บทที่ 62 ทีมตรวจสอบ

เดิมทีฉินหยวนชิงกะว่าจะเดินชมบริษัทให้ทั่วเสียหน่อย ถือโอกาสส่องดูว่ามีสาวสวยบ้างไหม จะได้หยอกล้อบริหารเสน่ห์ สัมผัสความเขินอายของสาวแรกรุ่นดูบ้าง

ผลปรากฏว่าโทรศัพท์ดังขึ้น คณบดีโทรมาหาเขาด้วยตัวเองเพื่อถามว่าข่าวที่แพร่สะพัดในเน็ตเป็นเรื่องจริงหรือไม่ พอได้รับคำตอบยืนยันจากปากฉินหยวนชิง คณบดีก็สั่งทันทีว่าไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน มีธุระอะไร ให้รีบกลับมาที่มหาวิทยาลัยด่วนที่สุด

เขาจะรออยู่ที่ห้องทำงาน!

จากนั้นก็ตัดสายไปทันทีโดยไม่รอให้ฉินหยวนชิงตอบกลับเลยสักคำ

"เชี่ยเอ๊ย…" ฉินหยวนชิงอ้าปากค้าง คณบดีจะเผด็จการเกินไปแล้วมั้ง ถึงท่านจะเป็นนักวิชาการระดับสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์ เป็นผู้ใหญ่ระดับบิ๊กเบิ้ม ส่วนผมเป็นแค่เบี้ยตัวเล็กๆ แต่จะทำแบบนี้ก็ไม่ถูกนะ

การที่ท่านผู้เฒ่านั่งรออยู่ในห้องทำงาน รอจนกว่าเขาจะไปถึง นี่มันบีบบังคับกันชัดๆ ธรรมเนียมเคารพผู้ใหญ่เอ็นดูเด็กยังเหลืออยู่ไหม มารยาทต่อผู้บังคับบัญชายังต้องมีอยู่หรือเปล่า

ต้องมีสิ!

แบบนี้มันไม่เท่ากับบีบให้เขาต้องรีบแจ้นกลับไปตอนนี้เลยเหรอ ถ้าช้าไปสักครึ่งชั่วโมง ผู้เฒ่าไม่ได้กินข้าวเที่ยงจนหิวไส้กิ่ว เขาไม่กลายเป็นคนบาปหยาบช้าไปเลยหรือไง!

"บอสฉินครับ ผมจองห้องส่วนตัวที่โรงแรมใกล้ๆ ไว้แล้ว เดี๋ยวไปกินข้าวด้วยกันนะครับ" เฉินจื้อหยวนเอ่ยขึ้น

"ไม่ล่ะ มหาวิทยาลัยมีธุระด่วน ฉันต้องไปก่อน พวกนายกินกันไปเลย!" ฉินหยวนชิงรีบร้อนออกจากบริษัท พอลงมาถึงริมถนนข้างล่างก็โบกแท็กซี่มุ่งหน้ากลับมหาวิทยาลัยทันที

ฉินหยวนชิงแอบบ่นในใจ คณบดีหลี่จะรีบร้อนอะไรเบอร์นั้น ยังไงวิทยานิพนธ์ก็จะได้ลงตีพิมพ์ในเล่มล่าสุดอยู่ดี ทุกอย่างกลายเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว จะรีบไปทำไมกัน

ทันทีที่ลงจากแท็กซี่ ฉินหยวนชิงก็ใส่เกียร์หมาสับสุดฝีเท้า โชคดีที่สมรรถภาพร่างกายของเขายอดเยี่ยม ไม่อย่างนั้นคงวิ่งจนเหนื่อยตายคาที่แน่นอน

เขาเคาะประตูแล้วผลักเข้าไป ทว่าในห้องทำงานนอกจากคณบดีหลี่แล้ว ยังมีอาจารย์หลินกับบรรดาศาสตราจารย์ภาควิชาคณิตศาสตร์อยู่อีกหลายคน

