บทที่ 247 พวกเราสองคนต่างก็เกินไปจริงๆ

พอฉู่โยวหนานเอ่ยเช่นนี้ รอยยิ้มเสแสร้งของเยวี่ยเซี่ยนพลันแข็งค้าง เขาหันไปมองบุตรชายตนเองแล้วสะบัดแขนเสื้อเตรียมจะเดินหนี “เรื่องชั่วช้าที่ไอ้เด็กนี่ก่อขึ้น ก็ให้มันหาทางชดใช้เอาเองเถอะ! จะตีให้ตายหรือจะให้ไปเป็นวัวเป็นม้าก็ช่าง!”

เยวี่ยหงฉายที่เดิมทียังตีรันฟันแทงอยู่ พอได้ยินคำนี้ก็ทรุดลงไปนั่งแหมะกับพื้นทันที

ยามนี้ เยวี่ยหงฉายเปลี่ยนสภาพจากหน้าหมูไปเป็นหน้าหมูอืด ส่วนกัวไหลก็เลื่อนขั้นจากลูกหมีแพนด้ากลายเป็นหมีแพนด้าตัวยักษ์