บทที่ 86 มูลนิธิ

งานเลี้ยงไม่รู้จบ เหล้าดื่มไม่รู้สิ้น!

นี่คือธีมและจังหวะชีวิตของเทศกาลตรุษจีน!

วันนี้รวมรุ่นเพื่อนในหมู่บ้าน มะรืนรวมรุ่นเพื่อน ม.ต้น ถัดไปอีกวันเป็นงานรวมรุ่นเพื่อน ม.ปลาย และแน่นอนว่างานรวมรุ่น เพื่อนฝูงเจอกัน เหล้าย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้

โดยเฉพาะงานรวมรุ่น ม.ปลาย ในฐานะคนที่เพิ่งจบ ม.ปลาย และไปใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยได้ครึ่งปี เพื่อนๆ แต่ละคนต่างส่งเสียงเฮฮาคึกคัก เริ่มเปลี่ยนไปจากสมัย ม.ปลาย อย่างเห็นได้ชัด ฝ่ายหญิงเริ่มแต่งหน้าแต่งตัวเป็นแล้ว ส่วนฝ่ายชายก็รู้จักเลือกเสื้อผ้า ทรงผมตัดแต่งอย่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

ทุกคนนั่งคุยถึงความทรงจำอันแสนสุขสมัย ม.ปลาย ภาพวันวานผุดขึ้นมาในหัวทีละฉากๆ ต่างเล่าถึงชีวิตมหาวิทยาลัยอย่างตื่นเต้น แต่ละคนแยกย้ายกันไปทั่วสารทิศ คนที่ไปไกลที่สุดถึงขั้นไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ซินเจียง ต้องนั่งรถไฟนานถึง 36 ชั่วโมงกว่าจะถึง

แน่นอนว่าฉินหยวนชิงย่อมเป็นจุดศูนย์กลางที่ไม่มีทางเลี่ยง หลินอวี้หลิงที่เรียนมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่เหมือนกัน คอยเล่าเรื่องราวความสำเร็จระดับตำนานของฉินหยวนชิงในมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่ให้ทุกคนฟังไม่หยุด

เข้ามหาวิทยาลัยเหมือนกันแท้ๆ แต่ผ่านไปแค่เทอมเดียว ฉินหยวนชิงกลายเป็นศาสตราจารย์ประจำของสุ่ยมู่ไปแล้ว ส่วนพวกเขายังเป็นแค่นักศึกษาธรรมดา

"พวกนายไม่รู้หรอกว่าเจ้าสัตว์ประหลาดฉินหยวนชิงเนี่ย ทำเรื่องสะเทือนขวัญไว้ที่สุ่ยมู่มากขนาดไหน!" หลินอวี้หลิงเล่าอย่างออกรสออกชาติ ในฐานะเพื่อน ม.ปลาย ของฉินหยวนชิง เธออยู่ที่สุ่ยมู่มักจะโดนถามเรื่องของเขาอยู่ตลอด เรื่องราวตลอดครึ่งปีมานี้ของเขาเธอจึงรู้แจ้งเห็นจริงทะลุปรุโปร่ง "อาจารย์สอนคณิตศาสตร์ออกโจทย์ยากมากมาข้อหนึ่ง ผลปรากฏว่าฉินหยวนชิงซัดไปทีเดียวห้าวิธีแก้ ทำเอาอาจารย์หน้าแตกพูดไม่ออก กลายเป็นเรื่องเล่าขำขันไปทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเลย!"

"เขาพิสูจน์ข้อคาดการณ์ของโจวกับข้อคาดการณ์จำนวนเฉพาะคู่แฝด ปัญหาระดับโลกสองข้อนั้นได้ จนสะเทือนไปทั้งมหาวิทยาลัย…" หลินอวี้หลิงยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น "พวกนายไม่รู้หรอกว่า ตอนงานบรรยายคณิตศาสตร์ของเขาน่ะ มีนักคณิตศาสตร์มาร่วมงานมากขนาดไหน!"

"ใจเย็นๆ ถ่อมตัวหน่อย!" ฉินหยวนชิงรีบพูดแก้เขิน ให้ตายสิ โดนอวยขนาดนี้ มันก็เขินเป็นเหมือนกันนะ

จากนั้นก็คุยไปถึงเรื่องที่ฉินหยวนชิงไล่ต้อนตัวจริงทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่จนเละ หลินอวี้หลิงกวาดสายตามองทุกคนพลางถามอย่างสงสัย "ทุกคนรู้ไหมว่าฉินหยวนชิงเล่นบาสเกตบอลเก่งมาก?"

