจากลู่ชิงชิงนั่งลงได้ไม่นาน รอบข้างก็เบียดเสียดไปด้วยผู้คน เธอไม่ได้ใส่ใจอะไร สมัยเรียนเคยเบียดบนรถไฟใต้ดินก็ไม่ต่างจากนี้นัก แถมตอนนี้นั่งอยู่กับที่ ยังมีพื้นที่ให้ขยับตัวได้มากกว่าด้วยซ้ำ

ไม่นานนัก หน่วยฉายหนังก็ขึงจอผ้าขาว ใช้ลำไม้ไผ่ยึดไว้ทั้งสองข้าง ดึงจนตึงเรียบเสมอกัน อุปกรณ์ฉายหนังก็เตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว เจ้าหน้าที่กำลังปรับจูนเครื่องอยู่

นี่เป็นครั้งแรกที่ได้ดูหนังกลางแปลงแบบบ้านๆ เช่นนี้ ลู่ชิงชิงรู้สึกสนใจไม่น้อย

แต่ยังไม่ทันที่หนังจะเริ่มฉาย คนที่นั่งข้างๆ ก็ยื่นมือมาสะกิดแขนเธอเบาๆ

ลู่ชิงชิงคุยอยู่กับหลิวจิ้งเสียนตลอด ไม่ได้หันไปมองทางอื่นเลย ที่จริงเธอก็ตั้งใจแบบนั้น เพราะไม่มีความทรงจำเดิม ขืนมีใครมาทักเข้า เธอคงไม่รู้ว่าจะเรียกอีกฝ่ายว่าอะไรดี

คราวนี้มีคนมาโดนตัว จะแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้คงไม่ได้ เธอไม่ใช่คนขี้กลัวอยู่แล้ว อีกทั้งยังรู้สึกว่าคนคนนี้จงใจสะกิด ไม่ใช่แค่เบียดโดนเพราะคนแน่น

พอหันขวับไปมอง ลู่ชิงชิงก็โมโหขึ้นมาทันที คนที่สะกิดเธอดันเป็นคนที่รู้จักเสียด้วย ชายหนุ่มหน้าตาดูสุภาพเรียบร้อย จะเป็นใครไปได้อีกล่ะถ้าไม่ใช่เจ้าหลี่เฉิงหย่วน?

เมื่อเห็นลู่ชิงชิงหันมา หลี่เฉิงหย่วนก็ส่งยิ้มที่คิดว่าเท่ที่สุดให้ “ชิงชิง คุณก็มาด้วยเหรอ”

ถามมาได้ คนเยอะแยะขนาดนี้ ทำไมถึงบังเอิญมานั่งตรงนี้ได้ล่ะ? ชัดเจนว่าแอบตามเธอมาแต่แรกแล้วสิ!

ลู่ชิงชิงถลึงตาใส่เขา ไม่ยอมพูดด้วย คนประเภทนี้ขืนไปทำดีด้วย เดี๋ยวจะได้ใจ แล้วคำว่าชิงชิงพอหลุดออกมาจากปากหมอนี่ ทำไมมันถึงฟังดูน่าขยะแขยงขนาดนี้นะ?

จู่ๆ ลู่ชิงชิงก็นึกถึงตอนที่เฉียวอวี้เรียกเธอว่า “ชิงชิง” เมื่อวันก่อน ทำเอาหัวใจเธอสั่นระรัว สมองมึนเบลอไปหมด

ทำไมพอเป็นหมอนี่เรียก ความรู้สึกถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้ล่ะ? เล่นเอาขนลุกไปทั้งตัว

เมื่อเจอท่าทีเย็นชาแบบนี้ หลี่เฉิงหย่วนก็ยังไม่ยอมแพ้ “ชิงชิง ช่วงนี้ทำไมไม่เห็นคุณออกจากบ้านเลยล่ะ? วันนั้นตอนทำงานผมร้องเรียกคุณ ทำไมคุณถึงรีบเดินหนีไปเร็วขนาดนั้น?”