"ท่านคณบดี อาจารย์หัวหน้าภาค อาจารย์ทุกท่านครับ" ฉินหยวนชิงเห็นแต่ละคนกำลังนั่งจิบชาชิลๆ ก็แอบค่อนขอดในใจ ไอ้เฒ่าเจ้าเล่ห์เอ๊ย นิสัยเสียจริงๆ ตัวเองรีบแทบตายวิ่งหน้าตั้งกลับมา แต่พวกเขากลับนั่งละเลียดชาสบายใจเฉิบ

"นักศึกษาฉินหยวนชิงมาแล้วเหรอ มาๆ มานั่งดื่มชาด้วยกัน รอบนี้นายปล่อยดาวเทียมดวงยักษ์อีกลูกแล้วสินะ!" คณบดีหลี่แย้มยิ้มอย่างมีความสุข

การที่ฉินหยวนชิงพิสูจน์ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้ในครั้งนี้ มีผลกระทบยิ่งใหญ่กว่าข้อคาดการณ์ของโจวเสียอีก ยิ่งไปกว่านั้น วิทยานิพนธ์คุณภาพสูงทั้งสองฉบับนี้ก็เพียงพอจะทำให้การจัดอันดับสาขาวิชาในอนาคต ภาควิชาคณิตศาสตร์ของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่แซงหน้ามหาวิทยาลัยเยี่ยนต้าได้อย่างแน่นอน

"นักศึกษาฉินหยวนชิง ไม่ทราบว่านายมีวิทยานิพนธ์ฉบับภาษาจีนไหม ปริ้นต์ออกมาให้พวกเราดูหน่อยสิ" อาจารย์หลินเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

หากได้อ่านวิทยานิพนธ์ล่วงหน้า มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ก็จะสามารถตรวจสอบความถูกต้องได้เป็นที่แรก ซึ่งถือเป็นความได้เปรียบอย่างยิ่ง

อีกทั้งฉินหยวนชิงสร้างผลงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ต้องประโคมข่าวให้เต็มที่ จัดงานบรรยายวิชาการคณิตศาสตร์ เพื่อขยายอิทธิพลของภาควิชาคณิตศาสตร์ให้กว้างขวางขึ้น

"มีครับ รอสักครู่นะครับ" ฉินหยวนชิงใช้คอมพิวเตอร์ล็อกอินเข้าอีเมล ดาวน์โหลดไฟล์วิทยานิพนธ์ออกมา แล้วสั่งพิมพ์หกชุด

อย่างไรเสียตอนนี้เรื่องก็แน่นอนแล้ว เอาวิทยานิพนธ์ให้คนอื่นอ่าน ใครก็ขโมยผลงานวิจัยของเขาไปไม่ได้อยู่ดี

เมื่อแจกจ่ายวิทยานิพนธ์ให้ทุกคนครบแล้ว ฉินหยวนชิงก็นั่งลง จิบชาอย่างสบายอารมณ์ และไม่เกรงใจที่จะหยิบขนมกินเล่นบนโต๊ะมายัดใส่ท้องประทังความหิว

เมื่อเห็นว่าอาจารย์ทั้งหลายคงอ่านไม่เสร็จในเร็วๆ นี้ ฉินหยวนชิงจึงหยิบมือถือขึ้นมาส่งข้อความหาจิ่งเถียน ไม่รู้เหมือนกันว่าการแสดงเปิดตัวที่ว่านต๋าพลาซ่าในเซี่ยงไฮ้ของคุณพี่สาวคนสวยเป็นอย่างไรบ้างแล้ว

พูดก็พูดเถอะ ดารานี่หาเงินง่ายเกินไปจริงๆ บางทีฉินหยวนชิงยังอดอิจฉาตาร้อนไม่ได้เลย

