บทที่ 61 ความโหดร้าย

“เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว เดือนนี้วิ่งรอกไปสิบห้าเมือง ขึ้นแสดงตั้งยี่สิบรอบ…” หญิงสาวทำปากยื่น “นายดูสิ ตาฉันคล้ำเป็นหมีแพนด้าหมดแล้วเนี่ย”

ฉินหยวนชิงพูดไม่ออก พอกหน้ากากบำรุงผิวซะเต็มหน้า ใครจะไปมองเห็นรอยคล้ำใต้ตากันเล่า

“ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ใครใช้ให้คุณพี่สาวดังขนาดนี้ล่ะ ตอนนี้เธอกลายเป็นดาราดังไปแล้วนะ” ตอนนี้ฉินหยวนชิงเลิกเกลี้ยกล่อมไม่ให้เธอคลุกคลีในวงการบันเทิงแล้ว ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ เธอยิ่งดันทุรังไปกันใหญ่

พอจิ่งเถียนได้ยินฉินหยวนชิงชม เธอก็หัวเราะชอบใจ “มันแน่อยู่แล้ว ตอนนี้ฉันเป็นดาราดัง หาเงินได้เยอะกว่านายตั้งเยอะ!”

ตั้งแต่ปล่อยอัลบั้มมาจนถึงตอนนี้ อัลบั้มของจิ่งเถียนขายไปได้เกือบห้าแสนแผ่นแล้ว คิดกำไรแผ่นละ 20 หยวน ก็ฟาดไปแล้ว 10 ล้านหยวน ยิ่งรวมกับงานอีเวนต์โชว์ตัวต่างๆ ยอดเงินก็ปาเข้าไปตั้งสิบห้าสิบหกล้านหยวน

การได้มองตัวเลขในบัญชีพุ่งสูงขึ้นทุกวันทำให้เธอมีความสุขมาก รู้สึกเชิดหน้าชูตาได้เสียที ในที่สุดเธอก็ยืนหยัดพึ่งพาตัวเองได้แล้ว

ฉินหยวนชิงนึกขำในใจ

แม้เขาจะไม่ได้อยู่ในวงการบันเทิง แต่ก็รู้ว่าอัลบั้มหนึ่งชุด นักร้องจะได้ส่วนแบ่งแค่ 10% – 20% เท่านั้น คำนวณดูจริงๆ ต่อให้ขายได้ล้านแผ่นก็แบ่งเงินได้ไม่เท่าไรหรอก

แน่นอนว่าฉินหยวนชิงไม่โง่พอจะพูดเรื่องนี้ให้เสียบรรยากาศ ยังไงเสียอัลบั้มชุดนี้ บริษัทก็เป็นของตัวเอง ควักกระเป๋าตัวเอง บริษัทชิงเถียนเอนเตอร์เทนเมนต์ก็ฟันกำไรก้อนโตไปอยู่ดี ส่วนพวกตัวแทนจำหน่ายก็ได้ไปราว 40% – 50%

สำหรับนักร้องแล้ว การที่อัลบั้มขายดีไม่ได้ทำเงินมากมายอะไร สิ่งที่ทำเงินได้เป็นกอบเป็นกำจริงๆ คืองานโชว์ตัวกับพรีเซนเตอร์โฆษณาต่างหาก นั่นแหละคือรายได้ก้อนโต

เมื่อเห็นหญิงสาวกำลังนั่งคำนวณเงินที่ได้จากงานโชว์ตัวและงานพรีเซนเตอร์อย่างเบิกบานใจ แถมยังวางแผนว่าพอหมดช่วงยุ่งๆ นี้จะบินไปเที่ยวมัลดีฟส์ ฉินหยวนชิงก็ได้แต่ยิ้มขำ

