บทที่ 127 อ๋องผู้นี้จะยอมฝืนใจลองชิมดูสักหน่อยแล้วกัน

หลังจากโม่เซียวถูกคุมตัวออกไป ฉู่โยวหนานก็สาวเท้าเข้ามาตรงหน้าซูเป่ย กวาดสายตามองสำรวจนางตั้งแต่หัวจรดเท้าแล้วเอ่ยถาม "เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่"

"ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ" ซูเป่ยหลุบตาลง นับตั้งแต่คืนนั้นที่นอนกอดฉู่โยวหนาน นางก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจแทบบ้า สองสามวันนี้จึงคอยหลบหน้าเขามาตลอด

ทว่ามุมปากของฉู่โยวหนานกลับยกขึ้นเล็กน้อย เขาค้นพบแล้วว่า แม่นางอาเป่ยผู้นี้ทึ่มทื่อเรื่องความรักเหลือเกิน ทั้งที่ในใจหึงหวงจนแทบทนไม่ไหว แต่ก็ยังปากแข็งไม่ยอมรับว่ามีเขาอยู่ในใจ