บทที่ 1146 ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองวัดความสามารถต้าถังสักหน่อย

"ท่านแม่ทัพ!" ขณะที่อวี่ลิ่งกำลังครุ่นคิด องครักษ์ข้างกายก็ตะโกนขึ้น อวี่ลิ่งเงยหน้าขึ้นมองไปไกล ๆ ทันที เห็นประตูเมืองของฝ่ายตรงข้ามเปิดออก ทหารม้าที่แบกธงต้าถังกำลังควบม้าตรงมาทางนี้อย่างรวดเร็ว "ถ่ายทอดคำสั่ง ห้ามใครขยับเขยื้อนเด็ดขาด" อวี่ลิ่งออกคำสั่ง อันที่จริงต่อให้อวี่ลิ่งไม่สั่ง ทหารเหล่านี้ก็คงไม่ขยับ เพราะฝ่ายตรงข้ามส่งมาเพียงคนเดียว เห็นได้ชัดว่ามาเพื่อส่งข่าว

บนกำแพงเมือง หลี่เต้าจงถือกล้องส่องทางไกล มองดูลูกหน้าไม้ที่ฝ่ายตรงข้ามเพิ่งดึงออกมา เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ "หนิวเอ้อร์ จดความดีความชอบ"

"ขอบคุณท่านแม่ทัพ!" หนิวเอ้อร์ดีใจจนเนื้อเต้น ไม่คิดว่าตนจะยิงได้แม่นยำขนาดนี้ แม้ตอนแรกจะคิดแค่ว่ายิงให้เฉียดม้าปักลงดิน แต่ถ้าพลาดไปโดนคนก็ถือว่ากำไร ลูกหน้าไม้นี้แพงไม่ใช่เล่นเลยนะเนี่ย แต่ตอนนี้ถือเป็นเรื่องดี

หลี่เต้าจงโบกมือไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงใช้กล้องส่องทางไกลมองต่อไป ต้องยอมรับว่าสิ่งประดิษฐ์ขององค์ชายช่างมหัศจรรย์จริง ๆ เพียงแค่เลนส์ไม่กี่ชิ้นประกอบกัน ก็ทำให้มองเห็นสิ่งที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยเมตรได้ชัดเจนราวกับอยู่ตรงหน้า

อวี่ลิ่งรอจนทหารม้าผู้นั้นควบม้ามาหยุดอยู่ห่างจากเขาเพียงสิบกว่าเมตร เมื่อเห็นชุดเกราะเต็มยศและใบหน้าของอีกฝ่าย อวี่ลิ่งก็อดทอดถอนใจไม่ได้ นี่แหละคือกองทัพชั้นยอดของต้าถัง โดยปกติเมื่อสองทัพเผชิญหน้ากัน ทหารส่งสารเช่นนี้แม้จะไม่มีความเสี่ยงอะไร แต่ส่วนใหญ่ก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้ขนาดนี้ มักจะตะโกนบอกจากระยะสองสามสิบเมตร แต่ทหารนายนี้แทบจะขี่ม้ามาประชิดตัวเขาอยู่แล้ว