บทที่ 59 สะใจจริงเชียว

เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหันจนแทบเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับ วินาทีที่ถูกคว้าตัว ลู่ชิงชิงก็จับอีกฝ่ายทุ่มข้ามไหล่ทันที

ได้ยินเสียงของหนักตกลงกระแทกพื้นดังอั่ก ตามด้วยเสียงร้องโอดครวญของชายคนหนึ่ง “แม่จ๋า!”

วันนี้เป็นคืนขึ้นสิบสี่ค่ำ แสงจันทร์สว่างกระจ่างตา พอมองดูชัดๆ ใต้แสงจันทร์ คนที่นอนกองอยู่บนพื้นก็คือหลี่เฉิงหย่วน เจ้าวิญญาณตามหลอกหลอนคนเดิม

“แกอีกแล้วนะ ไอ้เศษสวะ! บังอาจสะกดรอยตามฉัน!” ลู่ชิงชิงยกเท้าเตะซ้ำไปทีหนึ่ง

คนคนนี้ช่างน่ารังเกียจเหลือเกิน ถ้าเธอไม่มีฝีมือติดตัวอยู่บ้าง เมื่อกี้คงถูกกระชากเข้าไปในดงหญ้าแล้ว หญ้าสูงขนาดนั้นแถมยังมืดค่ำ ซ่อนคนไว้สองคนใครจะไปรู้?

ไม่แน่ว่าหมอนี่อาจจะทำเรื่องล้ำเส้นอะไรขึ้นมา โชคดีที่เธอยังจัดการคนพรรค์นี้ได้ ถ้าไม่กระทืบสั่งสอนสักยกคงเสียดายแย่

ลงมือได้ไม่ทันไร กลุ่มคนด้านหลังก็เดินใกล้เข้ามา ลู่ชิงชิงไม่อยากตกเป็นขี้ปากใคร พอเห็นคนยังเดินมาไม่ถึงจึงรีบชิ่งวิ่งหนีไปก่อน

เธอพนันได้เลยว่าหลี่เฉิงหย่วนไม่กล้าป่าวประกาศหรอก ขืนพูดออกไปมีแต่ตัวเองที่จะขายหน้า

โชคดีที่เป็นเวลากลางคืน เสื้อผ้าที่เธอใส่ก็แทบไม่ต่างจากคนอื่น แถมมองไม่ออกว่ารูปร่างเป็นอย่างไร อาศัยแค่เงาหลังลางๆ ใครจะไปจำได้

ลู่ชิงชิงไม่สนใจเสียงเอะอะโวยวายที่ดังไล่หลังมา เธอวิ่งรวดเดียวจนถึงบ้าน

ครอบครัวของเธอทุกคนไปดูหนัง แต่ไม่ได้เดินไปด้วยกัน ครอบครัวสามคนของลู่ชิงซงไปกลุ่มหนึ่ง ลู่กั๋วเฉียงไปคนเดียว ส่วนหยางซิ่วอิงไปกับพวกป้าๆ น้าๆ เพื่อนบ้าน

เวลานี้หยางซิ่วอิงกับครอบครัวของลู่ชิงซงกลับมาถึงแล้ว กำลังยืนคุยเรื่องเนื้อหาในหนังอยู่ในลานบ้าน

พอเห็นลู่ชิงชิงวิ่งหน้าตั้งกลับมา หยางซิ่วอิงก็บ่นอุบ “เป็นสาวเป็นนางจะวิ่งทำไมกัน ไม่สำรวมเอาเสียเลย”

“ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ พอมืดแล้วมันกลัวนี่นา ก็เลยวิ่งเร็วหน่อย” ลู่ชิงชิงเพิ่งรู้สึกอึดอัดตัว กะดูแล้วถ้าไม่มีผ้าอนามัยแบบมีปีก ป่านนี้คงเลอะไปแล้วแน่ๆ

เธอแวะเข้าส้วมก่อน พอเดินออกมา ลู่กั๋วเฉียงก็กลับมาถึงบ้านเช่นกัน พอก้าวพ้นประตูมาก็พูดว่า “เมื่อกี้ตอนเดินกลับมาครึ่งทาง เจอเรื่องสนุกเข้าให้”

