บทที่ 119 ข้าอยากเป็นแค่สามัญชน

ซูเป่ยไม่มีความรู้สึกดีๆ ให้คนแซ่โม่อยู่แล้ว ยามนี้ต่อให้เป็นโม่เซียวก็ไม่ต่างกัน นางรู้สึกอยู่ตลอดว่าเขาไม่ได้หวังดี จึงกล่าวว่า "ทำขนมนั้นไม่ยากเจ้าค่ะ เพียงแต่แม่ครัวพวกนี้ตื่นมาทำกันตั้งแต่ยามจื่อเพื่อขายขนมที่สดใหม่ที่สุดในยามเช้า ตอนนี้พวกนางพักผ่อนกันหมดแล้ว อีกทั้งวัตถุดิบก็มิได้เตรียมไว้ ต่อให้พวกนางลุกขึ้นมาทำตอนนี้ กว่าจะได้กินก็ต้องรอถึงยามเย็น สู้พรุ่งนี้มาแต่เช้าจะดีกว่านะเจ้าคะ"

ไม่รอให้โม่เซียวได้เอ่ยปาก หยางจงก็ตวาดเสียงกร้าวขึ้นมาทันที "ไม่เคยได้ยินว่าร้านไหนมีแม่ครัวพักผ่อนกลางวันแสกๆ! สั่งให้พวกนางทำก็สิ้นเรื่อง เจ้าเข้าจวนซู่อ๋องไปแล้ว ถึงกับจำคุณชายของตัวเองไม่ได้แล้วหรือไร?!"

"ย่อมจำได้เจ้าค่ะ" ซูเป่ยกล่าวเสียงเรียบ "แต่แม่ครัวของบ่าวก็เป็นคนเหมือนกัน อีกทั้งขนมที่เร่งรีบทำรสชาติย่อมไม่ดี บ่าวไม่อาจทุบป้ายชื่อร้านของตัวเองทิ้งได้เจ้าค่ะ"