บทที่ 471 ขโมยสัญญาขายตัว

เจียงไป๋นึกว่ามีใครมาลอบตีท้ายครัวชิงอนุของตนไป ที่ไหนได้…โดนสวมรอยจริง แต่ไม่ใช่แบบที่คิดไว้เลยสักนิด!

คนที่นอนอยู่บนเตียงแทบไม่เหลือเสื้อผ้าติดกาย ถูกมัดมือมัดเท้าด้วยเชือกเส้นหนา เสียงกุกกักที่ได้ยินก็มาจากตรงนี้นี่เอง ทว่าภาพตรงหน้ากลับชวนคลื่นไส้สิ้นดี

เพราะนั่นเป็นผู้ชาย! ซ้ำยังเป็นตาเฒ่างานใช้แรงงานหยาบๆ ในเรือน ผิวพรรณเหี่ยวย่น ทั้งยังมีกลิ่นเหงื่อไคลสาบคลุ้งเหมือนทำงานเสร็จแล้วไม่ได้อาบน้ำ และสิ่งที่ทำให้เจียงไป๋สะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียนก็คือ เจ้าท่อนเนื้อของตาเฒ่ายังคงชี้โด่อยู่เลย…