ฉินหยวนชิงจึงแชร์ข่าวดีเรื่องที่ตนเองพิสูจน์ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้สำเร็จให้เธอฟัง พร้อมกับพูดอวดนิดๆ ว่า เขากำลังจะมีเงินเข้าบัญชีอย่างน้อยสี่ล้านหยวน แถมเดี๋ยวค่าลิขสิทธิ์หนังสือ "คัมภีร์ตระกูลฉิน" ประจำเดือนพฤศจิกายนก็ใกล้จะโอนเข้ามาแล้ว เมื่อเดือนตุลาคมเขาได้ค่าลิขสิทธิ์จากคัมภีร์ตระกูลฉินหลังหักภาษีไปกว่าสิบล้านหยวน เดือนนี้คงไม่น้อยหน้าไปกว่ากันสักเท่าไร

จิ่งเถียนที่เมื่อกี้ยังเจื้อยแจ้ววางแผนว่าจะไปเที่ยวไหนดี พลันรู้สึกเจ็บใจขึ้นมาทันที ตัวเองบินไปบินมาบนฟ้าทั้งวัน ทำไมยังสู้เขาไม่ได้อีกล่ะเนี่ย

ไม่ได้การ ฉันต้องขยันหาเงินให้มากกว่านี้!

เดิมทีจิ่งเถียนกะว่าพอผ่านพ้นช่วงงานชุกนี้ไปได้จะไปเที่ยวรอบโลกให้ฉ่ำใจ แต่ดูตอนนี้สิ จะพักผ่อนอะไรกัน ตั้งหน้าตั้งตาหาเงินสิถึงจะถูก!

การปฏิวัติยังไม่สำเร็จ สหายยังต้องพยายามต่อไป!

ทันใดนั้น หญิงสาวที่เมื่อครู่ยังทำท่าหมดอาลัยตายอยาก ก็กระปรี้กระเปร่าฟื้นคืนชีพกลับมาพลังเต็มร้อยทันตาเห็น

คุยกันได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง พอแกะแผ่นมาสก์หน้าออก หญิงสาวก็บอกว่าจะไปนอนแล้ว พรุ่งนี้เช้าตรู่มีงานโชว์ตัวที่ว่านต๋าพลาซ่าในเซี่ยงไฮ้ แล้วก็ตัดสายทิ้งไปดื้อๆ

ฉินหยวนชิงถึงกับมีเส้นดำพาดผ่านหน้าผาก ยัยบ้าเอ๊ย อุตส่าห์ตั้งใจคุยด้วยเป็นเรื่องเป็นราว ดันสะบัดก้นหนีไปเฉยๆ แบบนี้มันหลอกกันชัดๆ

พูดไม่ออกบอกไม่ถูก ได้แต่แหงนหน้ามองฟ้า!

ฉินหยวนชิงส่ายหน้า พึ่งพาไม่ได้จริงๆ แฮะ หรือว่าฉันควรจะเปลี่ยนเทพธิดาคนใหม่ดีนะ

เขาโยนมือถือลงบนเตียง เปลี่ยนเป็นชุดกีฬา คว้าลูกบาสเกตบอลที่มุมห้อง แล้วลากตัวเสี่ยวพั่งที่กำลังแชตคุยกับแฟนสาวตัวน้อยอยู่ โดยไม่สนเสียงโวยวายประท้วง มุ่งหน้าตรงไปยังสนามบาสข้างหอพักทันที

“ลูกพี่ ผู้ชายแมนๆ เขาเล่นบาสกันทำไม สมัย ม.ปลายผมนี่เล่นจนเอียนแล้ว!” แต่พอลงสนามบาส เสี่ยวพั่งกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน เลี้ยงบอลได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวสุดๆ

ปกติเจ้าอ้วนชอบคุยโม้อยู่เรื่อยว่าตอน ม.ปลายเคยพาทีมคว้าแชมป์การแข่งขันบาสเกตบอลของโรงเรียน ได้รับฉายาว่า ‘เจ้าอ้วนเดรอนแห่งเซี่ยงไฮ้’ ความสามารถสูงสุดคือกิน นอน แล้วก็ตบพอล

