บทที่ 80 แคลคูลัส

ผู้จัดการของจิ่งเถียนในยามนี้ทั้งซาบซึ้งและปลาบปลื้มใจเป็นล้นพ้น

เดิมทีที่เธอตัดสินใจเซ็นสัญญากับจิ่งเถียน ก็เพราะมองว่าอีกฝ่ายมีภาพลักษณ์ภายนอกเพียบพร้อม หน้าตาน่ารักหวานละมุน เกิดมาเพื่อเดินบนเส้นทางสายนี้อย่างแท้จริง เข้าข่ายประเภทที่ผู้กำกับจางอี้โหมวเคยพูดไว้ว่า 'สวรรค์ประทานข้าวให้กิน' ถึงไหวพริบความเข้าใจอาจจะช้าไปสักหน่อย แต่ข้อดีคือมีความขยันพยายาม

ยิ่งบวกกับเส้นสายคอนเนกชันทางบ้านของจิ่งเถียน เรื่องทรัพยากรจึงไม่เคยขาดมือ ไม่ต้องกลัวเลยว่าจะไม่ดัง

ทว่าผู้จัดการคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าจิ่งเถียนจะโด่งดังได้รวดเร็วขนาดนี้ มิหนำซ้ำยังดังจนฉุดไม่อยู่ หากไม่ติดว่าต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์และการเติบโตในระยะยาวของจิ่งเถียนล่ะก็ จะโก่งค่าตัวพรีเซนเตอร์ขึ้นอีกเท่าตัวก็ไม่ใช่เรื่องยากเลยสักนิด

ส่วนงานอีเวนต์ ค่าตัวออกงานก็พุ่งพรวดเป็นเท่าตัวเช่นกัน ตอนนี้ถ้าไม่มีเงินสักแสนถึงสองแสนหยวน ก็อย่าหวังว่าจะเชิญจิ่งเถียนไปร่วมงานได้

ครั้งนี้มีห้างสรรพสินค้าใหญ่แห่งหนึ่งในเซี่ยงไฮ้ ยอมทุ่มเงินถึงสองแสนหยวนจ้างจิ่งเถียนไปร่วมงานเพื่อดึงดูดลูกค้าช่วงสิ้นปี แค่ขึ้นไปร้องเพลงสามเพลงกับช่วยสร้างบรรยากาศ ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็ฟันเงินเหนาะๆ สองแสนหยวน นี่มันทำเงินไวยิ่งกว่าพิมพ์แบงก์เสียอีก!

ต้นไม้เงินต้นไม้ทองชัดๆ!

"พอกลับไปต้องตั้งป้ายบูชาขอพรให้อายุยืนแด่ศาสตราจารย์ฉินสักอันแล้ว!" ผู้จัดการแอบพึมพำในใจ

ส่วนแบ่งที่เธอได้รับจากจิ่งเถียนตอนนี้ มากกว่ารายได้จากดาราคนอื่นๆ ในสังกัดรวมกันเกินสิบเท่าเสียอีก

คนที่ผู้จัดการรู้สึกขอบคุณที่สุดในเวลานี้ก็คือฉินหยวนชิง ในสายตาของเธอ ฉินหยวนชิงเปรียบประหนึ่งเทพเจ้าแห่งโชคลาภที่ชี้ไม้เป็นเงินชี้คอนเป็นทอง คนแบบนี้มีแต่ต้องกราบไหว้บูชาให้ดีเท่านั้น

ด้านฉินหยวนชิงผู้ถูกยกให้เป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภ ย่อมไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองถูกสถาปนาเป็นเทพเจ้าเงินตราเข้าให้แล้ว และถึงจะรู้ เขาก็คงไม่สนใจอยู่ดี

ในเวลานี้เขากำลังดำดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งตำรา ท่องไปในโลกคณิตศาสตร์อันกว้างใหญ่ไพศาล คอยซึมซับความรู้ที่เกี่ยวข้องเข้ามาอย่างไม่หยุดยั้ง