ไอ้ผอมเป็นคนแรกที่กระโดดออกมา ในฐานะเพื่อนร่วมห้องตลอดสามปี โต๊ะติดกันตลอดสามปี แถมยังอยู่หอพักเดียวกันอีกหนึ่งปี ไอ้ผอมย่อมรู้จักฉินหยวนชิงดีที่สุด "เล่นบาสเก่งกับผีน่ะสิ เลี้ยงบอลยังไม่ค่อยจะรอด ชู้ตสิบลูกลงไม่ถึงลูกด้วยซ้ำ…"

เรื่องบาสเกตบอลเนี่ย ไอ้ผอมดูถูกฉินหยวนชิงสุดๆ ทั้งที่มีความสูงแท้ๆ แต่ดันเล่นบาสไม่เป็น ชู้ตแต่ละทีดูไม่ได้เลยสักนิด

ฉินหยวนชิงกลอกตาใส่ ไอ้ผอมเอ๊ย ถ้าไม่ติดว่าเป็นงานรวมรุ่นล่ะก็ ฉันจะลากแกไปสนามบาสแล้วอัดให้เละ ให้รู้ซะบ้างว่าทำไมดอกไม้ถึงได้แดงฉานขนาดนี้

บรรดาอาจารย์ ม.ปลาย ทยอยมาถึงอย่างเชื่องช้า มากันครบทุกคนไม่มีขาด ราวกับนัดแนะเวลากันมาอย่างดี

พวกนักเรียนต่างปรบมือและส่งเสียงกรี๊ดต้อนรับอาจารย์อย่างอบอุ่น เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจบ ม.ปลาย มาได้ไม่นาน ความผูกพันจึงยังเหนียวแน่นที่สุด

หลังจากนี้ความรู้สึกเหล่านี้ก็จะค่อยๆ จืดจางลง การติดต่อก็จะยิ่งน้อยลงไปเรื่อยๆ ผ่านไปอีกไม่กี่ปี อยากจะจัดงานรวมรุ่นแล้วมีคนมาได้สักครึ่งหนึ่งก็ถือว่าเก่งมากแล้ว

พวกสร้างภาพทั้งนั้น!

ฉินหยวนชิงแอบบ่นในใจ!

ปกติไม่เห็นจะคึกคักกันขนาดนี้ในกลุ่ม บางทีกรุ๊ปคิวคิวเงียบกริบสามวันไม่มีสักข้อความ แต่บางทีก็คึกคักขึ้นมา คนที่คุยประจำก็มีอยู่แค่ไม่กี่คนเดิมๆ นั่นแหละ

งานรวมรุ่น ม.ปลาย สังสรรค์กันจนถึงตีหนึ่งกว่า หลังกินข้าวเสร็จก็ไปร้องคาราโอเกะต่อ สนุกสนานเฮฮากันจนดึกดื่น ฉินหยวนชิงไม่เมาแล้วขับอยู่แล้ว จึงเปิดห้องนอนพักที่โรงแรมแถวนั้น

อีกอย่างพรุ่งนี้เขายังมีธุระ ต้องกลับไปหาผู้อำนวยการที่โรงเรียนด้วย

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลาประมาณเก้าโมง ฉินหยวนชิงขับรถมาถึงโรงเรียน

ตอนนี้บริเวณรอบโรงเรียนเปลี่ยนไปมาก บ้านกระเบื้องรอบๆ ถูกรื้อถอนราบเป็นหน้ากลอง ที่นี่กำลังจะได้รับการปรับปรุงผังเมือง ถนนหินแผ่นเดิมจะถูกสร้างเป็นถนนสายหลักที่กว้างขวาง สองข้างทางจะมีห้างสรรพสินค้าและหมู่บ้านจัดสรร กลายเป็นย่านช็อปปิ้งแห่งใหม่ของจินผู่

โรงเรียนเปลี่ยนไปเยอะมาก หอพักนักเรียนใหม่สองหลังเริ่มก่อสร้างแล้ว โรงยิมก็เริ่มลงเสาเข็มไปก่อนหน้านี้ ที่นี่จะเป็นโรงยิมที่ใหญ่ที่สุดในจินผู่

นอกจากนี้ ที่ดินทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือก็เริ่มสร้างกำแพงล้อมรอบและปรับหน้าดินเสร็จเรียบร้อย

