บทที่ 129 พวกเราล้วนเป็นคนทะลุมิติมาเหมือนกัน

ฉู่โยวหนานเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อ พลางเอ่ยขึ้นขณะถอด “ดึกดื่นปานนี้แล้ว พรุ่งนี้ค่อยปักต่อเถิด ประเดี๋ยวจะเสียสายตา”

ซูเป่ยเห็นเขาถอดเสื้อผ้า ในหัวย่อมพลันนึกไปถึงเรื่องปรนนิบัติรับใช้บนเตียงที่เขาเพิ่งเอ่ยถึงเมื่อครู่ นางจึงรีบถอยก่นไปข้างหลัง “ท่านอ๋องเคยได้ยินคำคำหนึ่งหรือไม่เจ้าคะ”

“หืม?” ฉู่โยวหนานถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วทอดสายตามองนางเรียบๆ