อย่างเช่นจิ่งเถียน หลังจากอัลบั้มนี้ออก ชื่อเสียงของเธอก็พุ่งกระฉูด ว่านต๋าจ้างเธอไปร้องเพลงในอีเวนต์ บ่ายเดียวฟันเงินไปถึงห้าหมื่นหยวน ขณะที่คนทั่วไปทำงานงกๆ ทั้งปียังได้แค่ประมาณห้าหมื่นหยวนเท่านั้นเอง

ถ้ามีงานแสดงแบบนี้ทุกวัน ตลอดทั้งปีก็โกยเงินได้เกือบยี่สิบล้านหยวนแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ในภายหลัง รายได้ของดาราจะกลายเป็นมาตรวัดที่ทำให้ชาวบ้านตาดำๆ อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ว่ารายได้ของคนในวงการบันเทิงมันมหาศาลน่ากลัวขนาดนี้เชียวหรือ

ส่วนตอนนี้จิ่งเถียนก็เป็นแค่ดาราระดับแถวสอง ยังห่างไกลจากระดับแถวหน้ามากนัก และความสามารถในการกวาดเงินของดาราระดับแถวหน้าก็สูงกว่าดาราระดับแถวสองอย่างน้อยสิบเท่า

ตอนนั้นเอง จิ่งเถียนส่งรูปเซลฟี่มาให้ฉินหยวนชิง เธอสวมชุดกระโปรงยาวสีชมพู ดูสดใสงดงามมาก ขณะนั้นเธอแต่งหน้าเสร็จแล้วและกำลังกินข้าว อีกหนึ่งชั่วโมงงานแสดงจะเริ่มขึ้น

ที่บอกว่าเป็นการแสดงเปิดตัว ความจริงก็แค่ขึ้นไปร้องเพลงสองสามเพลง มีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชมในงาน เพื่อช่วยดึงคนเข้าห้างสรรพสินค้าเท่านั้น

ตอนนี้ว่านต๋ายังไม่ได้กลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านอสังหาริมทรัพย์เหมือนในอนาคต และหวังเจี้ยนหลินก็ยังไม่ได้เป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของหัวเซี่ย แม้จะมีชื่อติดอันดับในทำเนียบมหาเศรษฐีหัวเซี่ยแล้ว แต่ปกติก็ยังวางตัวเงียบๆ และยังไม่ได้พูดคำคมเรื่อง 'เป้าหมายเล็กๆ สักร้อยล้าน' ออกมา

"เซี่ยงไฮ้หนาวจะตายอยู่แล้ว รู้สึกเหมือนจะหนาวกว่าปักกิ่งอีก!" จิ่งเถียนส่งข้อความเสียงมาหาฉินหยวนชิง

ฉินหยวนชิงแอบหัวเราะ เซี่ยงไฮ้อยู่ติดทะเล ความหนาวชื้นแบบนั้นกับความหนาวแห้งของปักกิ่งมันคนละเรื่องกันเลย ความหนาวแห้งในปักกิ่งเห็นอุณหภูมิต่ำกว่าเซี่ยงไฮ้ตั้งหลายองศา แต่ความจริงแล้วไม่ได้รู้สึกหนาวเท่าเซี่ยงไฮ้หรอก ความหนาวชื้นของเซี่ยงไฮ้มันหนาวเสียดแทงเข้ากระดูก

"เห็นเธอแต่งตัวบางขนาดนั้น ดูแลสุขภาพด้วยนะ ระวังจะเป็นหวัด" ฉินหยวนชิงพิมพ์ตอบกลับไป

"คิกๆ… ดูนี่สิ…" คุณพี่สาวคนสวยถ่ายรูปส่งมา ฉินหยวนชิงถึงได้รู้ว่า เห็นใส่ชุดบางๆ แบบนั้น ความจริงข้างในกระโปรงใส่กางเกงลองจอนเก็บความอบอุ่นไว้ อาวุธลับกันหนาวชั้นดีนี่เอง ดูท่าแม่สาวคนนี้ที่เห็นดูเด๋อด๋า ความจริงไม่ได้โง่เลยสักนิด