ฉินหยวนชิงตั้งการ์ดป้องกันเสี่ยวพั่ง เห็นอ้วนๆ แบบนี้แต่การเคลื่อนไหวกลับคล่องแคล่วเหลือเชื่อ เป็นเจ้าอ้วนที่พลิ้วไหวจริงๆ เขาหลอกล่อจังหวะหนึ่งจนฉินหยวนชิงกระโดดขึ้นบล็อก จากนั้นก็ก้าวสามจังหวะเลย์อัป บอลลงห่วงไปอย่างสวยงาม

“เป็นไงลูกพี่ ลูกนี้ของผมเด็ดไหมล่ะ” เสี่ยวพั่งกระหยิ่มใจสุดขีด “เฮ้อ ง่ายเกินไปจริงๆ รู้งี้ตอนนั้นไปดราฟต์เข้าเอ็นบีเอก็ดีแล้ว”

ฉินหยวนชิงกลอกตา หยิบบอลขึ้นมาเลี้ยงหนึ่งจังหวะ ก่อนจะกระทืบเท้าส่งแรงอย่างหนักหน่วง ใช้สองมือจับบอลแน่นแล้วยัดลงห่วงไปเต็มเหนี่ยว

“เชี่ย—”

เสี่ยวพั่งเบิกตากว้าง ผีหลอกหรือไง เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะ

ลูกพี่เขา…เขา…แรงสปริงข้อเท้าจะน่ากลัวเกินไปแล้วมั้ง กระโดดดังก์ได้ง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอ

“มาๆ เจ้าอ้วน เมื่อกี้ยังซ่าอยู่เลย เดี๋ยวพ่อจะแจกบล็อกให้กินจนอิ่ม!” ฉินหยวนชิงทนดูความขี้โม้ของเจ้าอ้วนไม่ไหวแล้ว

คนในห้องพวกเขามีแต่พวกหัวกะทิแต่ร่างกายไม่ค่อยขยับ ตอนที่เสี่ยวพั่งลงสมัครตำแหน่งกรรมการฝ่ายกีฬาจึงได้รับเลือกแบบไร้คู่แข่ง แถมเจ้าตัวยังเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลของคณะวิทยาศาสตร์อีกต่างหาก

เรื่องบาสเกตบอลทีไร เจ้าอ้วนเป็นต้องกร่างที่สุดทุกที

“กระโดดสูงแล้วมันมีประโยชน์อะไรเล่า!” เสี่ยวพั่งเลี้ยงบอลหลบไปมา โยกซ้ายทีขวาที หวังจะใช้ท่าหลอกตบตาฉินหยวนชิงอีกรอบ

แต่ฉินหยวนชิงจับทางได้แล้ว ท่าหลอกจะเนียนแค่ไหน จุดศูนย์ถ่วงของร่างกายคนเราก็หลอกกันไม่ได้ จุดศูนย์ถ่วงเอียงไปทางไหน ตัวก็ต้องไปทางนั้น

นี่แหละคือการประยุกต์ใช้ฟิสิกส์!

เสี่ยวพั่งเห็นว่าหลอกฉินหยวนชิงไม่สำเร็จ จึงรีบกระโดดขึ้นยิงแบบเฟดอะเวย์ทันที

ทว่าส่วนสูงของเสี่ยวพั่งไม่ได้เปรียบ แรงกระโดดก็สู้ฉินหยวนชิงไม่ได้ ฉินหยวนชิงคาดการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้วว่าจุดศูนย์ถ่วงของเสี่ยวพั่งลอยขึ้น ย่อมรู้ทันทีว่าจะชูต จึงพุ่งตัวทะยานขึ้นราวกับเฟยเป้า ยื่นมือข้างหนึ่งไปตบบอลที่เพิ่งลอยออกจากมือของเสี่ยวพั่งอย่างแม่นยำ

สวยงาม!

เป็นการบล็อกที่ไร้ที่ติ!