“เรื่องสนุกอะไรเหรอพ่อ?” หยางซิ่วอิงถาม

ยังไม่ทันเอ่ยปาก ลู่กั๋วเฉียงก็ยิ้มหน้าระรื่น “เฮอะ ไอ้หนุ่มหลี่เฉิงหย่วนนั่นไม่รู้โดนใครดักซ้อมเข้า ตอนพวกเราเดินกลับบ้านเห็นมันนอนคว่ำหน้าไม่กระดุกกระดิกอยู่บนพื้น เอาแต่ร้องโอดโอย สะใจชะมัด”

คนทั้งบ้านต่างก็เกลียดขี้หน้าหลี่เฉิงหย่วน ลู่ชิงชิงรู้ดีจึงแกล้งถามขึ้น “ใครตีเหรอจ๊ะ?”

“ไม่รู้สิ เห็นเงาคนวิ่งแวบๆ พอพวกเราเดินไปถึง คนก็หายวับไปแล้ว”

ลู่ชิงซงรู้สึกสะใจยิ่งนัก “ไอ้หมอนี่สมควรโดนตั้งนานแล้ว วันๆ ดีแต่มาตามตอแยชิงชิงของเรา เล่ห์เหลี่ยมเยอะนัก ฉันอยากจะซัดมันนานแล้ว พ่อ แล้วมันโดนตีสภาพเป็นไงบ้าง?”

“เฮอะ ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร แค่หน้าตาบวมปูด มีคนหามกลับไปแล้ว ถือว่ายังปรานีมันนะ ถ้าเป็นฉันล่ะก็ ต้องซัดให้กระทั่งแม่มันยังจำหน้าไม่ได้เลย!” ลู่กั๋วเฉียงสมัยหนุ่มๆ อารมณ์ร้อนจะตาย พออายุมากขึ้นถึงได้สุขุมลงบ้าง

เห็นทุกคนในบ้านสะใจกันขนาดนั้น ลู่ชิงชิงก็อึดอัดใจอยู่บ้าง ติดตรงที่บอกไม่ได้ว่าตนเป็นคนลงมือ ขืนพูดออกไปมีหวังโดนสงสัยแน่

ลู่เสี่ยวเยวี่ยไม่สนใจเรื่องพวกนั้น พอกินข้าวเย็นเสร็จก็ไปดูหนัง แถมยังเดินมาตั้งไกล เด็กน้อยเริ่มหิวขึ้นมาแล้ว “หนูอยากกินกับข้าวฝีมืออาเล็ก อาเล็กทำกับข้าวอร่อยที่สุดเลย!”

ไป๋เอี้ยนเพิ่งนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถาม “ชิงชิง แต่ก่อนเธอก็ไม่ค่อยได้ทำกับข้าวนี่นา ไม่นึกเลยว่าพอทำแล้วจะอร่อยขนาดนี้”

ลู่ชิงชิงกระอักกระอ่วนใจอย่างยิ่ง ได้แต่ยิ้มแหยตอบไป “ก็พ่อกับแม่ทำเป็นทั้งคู่นี่จ๊ะ ฉันคงได้กรรมพันธุ์มานั่นแหละ แหะๆ”

กลัวว่าพวกเขาจะซักไซ้ต่อ ลู่ชิงชิงจึงจูงมือลู่เสี่ยวเยวี่ย “ไป เข้าห้องกันเถอะ เดี๋ยวอาเล็กไปหาอะไรให้กินนะ”

“อาเล็กใจดีที่สุดเลย!” ลู่เสี่ยวเยวี่ยเดินเตาะแตะตามลู่ชิงชิงเข้าห้องไป

มองตามแผ่นหลังของพวกเธอ ไป๋เอี้ยนก็เปรยขึ้นมา “ดูเหมือนชิงชิงจะเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ”

ลู่ชิงซงยื่นมือไปขยี้ผมภรรยาเบาๆ “คิดฟุ้งซ่านอะไรกัน ยังไงเปลี่ยนไปในทางที่ดีก็ดีกว่าเปลี่ยนไปทางแย่ล่ะน่า ไม่ว่าชิงชิงจะกลายเป็นยังไง เธอก็คือน้องสาวฉัน”