แค่เวลาเพียงครึ่งปี ไม่เพียงแต่ภายนอกโรงเรียนที่เปลี่ยนไป แม้แต่ภายในรั้วโรงเรียนก็เปลี่ยนแปลงไปมากเช่นกัน

ฉินหยวนชิงเดินเล่นรอบโรงเรียน นักเรียนปิดเทอมฤดูหนาวกันหมดแล้ว บรรยากาศทั่วทั้งโรงเรียนจึงดูเงียบเหงา ต้นไม้ที่เคยเขียวชอุ่ม ใบไม้ก็เปลี่ยนเป็นสีเหลืองแห้งกรอบ มีใบไม้ร่วงหล่นเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

สวนหย่อมเล็กๆ ที่เคยเป็นที่นิยมที่สุดของเหล่านักเรียน ตอนนี้กลับเงียบสงบเป็นพิเศษ ราวกับขาดชีวิตชีวาไป

เวลาประมาณเก้าโมงครึ่ง ร่างที่ไม่สูงใหญ่นักของผู้อำนวยการฟางเจี้ยนกั๋วก็ปรากฏขึ้น เขาตะโกนเรียกฉินหยวนชิงมาแต่ไกล

"ผู้อำนวยการครับ!" ฉินหยวนชิงเอ่ยทักทายฟางเจี้ยนกั๋ว สำหรับผู้อำนวยการท่านนี้ ฉินหยวนชิงเคารพจากใจจริง ท่านคือนักการศึกษาที่แท้จริง

"ศาสตราจารย์ฉิน!" ฟางเจี้ยนกั๋วไม่ได้เรียกเขาว่านักเรียนฉินหยวนชิงเหมือนเมื่อก่อน แต่เปลี่ยนมาเรียกว่าศาสตราจารย์ฉิน

เพราะเรื่องที่ฉินหยวนชิงได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ประจำของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่นั้นแพร่สะพัดไปทั่วทั้งหัวเซี่ยแล้ว ในฐานะคนทำงานด้านการศึกษา ย่อมต้องเรียกฉินหยวนชิงว่าศาสตราจารย์

"ยินดีต้อนรับศาสตราจารย์ฉินกลับสู่โรงเรียนเก่า เธอคือความภาคภูมิใจของโรงเรียน และเป็นศิษย์เก่าที่ยอดเยี่ยมที่สุดตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมา!" ฟางเจี้ยนกั๋วเอ่ยถึงตรงนี้ก็รู้สึกตื้นตันใจอย่างยิ่ง

ฉินหยวนชิงยอดเยี่ยมมาก ยอดเยี่ยมจนฟางเจี้ยนกั๋วยังตั้งตัวไม่ทัน เขาก็กลายเป็นนักคณิตศาสตร์ชื่อก้องโลกไปแล้ว ทั้งยังได้รับรางวัลชนะเลิศรางวัลวิทยาศาสตร์ธรรมชาติแห่งชาติ และได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์ประจำของมหาวิทยาลัยสุ่ยมู่

ผลงานชิ้นนี้ช่างเจิดจ้าเหลือเกิน

เพราะฉินหยวนชิง และเพราะรุ่นนี้ทำผลงานได้อย่างยอดเยี่ยม เลขาธิการพรรคประจำอำเภอซึ่งเป็นผู้นำเบอร์หนึ่งของอำเภอคนก่อนจึงได้ย้ายไปรับตำแหน่งในเมืองอื่น ซึ่งถือเป็นการเลื่อนขั้น ส่วนผู้อำนวยการสำนักการศึกษาประจำอำเภอคนเดิมก็ได้รับการเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นเลขาธิการพรรคประจำอำเภอ

ทางเบื้องบนถึงกับเคยเรียกฟางเจี้ยนกั๋วไปพูดคุย แต่หลังจากคิดทบทวนอย่างรอบคอบ ฟางเจี้ยนกั๋วก็ตัดสินใจที่จะอยู่โรงเรียนมัธยมจินผู่หนึ่งต่อไป เพื่อสานต่อพิมพ์เขียวในใจให้สำเร็จ ถึงตอนนั้นเขาค่อยเกษียณออกไปได้อย่างหมดห่วง

ฟางเจี้ยนกั๋วพาฉินหยวนชิงขึ้นไปยังห้องทำงานชั้นสอง ต้มน้ำชงชา ฉินหยวนชิงวางใบชาที่เตรียมมาลงบนโต๊ะ