สำหรับข้อคาดการณ์ลูกเห็บ ตอนนี้เขายังจับต้นชนปลายไม่ถูก จึงเลือกที่จะเปิดอ่านหนังสือคณิตศาสตร์ไปเรื่อยๆ ถือโอกาสเก็บสะสมเหรียญการเรียนไปด้วยในตัว

นับตั้งแต่ทุ่มเหรียญการเรียนแทบทั้งหมดไปแลกกับเทคโนโลยีเครื่องยนต์ยานยนต์ เหรียญการเรียนของเขาจึงร่อยหรอจนเหลืออยู่อย่างน่าเวทนาเพียงแค่ 200 เหรียญเท่านั้น นอกจากช่วงที่เพิ่งเกิดใหม่มาแรกๆ แล้ว ฉินหยวนชิงก็ไม่เคยถังแตกขนาดนี้มาก่อนเลย

ยิ่งไปกว่านั้น ตั้งแต่ระบบอัปเกรดเป็นระดับกลาง หน้ารายการภารกิจก็ไม่มีให้เห็นอีก จะได้รับรางวัลก็ต่อเมื่อเขาแก้โจทย์ปัญหาระดับโลกสำเร็จเท่านั้น

สิ่งที่ฉินหยวนชิงไม่รู้เลยก็คือ การที่เขาอ่านหนังสือจบเล่มภายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ได้สร้างความตกตะลึงให้แก่ผู้คนรอบข้างไปเรียบร้อยแล้ว

"ที่แท้เทพนักเรียนตัวจริงเขาเป็นแบบนี้นี่เอง ฉันอ่านเล่มหนึ่งใช้เวลาเป็นเดือน แต่อีกฝ่ายใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แถมยังเป็นคณิตศาสตร์อีกต่างหาก!" นักศึกษาหญิงคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะรู้สึกขมขื่นลึกๆ ในใจ

สำหรับผู้หญิงส่วนใหญ่แล้ว คณิตศาสตร์ก็ไม่ต่างอะไรกับคัมภีร์สวรรค์ ต่อให้นั่งทำความเข้าใจเป็นปี ก็ใช่ว่าจะรู้เรื่องขึ้นมาได้

"มิน่าล่ะ เพิ่งเปิดเทอมได้แค่ครึ่งเทอม เขาก็พิสูจน์โจทย์คณิตศาสตร์ระดับโลกไปได้ถึงสองข้อ แถมยังคว้ารางวัลชนะเลิศอันดับหนึ่งของรางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติมาครองได้อีก!" รุ่นพี่สาวปีสามรำพึงออกมาด้วยความทึ่ง สวรรค์ย่อมตอบแทนผู้มีความเพียร คำนี้ไม่เกินจริงเลยสักนิด!

"ได้ยินมาว่าไอคิวของศาสตราจารย์ฉินสูงถึง 200 ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า!" เด็กสาวสองคนกระซิบกระซาบกัน ปกติช่วงสัปดาห์สอบแบบนี้ ทุกคนต่างก็มาหมกตัวอยู่ในห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือสอบโค้งสุดท้าย หวังจะเอาตัวรอดไม่ให้สอบตก

แต่พอเหลือบไปเห็นความเร็วในการพลิกหน้ากระดาษของฉินหยวนชิงเข้า จู่ๆ ก็หมดกะจิตกะใจจะอ่านหนังสือขึ้นมาเสียดื้อๆ

ผู้ชายอะไรจะเพียบพร้อมขนาดนี้ แฟนตัวเองถ้าเทียบกับเขาแล้ว บอกเลยว่าทิ้งห่างกันไม่เห็นฝุ่น! ฮือๆ ทำไมตอนนั้นตัวเองถึงได้โง่เง่า ยอมหลงเชื่อคารมหวานๆ จนหน้ามืดตามัวนะ มิน่าพวกรุ่นพี่ถึงเตือนกันว่า 'กันไฟ กันขโมย ต้องกันรุ่นพี่' น่าเสียดายที่กว่าจะเข้าใจสัจธรรมนี้ มันก็สายไปเสียแล้ว!