ลู่กั๋วเฉียงพยักหน้าพลางครุ่นคิด “ใช่แล้ว เปลี่ยนไปทางที่ดีได้ก็ดีแล้ว”

หลี่เฉิงหย่วนไม่ได้พูดซี้ซั้วตามคาด เขาเพียงบอกว่าฟ้ามืด มองไม่ชัดว่าเป็นใคร จู่ๆ ก็โดนซ้อมอย่างไร้เหตุผล

ลู่ชิงชิงได้ยินคำแก้ตัวนี้แล้วแทบจะขำจนสำลัก

หลิวจิ้งเสียนมองเธอแล้วถาม “ฝีมือเธอใช่ไหมล่ะ”

แม้จะเป็นประโยคคำถาม แต่น้ำเสียงกลับมั่นใจเต็มที่

ลู่ชิงชิงผายมือออก “มีแค่เธอนี่แหละที่รู้ใจฉัน ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้นะ”

หลิวจิ้งเสียนยิ้มกว้าง “เดาไม่ยากสักนิด เมื่อวานเขาเอาแต่ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ เธอ พอพวกเราแยกย้ายกัน เธอกลับบ้านก็ต้องเดินผ่านตรงนั้นแน่ๆ นอกจากเธอแล้ว คนอื่นใครจะไปตีเขา ยังไงเขาก็เป็นปัญญาชนคนหนึ่งนะ”

ชาวบ้านในชนบทมักจะให้ความเกรงอกเกรงใจพวกปัญญาชนรุ่นเยาว์ที่ถูกส่งลงมาจากเมืองหลวงกันทั้งนั้น แน่นอนว่ายกเว้นคนสันดานเสียบางคนไว้

“เธอพูดถูกทุกอย่างเลย เมื่อวานเขาโผล่พรวดพราดออกมาจะลากฉันไปตรงดงหญ้ารกนั่น ทำเอาฉันตกใจแทบแย่แน่ะ!” ลู่ชิงชิงแสร้งทำท่าหวาดกลัวพลางเอามือทาบอก

หลิวจิ้งเสียนย่อมรู้สึกโมโหแทนเพื่อน “นั่นสิ คนพรรค์นั้นน่ารังเกียจจริงๆ! สมควรโดนตีแล้ว!”

เมื่อเห็นว่าลู่ชิงชิงไม่อยากพูดถึงหลี่เฉิงหย่วนมากนัก หลิวจิ้งเสียนจึงเปลี่ยนหัวข้อคุย “วันนี้หน่วยฉายหนังไปที่หมู่บ้านต้าหลิ่งถุนแล้วนะ ห่างจากบ้านเราไปแค่สองลี้เอง คนแห่กันไปเพียบ เธอจะไปไหม”

ลู่ชิงชิงถามกลับ “เธออยากไปเหรอ”

“อยากสิ!” หลิวจิ้งเสียนพยักหน้า “ฉันอยากตามไปดูสักสองสามหมู่บ้าน ไม่ได้กะจะไปไกลหรอก”

“งั้นได้ ฉันไปเป็นเพื่อนเธอเอง” ลู่ชิงชิงตั้งใจจะไปเป็นเพื่อนหลิวจิ้งเสียนเป็นหลัก เพราะกลัวว่าระหว่างทางจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ยิ่งหนังกลางแปลงมักจะฉายกันตอนกลางคืนด้วย

ดูอย่างเรื่องเมื่อวานสิ หากมีคนคิดจะทำมิดีมิร้ายขึ้นมาจริงๆ เธอจะวางใจปล่อยให้หลิวจิ้งเสียนไปคนเดียวได้อย่างไร

อีกอย่าง อยู่บ้านก็น่าเบื่อจริงๆ น่าเบื่อจนแทบจะมีเห็ดงอกอยู่แล้ว ไหนๆ ช่วงสองวันนี้ร่างกายก็หายดีเกือบสนิท เดินเหินไปไหนมาไหนได้สบาย

