บทที่ 232 ความคิดอันบ้าบิ่น

ไม่นานนัก ซูเป่ยก็ฟื้นคืนรูปโฉมเดิม ทว่าเส้นผมขาวโพลนทั้งศีรษะยังคงอยู่ หากเป็นสตรีโบราณทั่วไปคงคิดว่าตนเองกลายเป็นตัวประหลาดไปแล้ว โชคดีที่นางทะลุมิติมา ผมสีเหลือง สีแดง ล้วนเคยเห็นมาหมด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผมสีน้ำเงินหรือสีเขียว ส่วนพวกที่ย้อมผมขาวก็มีถมเถไป

ฉู่โยวหนานทอดมองเกศาขาวดุจหิมะของนางพลางลอบถอนหายใจ ทว่าซูเป่ยกลับแย้มยิ้มบางๆ กล่าวว่า "ท่านดูสิ เมื่อก่อนมีผมดำขับเน้น ถึงรู้สึกว่าผิวข้าขาว ตอนนี้ต่อให้ผมจะขาวโพลน แต่ผิวก็ยังขาวผ่องอยู่ดี…"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ฉู่โยวหนานก็หลุดขำออกมาจนได้ มีแต่นางเท่านั้นแหละ ในเวลาเช่นนี้ยังจะมาหลงตัวเอง คิดว่าตนเองมีรูปโฉมงดงามแต่กำเนิด…