บทที่ 1097 วังต้าหมิงคือที่รักที่แท้จริง

ฉางหลินไปจัดการเรื่องการหาพระสนมคนอื่น ๆ ส่วนหลี่ซื่อหมินก็กลับไปยังตำหนักลี่เจิ้งโดยตรง สำหรับขันทีตัวเล็ก ๆ ที่แบกฎีกาเหล่านั้น พวกเขาก็ขนของไปส่งที่วังต้าหมิงโดยตรง ไม่ต้องตามหลี่ซื่อหมินไป เมื่อกลับมาถึงตำหนักลี่เจิ้ง จักรพรรดินีจ่างซุนกำลังอ่านหนังสือ เมื่อเห็นหลี่ซื่อหมินกลับมา นางก็ถามด้วยความสงสัยว่า "ท่านพี่รองทำไมวันนี้ถึงกลับมาเร็วเช่นนี้"

"ไปเร็วเข้า ข้าให้คนเก็บของแล้ว เจ้าให้สาวใช้เริ่มเก็บของใช้ส่วนตัว พวกเราจะย้ายบ้าน ไปวังต้าหมิงกันแล้ว" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างรวดเร็ว เรื่องส่วนใหญ่ของเขาไม่ค่อยปิดบังจักรพรรดินีจ่างซุน และก็ปิดบังไม่ได้ด้วย ดังนั้นเรื่องและความคิดหลายอย่างของหลี่ซื่อหมิน จักรพรรดินีจ่างซุนจึงรู้ดี เมื่อหลี่ซื่อหมินต้องการย้ายบ้านกะทันหันเช่นนี้ จักรพรรดินีจ่างซุนก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง หลังจากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มและอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายเมื่อเห็นว่ามีสาวใช้อยู่รอบข้างมาก ก็อดทนไว้ บางเรื่องนางมีขีดจำกัด ถึงแม้นางจะรู้ แต่ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะให้สาวใช้คนเหล่านี้รู้ ถ้ารู้มากเกินไปก็อาจจะมีความลับรั่วไหลได้ และเมื่อมีความลับรั่วไหล สาวใช้เหล่านี้ก็คงจะอยู่ไม่ได้ จักรพรรดินีจ่างซุนเคยชินกับการมีเมตตาแล้ว นางก็ไม่อยากจะทำให้สาวใช้เหล่านี้ต้องเดือดร้อน

"ท่านนี่นะ ใจร้อนขนาดนี้เลยหรือ" คำพูดของจักรพรรดินีจ่างซุนมีความหมายสองนัย "ก็แน่นอนอยู่แล้ว วังต้าหมิงไม่ดีกว่าตำหนักไท่จี๋หรือ ท่านดูตำหนักไท่จี๋นี่สิ ตอนที่สร้างนั้นตั้งอยู่ในที่ต่ำ เมื่อมีเมฆครึ้มหรือฝนตกก็มักจะเกิดน้ำขังได้ง่าย อีกทั้งวังทั้งหมดก็ค่อนข้างชื้นแฉะ"

"ถึงแม้ว่าการปรับปรุงใหม่ก็อาจจะดี แต่ทำไมไม่ไปอยู่ที่วังต้าหมิงล่ะ วังต้าหมิงถูกเลือกให้สร้างบนที่สูง ไม่เพียงแต่มีพื้นที่ใหญ่กว่าตำหนักไท่จี๋มากนัก แต่ยังสามารถมองเห็นเขาจงหนานซาน จากวังต้าหมิง และสามารถมองเห็นตลาดและย่านต่าง ๆ ทั่วเมืองฉางอันได้ด้วย"

"นี่ไม่น่าสนใจกว่าตำหนักไท่จี๋มากหรือ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องทำความร้อน ข้าได้ทดลองผลของมันแล้ว ผลดีมาก อยู่สบายกว่าที่ที่เราอยู่ตอนนี้มาก" หลี่ซื่อหมินกล่าวอย่างตรงไปตรงมา จักรพรรดินีจ่างซุนรู้สึกจนใจ ถึงแม้นางจะรู้ว่าหลี่ซื่อหมินไม่ใช่คนที่ชอบความสบาย คำพูดของเขานั้นจักรพรรดินีจ่างซุนก็พอจะเข้าใจ "แล้วจิ้นหยางและคนอื่น ๆ จะต้องนำไปด้วยหรือไม่"