บทที่ 478 ไปเปิดสำนักศึกษากันเถอะ

ตอนที่เสี่ยวเปาจื่อผลักประตูเข้ามา ก็เห็นฉู่โยวหนานกำลังเชยคางซูเป่ยอยู่พอดี หากเป็นผู้ใหญ่ย่อมมองออกในพริบตาเดียว แววตาแบบนั้นคือแววตาของคนที่กำลังจะก้มลงไปจูบชัดๆ

แต่เสี่ยวเปาจื่อจะไปประสีประสาอะไร เด็กน้อยผลักประตูเดินเตาะแตะเข้าไป แหงนหน้ามองทั้งสองคนพลางเอ่ยถามเสียงใส “เสด็จพ่อ บนพระพักตร์เสด็จแม่เลอะอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ? เสด็จพ่อกำลังจะเช็ดให้หรือ?”

ฉู่โยวหนานรีบชักนิ้วที่กำลังเก้อเขินกลับมา ทำทีเป็นลูบแก้มให้ซูเป่ยพลางเออออตามน้ำ “ใช่ๆ เมื่อครู่นี้เปื้อนฝุ่นนิดหน่อยน่ะ…”