ฉินหยวนชิงพูดไม่ออก สรุปว่าเขาเองสินะที่ทั้งโง่ทั้งไร้เดียงสา

จิ่งเถียนถ่ายคลิปสั้นๆ ส่งมา ฉินหยวนชิงเห็นว่าในห้องแต่งตัวยังมีคนอื่นอยู่อีกสองคน คนหนึ่งคือตัวแม่จากไต้หวันอย่างไช่อีหลิน ส่วนอีกคนคือเหลียงจิ้งหรูผู้มอบความกล้าหาญให้ทุกคน

ทั้งสองคนล้วนเป็นซูเปอร์สตาร์ชื่อดัง ดูจากทรงแล้วคุณพี่สาวคนสวยของเราคงรั้งท้ายสุดในกลุ่ม ระดับความดังน้อยที่สุด โดนทิ้งห่างไม่เห็นฝุ่น

พองานแสดงเริ่มขึ้น บทสนทนาก็จบลง ขณะที่พวกอาจารย์หลินก็ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่าน แต่ดูทรงแล้วน่าจะใกล้จบกันหมดแล้ว

"วิทยานิพนธ์ของเธอยังคงลื่นไหลเหมือนเดิม ราวกับจิตรกรตวัดพู่กันวาดภาพรวดเดียวเสร็จอย่างไรอย่างนั้น" คณบดีหลี่วางเอกสารลงแล้วเอ่ยชื่นชม

"ท่านคณบดี ดูท่าข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดจะถูกพิชิตได้แล้วจริงๆ ครับ" อาจารย์หลินอ่านจบแล้วเช่นกันพลางเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกซับซ้อน

เมื่อก่อนเขาก็เคยศึกษาวิจัยข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดเช่นกัน ทฤษฎีนี้ในสายทฤษฎีจำนวนถือเป็นโจทย์คณิตศาสตร์ที่โด่งดังมาก ทั้งยังมีคุณค่าแก่การค้นคว้า แต่เขาทุ่มเทงมอยู่สามปี กลับต้องเจ็บตัวล้มเหลวไม่เป็นท่า

ทว่าตอนนี้ นักศึกษาที่เรียนฟิสิกส์คนหนึ่ง ภาคเรียนแรกของปีหนึ่งยังไม่ทันจบ กลับพิสูจน์ข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝดได้สำเร็จแล้ว

นี่มัน… อาจารย์หลินรู้สึกหลากรสชาติประดังประเดเข้ามาในใจ

มิน่าล่ะถึงมีคำพูดที่ว่า 'เปรียบคนกับคนมีแต่แค้นใจ เปรียบของกับของมีแต่ต้องโยนทิ้ง'

ศาสตราจารย์คนอื่นๆ ต่างพากันเอ่ยปากชื่นชมไม่ขาดสาย คนที่คณบดีหลี่เรียกตัวมาล้วนเป็นนักคณิตศาสตร์ที่มีผลงานวิจัยในสายทฤษฎีจำนวนทั้งสิ้น พวกเขาอ่านแล้วไม่ติดขัดเลยแม้แต่น้อย และไม่พบข้อผิดพลาดใดๆ เลย

"ทุกท่านชมเกินไปแล้วครับ ผมแค่เกิดประกายความคิดแวบขึ้นมาเฉยๆ…" ฉินหยวนชิงเห็นคนเหล่านี้ระดมคำชมใส่เขาไม่ยั้ง จึงแสร้งทำเป็นถ่อมตัวและตอบเสียงแผ่ว

ทำเอาบรรดาศาสตราจารย์ต่างอิจฉาตาร้อนขึ้นมาในใจ พวกเขาก็อยากจะมีประกายความคิดแวบขึ้นมาในหัวแบบนี้บ้างเหมือนกัน!

