บทที่ 475 ต่อไปก็ถึงตาข้าเดินหมากแล้ว

สายตาของเขาจับจ้องกลับไปที่มือของทั่วป๋าหวยอู๋ซึ่งกำผงยานั้นไว้อีกครา ในลำคอส่งเสียงครางแผ่วคล้ายสะอื้นไห้ ร่างกายเริ่มสั่นระริกจนไม่อาจควบคุม

"ให้ข้า… เอามาให้ข้า…"

ทั่วป๋าหวยอู๋แค่นยิ้มเย็นอย่างไม่ยี่หระ