บทที่ 1082 ข้าจะดูว่าใครกำลังแทงข้างหลังข้า

หลี่เค่อเพิ่งจะได้พักผ่อนเมื่อถึงวันขึ้นปีใหม่เท่านั้น วันปีใหม่ในชิงไห่ก็คึกคักมาก ถึงแม้จะเทียบกับฉางอัน หรือนครที่ไม่เคยหลับใหลแห่งต้าถังไม่ได้ แต่ในจังหวัดที่ห่างไกลแห่งนี้ก็มีรสชาติที่แตกต่างออกไป ชาวบ้านส่วนใหญ่ในวันนี้จะเดินทางจากรอบ ๆ เมืองฉือไห่เข้ามาในเมืองฉือไห่ พวกเขาจะถือโคมไฟที่ทำขึ้นเอง โคมไฟเหล่านี้มีความแปลกประหลาดมากมาย ที่พบมากที่สุดคือโคมไฟที่ทำจากกระดูกหัวกะโหลกสัตว์ ข้างในมีเทียนไขวางอยู่ ไม่มีสิ่งอื่นใดบัง ก็ถือไว้เช่นนั้น ถึงแม้ว่าอากาศจะหนาว แต่สภาพอากาศในวันปีใหม่ก็ถือว่าดี ลมย่อมต้องพัดอยู่แล้ว แต่ลมในภาคตะวันตกเฉียงเหนือส่วนใหญ่มักจะสงบลงอย่างรวดเร็วหลังพระอาทิตย์ตกดิน และจะสงบมากในช่วงใกล้เที่ยงคืน จนกระทั่งช่วงเที่ยงถึงบ่ายของวันถัดไปก็จะเริ่มมีลมพัดอีกครั้ง ส่วนใหญ่จะเป็นเช่นนี้ ช่วงเวลาที่ไม่ลมพัดมีน้อยมาก โดยพื้นฐานแล้วมีลมพัดตลอดทั้งปี ตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิจนถึงฤดูหนาว แต่เนื่องจากมีกำแพงเมืองล้อมรอบ ลมภายในเมืองจึงไม่แรงนัก โคมไฟหลากหลายชนิดจึงสามารถจุดได้ และเมื่อเทียบกับโคมไฟที่ไม่ได้อุดมสมบูรณ์เท่าฉางอัน ที่นี่ก็คึกคักด้วย งานเลี้ยงรอบกองไฟ มากกว่า เมื่อไม่มีโคมไฟ ก็จุดกองไฟ หรือแม้แต่กองไฟก็สามารถจุดให้เป็นลวดลายต่าง ๆ ได้ ทุกคนรวมตัวกันรอบกองไฟ ร้องรำทำเพลง เสียงหัวเราะก็ดังไปทั่วท้องฟ้า

มีคำกล่าวว่าชนเผ่าเร่ร่อนดูเหมือนจะมีพรสวรรค์ในการร้องเพลงและเต้นรำ ส่วนใหญ่ในยุคหลังคนฮั่นมักจะพูดว่าห้าสิบหกชนเผ่า มีห้าสิบห้าชนเผ่าที่สามารถร้องเพลงและเต้นรำได้ดี แต่หลี่เค่อคิดว่านี่เป็นเหมือนการแสดงออกทางธรรมชาติ เด็กส่วนใหญ่ในทุ่งหญ้าค่อนข้างกล้าหาญ และเทศกาลของพวกเขาก็มีน้อย ในสมัยโบราณในช่วงเทศกาลส่วนใหญ่ ก็ทำได้เพียงแสดงออกเช่นนี้ และพวกเขาก็ไม่มีวัฒนธรรมดั้งเดิมของจงหยวน มีอะไรก็แสดงออกมา ตรงกันข้าม เด็กชนเผ่าเร่ร่อนส่วนใหญ่มีสิ่งให้เล่นสนุกน้อยมากในขณะที่เลี้ยงสัตว์ เมื่อต้องให้ความบันเทิงแก่ตนเอง ก็ทำได้เพียงร้องรำทำเพลงเท่านั้น ไม่ว่าจะไพเราะหรือไม่ก็ตาม อย่างไรก็ตามบนทุ่งหญ้าก็ไม่มีใครอยู่แล้ว การร้องเพลงเสียงดังก็เป็นเรื่องปกติ ส่วนใหญ่คนที่สามารถได้ยินเสียงเพลงของเจ้าก็คือฝูงวัว ฝูงแกะ ม้า และสุนัขเลี้ยงแกะ รวมถึงสัตว์ป่าบนทุ่งหญ้า เมื่อเวลาผ่านไป การร้องรำทำเพลงก็ย่อมเป็นไปเอง ไม่ต้องพูดถึงการร้องเพลงที่ไพเราะ แต่การฝึกฝนมากเข้าย่อมทำให้ชำนาญ ส่วนในวัฒนธรรมจงหยวน ส่วนใหญ่มักจะเน้นที่ความสุภาพ การมีมารยาท และขนบธรรมเนียมต่าง ๆ การแสดงออกภายนอกเช่นนี้น้อยมาก เมื่อขาดการฝึกฝน ย่อมทำได้น้อยลง