ทว่านักศึกษาหญิงคนนี้ตั้งมั่นในใจไว้แล้วว่า จะต้องไปเขียนเล่าประสบการณ์ความรู้สึกนี้ลงในเว็บบอร์ด เพื่อเตือนสติน้องๆ รุ่นต่อไปว่าต้องระวังพวกพี่รหัสรุ่นพี่ให้ดี ไม่อย่างนั้นคงได้รับบทเรียนราคาแพงแน่!

ถ้าเก่งจริงยอดเยี่ยมจริง มีหรือจะยอมโสดจนกลายมาเป็นรุ่นพี่แบบนี้ได้!?

"ถ้ามีแฟนเป็นเทพนักเรียนแบบนี้บ้างคงจะดีไม่น้อยเลยนะ!" หญิงสาวคนหนึ่งส่งสายตาหวานเชื่อม โดยไม่ได้สังเกตเลยสักนิดว่าแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังโกรธจนควันออกหู รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกสวมเขาเข้าอย่างจัง

ถ้าไม่ใช่เพราะอยู่ในห้องสมุดล่ะก็ คงได้มีลงไม้ลงมือสั่งสอนผู้หญิงคนนี้ไปแล้ว

"แคลคูลัสนี่สมกับเป็นหนึ่งในเครื่องมือทางคณิตศาสตร์ที่สำคัญที่สุดในประวัติศาสตร์จริงๆ!" ฉินหยวนชิงอ่านหนังสือแคลคูลัสขั้นสูงจบลงหนึ่งเล่มพลางทอดถอนใจ

แคลคูลัสเป็นสาขาวิชาหนึ่งในคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ศึกษาเกี่ยวกับการหาอนุพันธ์และการอินทิเกรตของฟังก์ชัน ตลอดจนแนวคิดและการประยุกต์ใช้ที่เกี่ยวข้อง จัดเป็นสาขาใหญ่ในแวดวงคณิตศาสตร์ และเรียกได้ว่าเป็นวิชาพื้นฐานที่สำคัญ แคลคูลัสประกอบไปด้วยเรื่องลิมิต แคลคูลัสเชิงอนุพันธ์ แคลคูลัสเชิงปริพันธ์ และการประยุกต์ การมีอยู่ของมันทำให้เรื่องฟังก์ชัน ความเร็ว ความเร่ง ตลอดจนความชันของเส้นโค้ง สามารถนำมาวิเคราะห์และอธิบายได้ด้วยระบบสัญลักษณ์มาตรฐานชุดเดียวกัน ทั้งยังมอบระเบียบวิธีสากลในการนิยามและคำนวณหาพื้นที่และปริมาตรอีกด้วย

ภาพจำของผู้คนส่วนใหญ่ที่มีต่อนิวตัน มักจะเป็นนักฟิสิกส์ผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดผู้สร้างระบบกลศาสตร์ดั้งเดิม แต่ในขณะเดียวกัน นิวตันก็เป็นนักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ด้วยเช่นกัน ในปี 1671 เขาได้เขียนตำรา ‘ระเบียบวิธีแห่งฟลักชันและอนุกรมอนันต์’ ซึ่งระบุไว้ว่า ตัวแปรเกิดจากการเคลื่อนที่อย่างต่อเนื่องของจุด เส้น และระนาบ ลบล้างแนวคิดเดิมของตนที่เคยมองว่าตัวแปรคือเรขาคณิตสถิตขององค์ประกอบที่เล็กจนเป็นอนันต์ เขาเรียกตัวแปรที่แปรผันต่อเนื่องนี้ว่า ‘ฟลูเอนต์’ และเรียกอนุพันธ์ของฟลูเอนต์เหล่านี้ว่า ‘ฟลักชัน’ ปัญหาสำคัญที่นิวตันตั้งขึ้นในระเบียบวิธีแห่งฟลักชันก็คือ เมื่อทราบวิถีการเคลื่อนที่ต่อเนื่อง จงหาความเร็ว ณ เวลาที่กำหนด (การหาอนุพันธ์) และเมื่อทราบความเร็วของการเคลื่อนที่ จงหาระยะทางที่เคลื่อนที่ได้ในช่วงเวลาที่กำหนด (การอินทิเกรต)!