ในเมื่อรู้ว่าฟางเจี้ยนกั๋วชอบดื่มชา เขามาเยือนทั้งทีจะมามือเปล่าได้อย่างไร จึงเตรียมใบชาชั้นดีติดมือมาด้วย

"ผู้อำนวยการครับ ที่ผมมาพบอาจารย์วันนี้ หลักๆ คืออยากจะก่อตั้งมูลนิธิการศึกษาขึ้นในโรงเรียน เพื่อใช้มอบทุนสนับสนุนให้นักเรียนเรียนจนจบ และเป็นรางวัลให้กับครูอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมครับ" ฉินหยวนชิงกล่าว

จากการที่เคยผ่านช่วง ม.ปลาย มา ฉินหยวนชิงรู้ดีว่ามีนักเรียนบางคนที่มีภาระทางใจหนักหน่วงเพราะปัญหาทางบ้าน จนทำให้การเรียนล้าหลังกว่าคนอื่น ขณะที่ครูอาจารย์ดีเด่นที่ทุ่มเททำงานอย่างหนักหลายคนกลับได้เงินเดือนน้อย ซึ่งมันไม่สมควรเป็นแบบนั้น

และตอนนี้ ในบัญชีส่วนตัวของเขายังมีเงินอยู่อีกสามสิบกว่าล้าน ฉินหยวนชิงจึงอยากตั้งมูลนิธิการศึกษาขึ้นมา ไม่เพียงแต่จะช่วยเหลือนักเรียนที่ยากจนและให้รางวัลนักเรียนที่เรียนดีได้เท่านั้น แต่ยังสามารถมอบรางวัลให้แก่ครูอาจารย์ที่ยอดเยี่ยมได้อีกด้วย

"ศาสตราจารย์ฉิน ขอบใจเธอมากนะ!" ฟางเจี้ยนกั๋วรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง

แม้ว่าโรงเรียนจะมีทุนการศึกษา และมีผู้ใจบุญกับองค์กรต่างๆ บริจาคเข้ามาบ้าง แต่เอาเข้าจริงแล้วมันยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอมากนัก

นักเรียนระดับชั้นละ 1,200 คน สามระดับชั้นใน ม.ปลาย ก็ปาเข้าไป 3,600 คนแล้ว ส่วนบุคลากรครูก็มีเกือบ 300 คน

"ผู้อำนวยการครับ ครั้งนี้ผมจะบริจาคเงิน 20 ล้านหยวนเพื่อเป็นทุนการศึกษา แต่ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเกี่ยวกับมูลนิธิเท่าไหร่ คงต้องรบกวนทางโรงเรียนช่วยวางขั้นตอนและเกณฑ์มาตรฐานให้หน่อยครับ!" ฉินหยวนชิงกล่าว

ฟางเจี้ยนกั๋วตกใจ ตอนแรกเขานึกว่าฉินหยวนชิงจะควักเงินสักไม่กี่แสนหรือไม่ก็หนึ่งล้าน ไม่นึกเลยว่าจะทุ่มเงินทีเดียวถึง 20 ล้านหยวน

แต่เขาก็รู้ว่าฉินหยวนชิงไม่ได้ขัดสนเรื่องเงิน หนังสือ 'คัมภีร์ตระกูลฉิน' ที่ฉินหยวนชิงเขียนเป็นหนังสือที่ได้รับความนิยมสูงสุดในหมู่นักเรียน ม.ปลาย ทั่วประเทศ ณ ตอนนี้ ในการจัดอันดับนักเขียนที่ร่ำรวยที่สุดที่เพิ่งประกาศออกมา ฉินหยวนชิงครองอันดับหนึ่งในปี 2009 ด้วยรายได้จากค่าลิขสิทธิ์ถึง 46 ล้านหยวน ซึ่งมากกว่าอันดับสองและอันดับสามรวมกันเสียอีก

"ขอบคุณมากนะศาสตราจารย์ฉิน ครูขอเป็นตัวแทนของครูและนักเรียนทุกคนขอบคุณในความมีน้ำใจของเธอ!" ฟางเจี้ยนกั๋วจับมือฉินหยวนชิงแน่น ความซาบซึ้งใจฉายชัดออกมาทางสีหน้า