และคนที่สามารถทำให้เมืองนี้เต็มไปด้วยเสียงเพลงและการเต้นรำได้ ก็มีเพียงหลี่เค่อเท่านั้น

เฉียวซือวั่งวันนี้ไม่มีเวลาไปเต้นรำร้องเพลง เขาหาข้ออ้างในการออกจากงาน เขายืนอยู่บนหอคอยสูงสุดของกำแพงเมือง วิวภายในเมืองสามารถมองเห็นได้ทั้งหมด ตอนนี้ที่จัตุรัสที่ใหญ่ที่สุดในเมือง ซึ่งเดิมเป็นตลาดประจำวัน กองไฟขนาดใหญ่กำลังลุกโชนอยู่ที่นั่น องค์ชายฉินหวางและพระชายาฉินหวางจับมือกับชาวบ้านจำนวนนับไม่ถ้วน เต้นรำรอบกองไฟ เสียงหัวเราะดังไปทั่วท้องฟ้า แม้จะอยู่ห่างจากกำแพงเมืองขนาดนี้ก็ยังสามารถได้ยินได้ ในขณะนี้หลายคนคงจะละเลยสถานะของพวกเขาไปแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่องค์ชายฉินหวางเคยตรัสไว้หรือ เฉียวซือวั่งรู้สึกตื้นตันใจอย่างมาก ดินแดนถู่อวี้ฮุนแห่งนี้ ราชวงศ์ในอดีตก็เคยยึดครองมาแล้ว แต่สถานที่เหล่านี้ก็เหมือนกับภาคเหนือที่กว้างใหญ่ ที่ตอนนี้ถูกเรียกว่ารัฐฮั่นไห่ การยึดครองกับการจัดการปกครองในระยะยาวเป็นปัญหาที่ยากจะแก้ไข ตอนนี้ มีเพียงหลี่เค่อเท่านั้นที่แก้ปัญหานี้ได้แล้ว และไม่เพียงแต่แก้ปัญหาได้เท่านั้น แต่ยังทำให้คนเหล่านั้นภักดีอย่างสมบูรณ์ด้วย นี่คือสิ่งที่ยากที่สุด เกรงว่านี่คือสาเหตุที่องค์ชายฉินหวางมีคุณค่ามากนัก พระองค์ได้แก้ปัญหาที่วีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่มากมายนับพันปีไม่สามารถแก้ไขได้

หลี่เค่อจะออกเดินทางกลับฉางอันในวันพรุ่งนี้ การเดินทางกลับในฤดูนี้ยังคงไกลมาก และพื้นที่ภูเขาหลายแห่งจะมีหิมะกองใหญ่ ทำให้การเดินทางยากลำบากมาก คาดว่าการเดินทางกลับฉางอันจะใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนกว่า และได้ยินว่าวันนี้องค์ชายจะจัดการสอบ ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่การสอบจอหงวน แต่ทุกคนก็ให้ความสำคัญอย่างแน่นอน ที่สำคัญที่สุดคือการสอบนี้ครอบคลุมทั่วประเทศ นี่คือสิ่งที่ยากที่สุด องค์ชายย่อมต้องรีบกลับไปเพื่อดำเนินการ เฉียวซือวั่งคิดว่าเขาคงจะไม่ได้อยู่ที่ชิงไห่นานนัก เพราะความยากในการบริหารที่นี่ต่ำเกินไป เพียงแค่จัดการกิจการต่าง ๆ ตามขั้นตอนก็พอแล้ว ตอนนี้หลังจากมีการแบ่งหน่วยงานต่าง ๆ อย่างละเอียด กรมความปลอดภัยก็เข้ามารับผิดชอบเรื่องเล็กน้อยมากมาย งานราชการของรัฐหนึ่งก็ไม่ถือว่ามากนักแล้ว การที่เฉียวซือวั่งอยู่ที่นี่ก็คงไม่มีประโยชน์มากนัก ให้ขุนนางคนอื่น ๆ มาดูแลต่อก็พอแล้ว ไม่ใช่ว่าเฉียวซือวั่งคิดว่าตนเองเก่งกาจ แต่เขารู้ว่าต้าถังกำลังขาดขุนนาง โดยเฉพาะขุนนางที่มีประสบการณ์ในการบริหารจัดการแบบใหม่ ดังนั้นคนอย่างเขาจึงต้องไปจัดการสถานที่ใหม่ ๆ