บทที่ 459 น้องหญิงช่างลงมือเด็ดขาดเสียจริง

หานเฟยถูกนางกอดรัดจนกระดูกหัวไหล่ปวดร้าว ทว่ายังคงยกมือขึ้นโอบกอดตอบ ฝ่ามือคอยลูบแผ่นหลังปลอบประโลมอย่างอ่อนโยน

ทว่าน้ำเสียงของหานจางกลับเปลี่ยนไปกะทันหัน

“แต่ว่า…”