กล่าวได้ว่า การที่นิวตันและไลบ์นิซร่วมกันบุกเบิกสาขาแคลคูลัสขึ้นมา ทำให้แม้เวลาจะล่วงเลยมาหลายร้อยปี แคลคูลัสก็ยังคงเปี่ยมไปด้วยพลังและชีวิตชีวาอย่างไม่เสื่อมคลาย

นับตั้งแต่ยุคกลางมาจนถึงปัจจุบัน ต้องยอมรับว่าพัฒนาการของชาติตะวันตกนั้นรุดหน้าไปเร็วกว่าฝั่งตะวันออกจริงๆ ในแวดวงวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ ทั้งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยา ล้วนนำหน้าตะวันออกในทุกมิติ คุณูปการที่ชาติตะวันตกสร้างไว้ในสายวิทยาศาสตร์ธรรมชาติมีมากกว่าฝั่งตะวันออกอย่างเทียบไม่ติด และด้วยเหตุนี้เอง ตะวันตกจึงครองความเป็นใหญ่ในเวทีโลกมาได้ถึงห้าร้อยปี มหาอำนาจของโลกตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมาล้วนถือกำเนิดขึ้นจากชาติตะวันตกทั้งสิ้น

ในปัจจุบัน หัวเซี่ยยังคงอยู่ในสถานะของผู้เรียนรู้ ต้องคอยศึกษาความรู้และภูมิปัญญาจากตะวันตก เพื่อนำมาพัฒนาตนเอง

ยิ่งเข้าใจคณิตศาสตร์ลึกซึ้งมากเท่าไร ฉินหยวนชิงก็ยิ่งตระหนักได้ว่า วิชาคณิตศาสตร์ต้องพึ่งพาพรสวรรค์สูงมาก หากขาดพรสวรรค์ ต่อให้พยายามแทบตายก็ยากที่จะสร้างผลงานยิ่งใหญ่อะไรขึ้นมาได้ ในขณะที่นักคณิตศาสตร์ระดับอัจฉริยะ อาศัยเพียงประกายความคิดแวบเดียว ก็สามารถสร้างผลลัพธ์อันยิ่งใหญ่ได้แล้ว

นักคณิตศาสตร์ผู้ยิ่งใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นนิวตัน เกาส์ เดการ์ต หรือออยเลอร์ มีใครบ้างที่ไม่เปี่ยมไปด้วยพรสวรรค์อันล้นเหลือ มีใครบ้างที่ไอคิวไม่สูงส่งเหนือคนธรรมดา

เคยมีคนธรรมดาคนไหนที่เพียงแค่ขยันหมั่นเพียร ก้มหน้าก้มตาตรากตรำ แล้วสามารถสร้างผลงานสะเทือนวงการคณิตศาสตร์ได้บ้างไหม

ไม่มีเลย!

ไม่มีแม้แต่คนเดียว!

เมื่อตระหนักถึงจุดนี้ ฉินหยวนชิงจึงรู้สึกว่า การที่หัวเซี่ยจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานแบบปูพรม โดยบรรจุคณิตศาสตร์เข้าไปในหลักสูตรประถม มัธยมต้น มัธยมปลาย แถมยังมีสัดส่วนคะแนนสูงลิ่ว ความจริงแล้วอาจไม่ใช่แนวทางที่ถูกต้องนัก เพราะความรู้ทางคณิตศาสตร์ส่วนใหญ่ คนเราแทบจะไม่ได้ใช้มันเลยตลอดชีวิต

ยกตัวอย่างเช่นแคลคูลัส คนธรรมดาทั่วไปในสังคมมีใครได้ใช้แคลคูลัสกันบ้างล่ะ

อย่างทฤษฎีบทพีทาโกรัสและทฤษฎีอื่นๆ ในชีวิตประจำวันของคนทั่วไปมีโอกาสได้ใช้จริงหรือ