ด้วยเหตุนี้ ทั้งสองคนจึงเดินตามรอยหน่วยฉายหนังไปอีกสามหมู่บ้าน จนกระทั่งตระเวนไปทั่วหมู่บ้านแถบนี้แล้ว ถึงได้เลิกตามไปดูต่อ

ไม่ใช่แค่พวกเธอสองคนหรอก คนในหมู่บ้านต่างก็แห่แหนไปดูความคึกคักกันเพียบ ทั้งเด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่ หนุ่มสาว พากันจับกลุ่มเดินเป็นแถวออกจากบ้านกันทุกคืน

…

ผ่านไปสองสามวัน ย่างเข้าสู่ช่วงความร้อนระลอกสอง ทางกองการผลิตก็นำชาวบ้านเริ่มปลูกผักกาดขาว

ลู่ชิงชิงได้รับมอบหมายงานมาอย่างหนึ่ง นั่นคือรับผิดชอบการหยอดเมล็ดพันธุ์

เธอยังไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน ด้วยความที่กลัวจะขายหน้า วันก่อนหน้าจึงได้แอบไปถามวิธีจากหลิวจิ้งเสียนไว้ล่วงหน้า

โชคดีที่ไม่ใช่เธอหยอดเมล็ดอยู่คนเดียว ผู้หญิงสิบกว่าคนถือเมล็ดพันธุ์เข้าแถวเรียงกันตามหัวร่องแปลง แล้วเริ่มหยอดเมล็ดไปพร้อมๆ กัน

ลู่ชิงชิงใช้สายตาเหลือบมองหญิงสาวข้างๆ ดูว่าอีกฝ่ายทำอย่างไร แล้วตัวเองก็ทำตามแบบนั้น ซึ่งก็ไม่ผิดพลาดจริงๆ

ช่วงแรกเธอทำได้ช้าที่สุดเพราะยังไม่ค่อยคุ้นมือ พอคลำหาจังหวะจับทางได้ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นทันตา ตกบ่าย เธอก็ก้าวตามติดคันไถได้ไม่ตกหล่น

ด้านหน้ามีคนต้อนม้าไถเปิดร่องดิน ถัดมาเป็นคนหยอดเมล็ด และด้านหลังสุดมีคนคอยกลบดินตาม

ปุ๋ยคอกในแปลงถูกโรยเตรียมไว้ตั้งแต่ตอนยกร่องหลังเก็บเกี่ยวมันฝรั่งแล้ว ตอนนี้จึงหยอดเมล็ดลงไปได้ทันที

ทำงานแบบนี้อยู่สองวัน งานส่วนใหญ่ก็เสร็จเรียบร้อยเกือบหมด

ลู่ชิงชิงได้อาการปวดเอวเมื่อยขากลับมาเป็นของแถมอีกรอบ แต่ยังดีที่เคยผ่านการปลูกหัวไชเท้าคราวก่อนมาแล้ว ตอนนี้เลยรู้สึกทนทานขึ้นเยอะ

สภาพอากาศร้อนขึ้นเรื่อยๆ พอพ้นช่วงร้อนระลอกสองก็เข้าสู่ช่วงร้อนระลอกสาม ช่วงเวลานี้เป็นช่วงที่ร้อนที่สุด อุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนแทบไม่ต่างกันเลย

สิ่งที่ทำให้ลู่ชิงชิงหงุดหงิดใจที่สุดก็คือการไม่ได้อาบน้ำ เมื่อก่อนวันหนึ่งไม่รู้อาบตั้งกี่รอบ พอรู้สึกเหนียวตัวเมื่อไรเป็นต้องวิ่งเข้าห้องน้ำเปิดฝักบัวราดตัวให้สดชื่น ทว่าตอนนี้กลับทำไม่ได้เลย ต่อให้ร้อนแค่ไหน ตกกลางคืนก็ได้แต่แอบเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวลวกๆ เท่านั้น

หลังจากทนทรมานกับความเหนียวเหนอะหนะแบบนี้มาสองสามวัน ลู่ชิงชิงก็นึกถึงแม่น้ำชิงสุ่ยขึ้นมา