ลู่ชิงชิงกลอกตา เธอจงใจขนาดนี้แล้ว หมอนี่ดูไม่ออกจริงดิ? ไม่หรอก เจ้าหมอนี่ไม่ได้โง่ น่าจะกำลังแกล้งโง่มากกว่า

แต่น่าเสียดายที่เธอไม่ใช่ลู่ชิงชิงคนเดิมที่คอยยอมเขาไปเสียทุกเรื่องอีกต่อไปแล้ว น่าผิดหวังชะมัด ลู่ชิงชิงทำสีหน้าจริงจังพลางพูดเสียงเข้ม “ต่อไปนี้นายช่วยเลิกคุยกับฉันจะได้ไหม?”

หลี่เฉิงหย่วนรู้สึกเหมือนถูกกระแทกหน้าเข้าอย่างจัง แววตาคู่นั้นแทบจะเขียนคำว่า ‘ผมเจ็บปวดมากนะ’ แปะไว้บนหน้าเลยทีเดียว

เขามองลู่ชิงชิงอยู่ครู่หนึ่ง ถึงค่อยพูดว่า “คุณไปดูตัวมาจริงเหรอ? ยอมแต่งให้คนอื่นจริงๆ น่ะเหรอ? คุณไม่รอผมแล้วใช่ไหม?”

“รอทำไมล่ะ? เราสองคนไม่ได้เกี่ยวข้องกันสักหน่อย” สรุปคือสองคนนี้รักกันปานจะกลืนกินจริงดิ? น่าขันสิ้นดี อย่างน้อยหลี่เฉิงหย่วนคนนี้ก็ไม่ได้รักลู่ชิงชิงลึกซึ้งขนาดนั้นหรอก ไม่อย่างนั้นคงไม่ปล่อยให้เธอใช้วิธีฆ่าตัวตายไปบีบคั้นครอบครัวตัวเองแน่

แม้ว่าการฆ่าตัวตายจะเป็นความคิดของลู่ชิงชิงเองคนเดียว แต่วันนั้นหลี่เฉิงหย่วนกลับไม่กล้าโผล่หัวมาดูเธอด้วยซ้ำ ถ้าเขายอมทุ่มหมดหน้าตัก บุกมาเผชิญหน้ากับคนบ้านลู่แล้วแสดงความมุ่งมั่นให้เห็น ลู่ชิงชิงก็คงจะยังพอนับถือเขาอยู่บ้าง

แล้วตอนนี้ล่ะ? เหอะๆ… ก็แค่ตัวตลกตัวหนึ่งเท่านั้น เธอไม่อยากไปข้องแวะอะไรกับเขาเลยสักนิด

ลู่ชิงชิงไม่รอให้เขาได้พูดอะไรต่อ ชิงเอ่ยตัดบททันที “ต่อไปนี้อย่ามาหาฉันอีก ฉันกำลังจะแต่งงานแล้ว คนอื่นเข้าใจผิดขึ้นมามันไม่ดี ถ้ายังตามตื๊อฉันอีก ฉันจะไม่เกรงใจแล้วนะ”

ไม่รอให้หลี่เฉิงหย่วนได้ทันตั้งตัว ลู่ชิงชิงก็ลุกขึ้น จูงมือหลิวจิ้งเสียนย้ายไปนั่งที่อื่น ให้มานั่งร่วมกับคนพรรค์นี้เหรอ? เธอรังเกียจว่าอากาศมันจะเหม็นน่ะสิ

หลิวจิ้งเสียนนั่งอยู่ข้างลู่ชิงชิงมาตลอด ย่อมได้ยินบทสนทนาทั้งหมด จึงรู้สึกว่าชิงชิงทำแบบนี้ถูกต้องแล้ว เดิมทีเธอก็ไม่ได้ชอบหลี่เฉิงหย่วนเท่าไร เพียงแต่ตอนนั้นชิงชิงดื้อรั้น มัวแต่คิดว่าคนคนนี้ดีนักหนา เธอจึงช่วยอะไรไม่ได้

ทั้งสองคนย้ายที่ใหม่ พอนั่งลงได้ไม่นานหนังก็เริ่มฉาย

นี่เป็นหนังกำลังภายใน ลีลาการถ่ายทำเป็นแบบที่มีเฉพาะในยุคนี้เท่านั้น มีความเกินจริงและตื่นตาตื่นใจ