เสี่ยวพั่งถึงกับยืนเอ๋อ

เชี่ยเอ๊ย ยังอยากเล่นด้วยกันดีๆ อยู่ไหมเนี่ย เปิดเกมมาก็ตบซะหน้าคว่ำเลยเหรอ

เมื่อสลับฝ่ายรุกฝ่ายรับ ฉินหยวนชิงก็เล่นโพสต์เพลย์หันหลังดัน ใช้พละกำลังบดเบียดเสี่ยวพั่งจนถอยร่นไปใต้แป้น จากนั้นก็สปริงตัวลอยขึ้นดังก์ลงห่วงอย่างดุดัน!

เสี่ยวพั่งอ้าปากค้าง ตาค้างไปเลย!

นี่มันรังแกกันเกินไปแล้ว!

ตัวก็สูงกว่า แรงก็เยอะกว่า สปริงข้อเท้าก็ดีกว่า แถมยังเล่นใช้กำลังเข้าข่มอีก แบบนี้จะไปสู้ยังไงไหว

โดนฉินหยวนชิงกระหน่ำแจกบล็อกไปสิบที แล้วยังโดนชนเหมือนรถแทรกเตอร์ไถเข้าไปดังก์อัดหน้าใต้แป้นอีกสิบลูก

เสี่ยวพั่งหมดอาลัยตายอยาก ปล่อยโฮออกมา เกาะเสาไฟฟ้าร้องไห้อย่างน่าเวทนา

หลังจากยำใหญ่เจ้าอ้วนจนหนำใจ ฉินหยวนชิงก็หัวเราะลั่นอย่างสะใจ ปรายตามองเจ้าอ้วนแวบหนึ่งแล้วเดินกลับ ชีวิตคนเรามันต้องเจอกับเรื่องกระทบกระเทือนจิตใจบ่อยๆ ถึงจะสร้างภูมิคุ้มกันให้เข้มแข็งได้

ดูอย่างกัปตันหม่าหลงสิ มีชื่อเสียงตั้งแต่เด็ก ได้รับความคาดหวังไว้สูงลิ่ว แต่กลับเป็นจี้เคอที่คว้าแกรนด์สแลมได้ก่อน จนกัปตันหม่าหลงเกือบเป็นโรคซึมเศร้า ตั้งคำถามกับชีวิต ถึงขั้นคิดจะแขวนไม้ หากไม่มีอุปสรรคขวากหนามเหล่านั้น กัปตันหม่าหลงจะก้าวขึ้นสู่ซูเปอร์แกรนด์สแลมและรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดได้อย่างไร!

ฉินหยวนชิงไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขากลับมาที่หอพัก อาบน้ำอุ่นอย่างสบายอารมณ์ พอเดินออกมาก็เห็นเสี่ยวพั่งกำลังฟ้องร้องพฤติกรรมอันโหดร้ายของเขากับแฟนสาวด้วยความคับแค้นใจ ฉินหยวนชิงแกล้งกระแอมไอไปสองที เสี่ยวพั่งก็รีบลดเสียงลงทันควัน เพราะกลัวว่าฉินหยวนชิงจะได้ยิน

ฉินหยวนชิงเปิดดูวีแชต เห็นเฉินจื้อหยวนส่งข้อความมาถามว่าพรุ่งนี้ว่างไหม มีหนังสือแต่งตั้งผู้บริหารระดับสูงสองสามตำแหน่งที่ต้องให้เขาเป็นคนสัมภาษณ์รอบสุดท้ายและเซ็นอนุมัติ