"อาจารย์หลิน ครั้งนี้นายนำทีมตั้งกลุ่มตรวจสอบวิทยานิพนธ์ขึ้นมา จำไว้ว่าต้องเก็บเนื้อหาเป็นความลับห้ามเผยแพร่ออกไปเด็ดขาด พอนิตยสาร Annals of Mathematics วางแผงเมื่อไหร่ ให้รีบประกาศผลการตรวจสอบให้เร็วที่สุด!" คณบดีหลี่กำชับหัวหน้าภาควิชาคณิตศาสตร์

"ได้ครับ ท่านคณบดี!" อาจารย์หลินพยักหน้ารับคำ

ภาควิชาคณิตศาสตร์มีศาสตราจารย์ประจำอยู่ยี่สิบสามท่าน รองศาสตราจารย์แปดท่าน นักวิจัยหลังปริญญาเอกสิบแปดท่าน นอกจากนี้ยังมีสมาชิกสภาวิทยาศาสตร์อีกสองท่าน การจะดึงตัวศาสตราจารย์สองสามคนมาตั้งทีมตรวจสอบจึงไม่ใช่ปัญหาเลยแม้แต่น้อย

"ดูท่าทางแล้ว พวกเราคงต้องรีบเตรียมงานบรรยายวิชาการให้เร็วที่สุด" คณบดีหลี่แสดงสีหน้าครุ่นคิด การบรรยายระดับนี้มีส่วนช่วยสร้างชื่อเสียงและอิทธิพลให้แก่มหาวิทยาลัยสุ่ยมู่อย่างมหาศาล งานบรรยายข้อคาดการณ์ของโจวครั้งก่อนก็ดึงดูดนักคณิตศาสตร์ทั้งในและต่างประเทศมาได้ตั้งมากมายไม่ใช่หรือ

"นักศึกษาฉินหยวนชิง ถ้าจัดงานบรรยายคณิตศาสตร์หลังจากนิตยสารวางแผงยี่สิบวัน นายคิดว่ายังไง" คณบดีหลี่เอ่ยถามฉินหยวนชิง เพราะถึงอย่างไรฉินหยวนชิงก็คือหัวใจสำคัญของงานนี้

หลังนิตยสารวางแผงยี่สิบวัน มันก็วันที่ยี่สิบห้าพอดีน่ะสิ วันที่ยี่สิบห้าธันวาคมมันวันคริสต์มาสชัดๆ ไม่ได้ๆ ถึงเขาจะไม่ฉลองคริสต์มาส แต่ก็รู้ว่าชีวิตคู่ต้องมีบรรยากาศพิเศษบ้าง เขายังอยากไปอยู่กับคุณพี่สาวคนสวย เพื่อฉลองคริสต์มาสแรกหลังจากคบกันอยู่เลย

"เอ่อ… ท่านคณบดีครับ ไม่ต้องนานขนาดนั้นหรอกครับ วันที่ยี่สิบธันวาคมก็เป็นฤกษ์ดีมากแล้วนะครับ อีกอย่างเวลาสิบห้าวันก็เพียงพอให้ทุกคนศึกษาวิเคราะห์แล้วครับ" ฉินหยวนชิงเอ่ยอย่างร้อนตัวนิดๆ

"เอาสิ เรื่องนี้ถือตามความเห็นของเธอเป็นหลักก็แล้วกัน!" คณบดีหลี่พยักหน้าเห็นพ้อง

จากนั้นเขาก้มดูนาฬิกาข้อมือ แล้วยิ้มพลางบอกกับทุกคนว่า "ไปกันเถอะ พวกเราไปหาข้าวกินที่ร้านแถวนี้กัน"

ฉินหยวนชิงกะจะหาทางชิ่งหนี ทว่ากลับโดนคว้าตัวไว้หนีไปไหนไม่รอด จึงจำใจต้องเดินตามไปกินข้าวด้วยอย่างไม่เต็มใจนัก

แขนหรือจะสู้ขา ทนๆ ไปก็แล้วกัน ทำไงได้ล่ะ