สำหรับคนที่คุ้นเคยกับหนังในยุคหลังอย่างเธอ พอมาดูอะไรแบบนี้ ลู่ชิงชิงกลับรู้สึกว่ามันเพลินดีเหมือนกัน

คนดูเรือนพันในลาน พอหนังเริ่มฉาย ต่างก็พากันเงียบกริบ ไม่มีใครส่งเสียงพูดคุยเลยแม้แต่คนเดียว เสียงพากย์ฉากต่อสู้นานาชนิดจึงดังฟังชัดแจ๋ว

ด้านหลังลู่ชิงชิงมีเด็กสองคนนั่งอยู่ พอถึงฉากที่ตัวเอกของเรื่องได้รับบาดเจ็บจนแขนขาด เด็กผู้ชายคนหนึ่งก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ร้องลั่นว่า “อ๊า! แขนเขาขาดแล้ว! ต้องเจ็บมากแน่เลยใช่ไหม!”

เด็กผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ รีบพูดแซะทันที “พ่อฉันบอกว่า นี่มันแสดงละครทั้งนั้น เป็นเรื่องโกหก!”

เด็กผู้ชายไม่ยอมแพ้ “เธอรู้ได้ไงว่าหลอก? ฉันเห็นอยู่ว่าแขนเขาขาดจริงๆ”

เด็กผู้หญิงยิ่งไม่ยอมลงให้ “ฉันก็ต้องรู้สิ เพราะปีก่อนฉันเคยดูหนังที่คนนี้เล่น ตอนนั้นขาเขาขาดไปข้างหนึ่ง ตอนนี้ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังดีๆ อยู่เนี่ย?”

เด็กผู้ชายหันไปมองคนที่ยังมีขาสองข้างครบสมบูรณ์ในจอ แล้วก็เงียบเสียงไปเลย

ลู่ชิงชิงเกือบจะหลุดขำออกมา พวกเด็กๆ นี่น่าเอ็นดูชะมัด

พอดูหนังจบไปเรื่องหนึ่ง ขาก็พาลชาไปหมด พอเลิกฉาย ลู่ชิงชิงก็เดินตามฝูงชนมุ่งหน้ากลับบ้าน พลางคุยเรื่องในหนังกับหลิวจิ้งเสียนไปด้วย

ลานตากข้าวอยู่ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้าน ขากลับต้องเดินผ่านทุ่งรกร้างแห่งหนึ่ง ในชนบทเวลานี้อัตราการใช้ประโยชน์จากที่ดินยังไม่ค่อยสูงนัก จึงเห็นพื้นที่รกร้างขนาดใหญ่ได้ทั่วไป ผู้คนจะเลือกทำไร่เฉพาะในจุดที่กว้างขวางและราบเรียบเท่านั้น

หญ้าในทุ่งรกร้างสูงเกือบเท่าครึ่งตัวคน ถ้าต้องเดินผ่านคนเดียวท่ามกลางความมืดมิดไร้แสงไฟ คงรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย โชคดีที่วันนี้คนเยอะ ทั้งข้างหน้าข้างหลังล้วนมีผู้คน คึกคักมากทีเดียว

เมื่อเดินพ้นทุ่งรกร้างมาแล้ว หลิวจิ้งเสียนกับลู่ชิงชิงก็ต้องแยกทางกัน เพราะบ้านของทั้งคู่อยู่คนละทิศ หลังจากโบกมือลา หลิวจิ้งเสียนก็เดินจากไปพร้อมกับเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง

ลู่ชิงชิงหันมองหน้ามองหลัง ไกลออกไปข้างหลังยังมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินคุยพลางหัวเราะร่ามาตามทาง ยังแว่วเสียงพวกเขาวิจารณ์เนื้อเรื่องในหนังอยู่เลย

ลู่ชิงชิงเห็นข้างหน้าเหมือนจะมีเงาร่างที่คุ้นตา กำลังคิดจะเดินเข้าไปหา จู่ๆ ท่อนแขนก็ถูกใครบางคนคว้าหมับ แล้วออกแรงกระชากเธอเข้าไปในดงหญ้ารกอย่างไม่ทันตั้งตัว