ในบริษัทวีแชต เฉินจื้อหยวนดำรงตำแหน่งผู้จัดการทั่วไป รับผิดชอบการบริหารจัดการงานของบริษัท ฉินหยวนชิงจะไม่เข้าไปก้าวก่ายการดำเนินงานเว้นแต่ในส่วนที่จำเป็นจริงๆ ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งมา เฉินจื้อหยวนก็ทุ่มเททำงานอย่างกระตือรือร้น อาศัยอิทธิพลและสายสัมพันธ์ในวงการดึงคนมาร่วมงานได้ถึงหนึ่งร้อยคนแล้ว ทั้งแผนกการเงิน แผนกสนับสนุน และแผนกอื่นๆ ต่างก็ถูกจัดตั้งขึ้นมาเป็นรูปเป็นร่าง แม้แต่วิศวกรระบบเครือข่ายก็รับเข้ามาถึงเจ็ดสิบกว่าคนเพื่อดูแลการทำงานและบำรุงรักษาวีแชต

สำหรับเฉินจื้อหยวนนั้น ฉินหยวนชิงรู้สึกพึงพอใจมาก แม้ยอดผู้ใช้งานจะเติบโตช้าลง แต่นั่นไม่ใช่เพราะความสามารถของเฉินจื้อหยวนไม่ถึง หากแต่เป็นเพราะยุคของสมาร์ตโฟนในหัวเซี่ยยังมาไม่ถึงต่างหาก รอให้ยอดผู้ใช้สมาร์ตโฟนเพิ่มขึ้นเมื่อไร วีแชตก็จะมีผู้ใช้งานพุ่งกระฉูดแบบก้าวกระโดดแน่นอน

และมีสิ่งหนึ่งที่เฉินจื้อหยวนทำได้ถูกใจฉินหยวนชิงมาก นั่นคือความสามารถในการจดทะเบียนเครื่องหมายการค้าและสิทธิบัตร ในเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือน เขาก็จดทะเบียนเครื่องหมายการค้า โดเมนเนมที่เกี่ยวข้องกับวีแชตไปหลายร้อยรายการ รวมถึงสิทธิบัตรอีกหลายพันฉบับ

เรื่องสิทธิบัตรพวกนี้จะมองข้ามไม่ได้เด็ดขาด เมื่อสร้างกำแพงสิทธิบัตรขึ้นมาได้แล้ว คู่แข่งก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ อย่างสิ้นหวังเท่านั้น

ฉินหยวนชิงตอบข้อความเฉินจื้อหยวนกลับไปว่า พรุ่งนี้สิบโมงเช้าจะแวะเข้าไปที่บริษัท

วันรุ่งขึ้น หลังจากเรียนวิชาฟิสิกส์ระดับมหาวิทยาลัยเสร็จ ฉินหยวนชิงก็นั่งแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังจงกวนชุน

จงกวนชุนอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ ที่นี่เป็นเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูงระดับชาติแห่งแรกของหัวเซี่ย ทั้งยังเป็นเขตนวัตกรรมอิสระระดับชาติต้นแบบแห่งแรก และเป็นเขตพิเศษด้านบุคลากรระดับชาติแห่งแรก นับตั้งแต่ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี 1988 ที่แห่งนี้ได้ให้กำเนิดบริษัทเทคโนโลยีมาแล้วนับไม่ถ้วน

ไป๋ตู้ เลอโนโว ฟาวเดอร์ คิงซอฟท์ รุ่ยซิง และอื่นๆ ล้วนถือกำเนิดขึ้นที่จงกวนชุน อาจกล่าวได้ว่าจงกวนชุนคือ "ซิลิคอนแวลลีย์" ของหัวเซี่ย ที่บ่มเพาะการปฏิวัติด้านคอมพิวเตอร์ของประเทศขึ้นมา

ฉินหยวนชิงเดินเข้าไปในอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง ขึ้นไปยังชั้นแปด ซึ่งบริษัทวีแชตได้เช่าไว้ทั้งชั้นเพื่อใช้เป็นสถานที่ทำงาน

“คุณฉิน ทุกคนรออยู่ในห้องประชุมแล้วครับ ล้วนแต่เป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในวงการทั้งนั้น” เมื่อเฉินจื้อหยวนเห็นฉินหยวนชิง ก็รีบพาเขาเดินไปยังห้องประชุมด้วยตัวเอง จากนั้นจึงแนะนำให้ทุกคนรู้จัก “ทุกท่านครับ นี่คือคุณฉิน ฉินหยวนชิง เป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัท และยังเป็นผู้พัฒนาวีแชตขึ้นมาครับ!”