จากนั้นฟางเจี้ยนกั๋วก็เรียกผู้รับผิดชอบงานทุนการศึกษาของโรงเรียนมาหารือกันตลอดทั้งวัน จนในที่สุดก็กำหนดโครงสร้างพื้นฐานได้สำเร็จ ตามความต้องการของฉินหยวนชิง มูลนิธิจะแบ่งรางวัลออกเป็นสองประเภท ประเภทแรกสำหรับนักเรียน และอีกประเภทสำหรับครู ทุนของนักเรียนจะแบ่งเป็นทุนอุดหนุนการศึกษาและทุนเรียนดี ทุนอุดหนุนการศึกษามอบให้แก่นักเรียนที่มีฐานะยากจน ส่วนทุนเรียนดีมอบให้แก่นักเรียนที่มีผลการเรียนและความประพฤติดีเด่น โดยมีเงื่อนไขว่าต้องมีพัฒนาการก้าวกระโดดหรือติดท็อปห้าสิบของระดับชั้น ในส่วนของนักเรียนจะตั้งงบไว้ปีละ 500,000 หยวน เฉลี่ยคนละ 5,000 หยวน โดยทางโรงเรียนจะช่วยสนับสนุนเพิ่มเติมด้วยการยกเว้นค่าหนังสือ ค่าบำรุงการศึกษา และค่าหอพัก ส่วนรางวัลครูดีเด่นจะแบ่งเป็นรางวัลชนะเลิศ รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่ง และรางวัลรองชนะเลิศอันดับสอง รางวัลชนะเลิศมีห้าคน ได้รับรางวัลคนละ 30,000 หยวนต่อปี รางวัลรองชนะเลิศอันดับหนึ่งมีสิบคน ได้รับคนละ 20,000 หยวนต่อปี และรางวัลรองชนะเลิศอันดับสองมีสิบห้าคน ได้รับคนละ 10,000 หยวนต่อปี

สำหรับโครงสร้างและเกณฑ์ทั้งหมดนี้ ฉินหยวนชิงค่อนข้างพอใจ เขาก็หวังว่าจะสามารถช่วยเหลือโรงเรียนเก่าผ่านวิธีนี้ได้เช่นกัน

หลังจากนี้ก็เพียงแค่รอให้เปิดบัญชีเฉพาะของมูลนิธิเสร็จเรียบร้อย ฉินหยวนชิงก็จะโอนเงินเข้าบัญชีมูลนิธิได้โดยตรง

ส่วนเรื่องที่ผู้อำนวยการบอกว่าจะจัดพิธีมอบเงินบริจาคอย่างเป็นทางการนั้น ฉินหยวนชิงปฏิเสธไป ในฐานะอดีตนักเรียน เขาเกลียดพิธีรีตองพวกนี้ที่สุด

อีกอย่างเขาไม่จำเป็นต้องอาศัยผลประโยชน์ภาพลักษณ์จากการทำการกุศล เขาไม่ต้องการเรื่องจอมปลอมพวกนั้น ขอแค่โรงเรียนเก่าพัฒนาไปได้ด้วยดี เขาก็ดีใจแล้ว

แน่นอนว่าในฐานะผู้บริจาค ฉินหยวนชิงมีสิทธิ์ในการตรวจสอบ เพื่อป้องกันไม่ให้ความหวังดีกลายเป็นการสร้างปัญหา ฉินหยวนชิงจึงทิ้งอีเมลไว้โดยเฉพาะ หากใครพบเห็นการทุจริตหรือการปลอมแปลงข้อมูล ก็สามารถส่งอีเมลมาร้องเรียนได้ทันที

ฉินหยวนชิงไม่อยากให้ความตั้งใจดีที่อยากจะช่วยโรงเรียนเก่าของตัวเอง ต้องมาแปดเปื้อนจนเละเทะไม่เป็นท่า แบบนั้นยอมไม่ได้เด็ดขาด!

และการมีอีเมลของฉินหยวนชิงอยู่ ก็เปรียบเสมือนมีดาบแขวนอยู่เหนือหัว ย่อมช่วยป้องปรามได้ในระดับหนึ่ง!

จนกระทั่งถึงวันที่สิบเดือนหนึ่ง ฉินหยวนชิงกลับถึงปักกิ่งแล้ว ฟางเจี้ยนกั๋วจึงโทรศัพท์มาบอกฉินหยวนชิงว่าขั้นตอนการจัดตั้งมูลนิธิเสร็จเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับส่งเลขที่บัญชีมาให้เขา

ฉินหยวนชิงรีบเดินทางไปธนาคารทันที แล้วโอนเงิน 20 ล้านหยวนเข้าบัญชีของมูลนิธิโดยตรง