บทที่ 126 ข่มรัศมีจนหมดรูป

ซูเป่ยขมวดคิ้ว ตอนที่คนพวกนั้นลงไม้ลงมือกันเมื่อครู่ อวี๋ชุนเหอก็บอกเล่าต้นสายปลายเหตุให้นางฟังหมดแล้ว ชัดเจนว่าหย่ารั่วเป็นฝ่ายมาระรานหาเรื่องแท้ๆ แต่กลับหน้าหนาไร้ยางอายมาเรียกร้องค่าเสียหายเนี่ยนะ?!

อวิ๋นซีก้าวขึ้นมาข้างหน้าก้าวหนึ่งแล้วเอ่ย "องค์หญิงหย่ารั่ว ใครๆ ต่างก็รู้ว่าท่านกับแม่นางของพวกเราไม่ถูกกัน ไม่ทราบว่าเหตุใดจู่ๆ ถึงวิ่งโร่มาที่ร้านของพวกเราได้ล่ะเจ้าคะ?!"

หย่ารั่วส่งเสียงฮึทีหนึ่งแล้วเอ่ย "เปิ่นกงจู่ก็แค่เดินเล่นไปเรื่อย ใครจะไปรู้ว่าจะหลงเข้ามาในร้านของนังบ่าวชั้นต่ำนี่ เลิกพูดพล่ามได้แล้ว! เปิ่นกงจู่เป็นถึงหน่อเนื้อเชื้อไขหงส์เหินสูงศักดิ์ ถ้าไม่มีสักแสนแปดหมื่นตำลึง อย่าหวังว่าจะไล่ข้าไปได้!"