รวมไปถึงวิชาภาษาอังกฤษด้วย นอกเสียจากจะไปเป็นล่ามหรือไปเรียนต่อต่างประเทศแล้ว คนส่วนใหญ่พอเรียนจบออกไปทำงานก็แทบไม่ได้ใช้อีกเลย ทว่าสิ่งนี้กลับสูบผลาญทั้งแรงกายแรงใจและช่วงเวลาวัยเยาว์ของคนหัวเซี่ยไปอย่างมหาศาล ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ต้องเปลี่ยนเส้นทางชีวิตไปอย่างสิ้นเชิงเพียงเพราะเรียนภาษาอังกฤษได้ไม่ดี

ฉินหยวนชิงส่ายหน้าเบาๆ ในใจ การศึกษาของหัวเซี่ยสมควรได้รับการปฏิรูปและก้าวให้ทันยุคสมัยจริงๆ

รู้ตัวอีกที เจ้าหน้าที่ห้องสมุดก็เริ่มประกาศเตือนว่าเหลือเวลาอีกเพียง 15 นาทีก่อนห้องสมุดจะปิดทำการ ขอให้นักศึกษาทุกคนเตรียมตัวออกจากอาคาร

ฉินหยวนชิงวางหนังสือลง แล้วเก็บกระดาษทดที่มีรอยขีดเขียนของตัวเองใส่กระเป๋า

บรรยากาศยามค่ำคืนในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เงียบสงบอย่างยิ่ง หิมะโปรยปรายลงมาอย่างหนักจนพื้นดินถูกปกคลุมไปด้วยชั้นหิมะหนาเตอะ ลมหนาวจากทิศตะวันตกเฉียงเหนือพัดผ่าน นำพาความเย็นยะเยือกจนแทบจะทนไม่ไหว

ใต้แสงไฟริมทาง ทุกสิ่งรอบตัวขาวโพลนไปหมด!

ฉินหยวนชิงกระชับเสื้อผ้าของตัวเองให้แน่นขึ้น หน้าหนาวแบบนี้มันหนาวจนจับขั้วหัวใจจริงๆ ทั้งหิมะตกหนัก ทั้งลมหนาวพัดกระหน่ำ แทบจะเอาชีวิตกันเลยทีเดียว

เทียบกันแล้ว แถวหมิ่นหนานยังดีกว่าเยอะ ช่วงเวลานี้อุณหภูมิยังอยู่ที่สิบกว่าองศา ตอนเที่ยงยังพอได้ผิงแดดอุ่นๆ ไม่เหมือนที่ปักกิ่ง ติดลบสิบกว่าองศา ไหนจะหิมะตก ไหนจะลมหนาวพัดกรรโชก

พอกลับมาถึงหอพัก เสี่ยวพั่งกับเพื่อนอีกสองคนก็มุดตัวเข้าไปอยู่ในผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว แต่ละคนนอนตัวสั่นงันงกท่ามกลางเสียงลมพายุที่หวีดหวิวอยู่ด้านนอก

"ลูกพี่กลับมาแล้ว ไม่โดนหิมะฝังก็ดีถมเถแล้ว!" เสี่ยวพั่งเห็นฉินหยวนชิงเดินเข้ามาก็รีบฉีกยิ้มประจบ ดูไม่ต่างอะไรกับพวกขุนนางกังฉิน

"เอ๊ะ ทำไมได้กลิ่นน้ำหอมล่ะเนี่ย" ฉินหยวนชิงย่นจมูกดมฟุดฟิด ก่อนจะส่งเสียงประหลาดใจออกมา "เมื่อหัวค่ำแฟนพวกนายแอบมาที่หอเหรอ!"

ฉินหยวนชิงเก็บกระดาษทดใส่ลงในกระเป๋าเป้ ต้นฉบับลายมือของเขามีมูลค่าสูงมาก ทั้งต้นฉบับข้อคาดการณ์ของโจวและข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด อีกสักพักเขาก็ตั้งใจจะบริจาคให้มหาวิทยาลัยเพื่อเก็บไว้เป็นของสะสมในพิพิธภัณฑ์ของสถาบัน