จากนั้นเฉินจื้อหยวนก็แนะนำผู้บริหารระดับสูงที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่ให้ฉินหยวนชิงรู้จัก ในกลุ่มนี้หลายคนเคยเป็นผู้บริหารที่ผ่านงานจากเทนเซ็นต์ หัวเว่ย ไป๋ตู้ และอาลีมาแล้ว มีกระทั่งอดีตสมาชิกกลุ่มพันธมิตรสีแดงที่เคยเข้าร่วมสงครามแฮกเกอร์ระหว่างจีนกับอเมริกา ซึ่งมาสมัครในตำแหน่งหัวหน้าวิศวกรด้านความปลอดภัยของวีแชต

ทุกคนพอเห็นฉินหยวนชิงต่างก็ประหลาดใจอยู่เงียบๆ คาดไม่ถึงเลยว่าผู้พัฒนาวีแชตจะอายุน้อยขนาดนี้ ซ้ำยังเป็นอัจฉริยะทางคณิตศาสตร์อีกต่างหาก

โดยเฉพาะ "หวงหรงคุน" สมาชิกกลุ่มพันธมิตรสีแดงผู้นั้น ยิ่งรู้สึกตกตะลึงเป็นทวีคูณ หลังจากเขาได้ศึกษาวีแชตดูแล้ว ก็พบว่าโปรแกรมมีขนาดเพียงแค่ 20 เมกะไบต์เท่านั้น แต่กลับทำงานได้อย่างเสถียรและปลอดภัยสูงมาก เขาพยายามจะเจาะระบบแต่ก็เจาะไม่เข้า พอเห็นวีแชตประกาศรับสมัครงาน เขาจึงตั้งใจมาสมัครด้วยตัวเอง

ฉินหยวนชิงพูดคุยกับทุกคนไปครู่ใหญ่ ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงเศษเขาก็ประเมินทุกคนได้ทะลุปรุโปร่ง จึงจรดปากกาเซ็นหนังสือแต่งตั้งที่เฉินจื้อหยวนเตรียมไว้ให้ พร้อมกล่าวต้อนรับทุกคนเข้าสู่ครอบครัววีแชตอย่างเป็นทางการ

“ทุกท่านครับ ผมเป็นคนทำงานวิจัยทางวิชาการ ย่อมให้ความเคารพในความรู้และเทคโนโลยี ขอเพียงทุกคนทุ่มเทสร้างผลงาน บริษัทจะไม่ปฏิบัติกับพวกคุณอย่างไม่เป็นธรรมแน่นอน หากเราร่วมแรงร่วมใจกันผลักดันบริษัทจนเข้าตลาดหลักทรัพย์ได้ ผมสัญญาว่าพวกคุณจะมีสิทธิ์ซื้อหุ้นของบริษัทในราคาพิเศษครับ” ฉินหยวนชิงยิ้มพลางกล่าวกับทุกคน

ทันใดนั้น เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งห้องประชุม

อันที่จริง การที่พวกเขายอมลาออกจากบริษัทเดิมเพื่อมาร่วมงานกับวีแชต ไม่ใช่เพราะเรื่องเงินเดือนสูงเป็นหลัก แต่เป็นเพราะมองเห็นศักยภาพอันมหาศาลของบริษัทชั้นยอดแห่งนี้ และอยากเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้นเพื่อแบ่งปันผลประโยชน์จากการเติบโตของบริษัทในอนาคต

ไม่อย่างนั้นแล้ว คนระดับพวกเขามีใครบ้างที่ไม่มีบ้านไม่มีรถ หรือมีใครบ้างที่ยังไม่บรรลุอิสรภาพทางการเงินกันล่ะ