"หือ เสียงอะไรน่ะ" หูของฉินหยวนชิงกระดิก เขามองตรงไปยังเตียงของเสี่ยวพั่งด้วยสีหน้าคลางแคลงใจ "เสี่ยวพั่ง ทำไมรู้สึกว่านายดูอ้วนขึ้นเยอะเลยล่ะ"

"ไม่ๆ ลูกพี่มองผิดไปแล้วมั้ง!" เสี่ยวพั่งส่ายหน้าเป็นพัลวัน รีบปฏิเสธทันควัน

ทว่าฉินหยวนชิงกลับต้องเบิกตากว้าง เพราะเขามองเห็นแล้วว่าตรงมุมด้านในของเตียงเสี่ยวพั่ง มีศีรษะของเด็กสาวคนหนึ่งมุดออกมาจากใต้ผ้าห่ม นั่นมันแฟนเขานี่หว่า!

เชี่ยแล้ว!

ไอ้เสี่ยวพั่งมันไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงขั้นกล้าพาแฟนมานอนค้างที่หอพักตอนกลางคืน แถมมันรอดสายตาป้าคุมหอมาได้ยังไงกัน

ต้องรู้ก่อนนะว่าการตรวจตราของหอพักที่นี่เข้มงวดไม่เบาเลย

"บอกแล้วไงว่าให้ซ่อนดีๆ จะโผล่หัวออกมาทำไมเล่า!" เสี่ยวพั่งบ่นอุบอย่างหมดคำจะพูด ก่อนจะรีบหันมาฉีกยิ้มประจบ "ลูกพี่ ก็อิ๋งอิ๋งกับพวกเธอขี้กลัวนี่นา ข้างนอกลมพัดหวีดหวิวขนาดนั้น พวกเธอนอนไม่หลับ ก็เลยพากันมาที่หอเราไง!"

ฉินหยวนชิงถึงกับพูดไม่ออก

ลมหนาวมันก็พัดแบบนี้มาตั้งนานแล้ว ไม่ใช่เพิ่งจะมาพัดเอาคืนนี้เสียหน่อย ทีเมื่อก่อนยังนอนหลับได้ ทำไมคืนนี้ถึงเพิ่งจะมานอนไม่หลับเอาป่านนี้?

และแล้วท่ามกลางสายตาตะลึงงันของฉินหยวนชิง บนเตียงของหลิวเฟิงกับจางเจี๋ย ก็มีใบหน้าเอียงอายโผล่พ้นผ้าห่มออกมาคนละหน้า

เชี่ยเอ๊ย!

พวกเวรนี่เล่นใหญ่เกินไปแล้ว ถึงขนาดพาแฟนมานอนค้างที่หอกันครบทุกคนเลยเนี่ยนะ!

นี่ฉันกลับมาผิดเวลาใช่ไหมเนี่ย!

ฉินหยวนชิงรีบคว้าโน้ตบุ๊กกับกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลังทันที พลางอ้างว่าเดี๋ยวจิ่งเถียนจะมารับ แล้วรีบเผ่นแน่บออกจากห้องพักไป!

ไอ้พวกนี้ คงไม่ได้คิดจะสลับคู่กันตอนดึกหรอกนะ!

ฉินหยวนชิงอดคิดอกุศลไม่ได้ อยู่ห้องเดียวกันทั้งสามคู่ แถมยังสนิทกันขนาดนั้น… เขาเลยรีบยกมือขึ้นตบหน้าตัวเองไปฉาดหนึ่ง นี่ตัวเองกลายเป็นคนคิดชั่วช้าตั้งแต่เมื่อไร เรื่องพรรค์นี้ยังกล้าจินตนาการไปได้!

จิตใจเสื่อมทรามจริงๆ!

เพิ่งจะผ่านมาไม่เท่าไร ตัวเราก็ไม่ไร้เดียงสาเสียแล้ว!!

ไม่สิ!

ฉันยังเป็นคนดีอยู่ต่างหาก!! มีแต่พวกไอ้เสี่ยวพั่งนั่นแหละที่พากันเสียคน!

ท่ามกลางลมหนาวที่พัดกรรโชก ฉินหยวนชิงยังคงคิดปลอบใจตัวเองอย่างหนักแน่นเช่นนั้น